‌من خیس باران باشم و در را برویم وا کنی عطر تمشک و پونه را با خنده ات معنا کنیمانند برگ و شبنمی ، سر

‌من خیس باران باشم و در را برویم وا کنی عطر تمشک و پونه را با خنده ات معنا کنیمانند برگ و شبنمی ، سرد از هوای نم نمی در خود بلرزم تا کمی در دستهایم "ها" کنی بگذاری آن سو صندلی ، محو هوای مخملی با چوبهای جنگلی شومینه ای برپا کنیکتری و رقص شعله ها ، آویشن و هِل در هوا یک سینی از عشق و صفا سهمِ منِ تنها کنیفنجان پُر از چایی شود ، از من پذیرایی شود عصرم تماشایی شود وقتی سری بالا کنیآیینه ای بگذاری و دل بر دلم بسپاری و  آن شانه را برداری و با تارِ مو غوغا کنیمو جنگلیِ تا کمر ! با روسریِ مِه به سر  ای وای اگر چشمت خزر ، لب را قزل آلا کنیبا مزه ی توتِ ملس ، با شعرِ حافظ همنفس رقصِ الا یا ایها الساقی ادر ودکا کنیای جویبارِ زمزمه ! ای مستیِ بی واهمه !اصلن که گفته اینهمه آیینه را زیبا کنی ؟جرمِ من عاشق بودنم ، شلاقِ مویت بر تنم بهتر که این حد خوردنم را زودتر اجرا کنی !#شهراد_میدریاینجا مکانی است برای شکفتن اشعار🌸@gol_beit🌸