۱۱۷۱- غزل گفتن نمي ارزيد دشنامش به تحسينشبگو اي دوست بخشيدم دعايش را به نفرينش!بدا قومي كه با "جهل و جمالش" فخر بفروشدبدا اسبي كه مغرورش كند زيبايي "زينش"!غلط می‌گيرد از طرز اداي "ضاد" ضالينمهمان شيخي كه می‌بينم هزاران رخنه در دينشنخواهد ديد لطف بی‌شمارم را و غير از ايننبايد انتظاری داشت از آن چشم كم‌بينشجهان گشته‌ست و حالا كودكی بی‌دست و پا داردبه ما درس تكامل مي دهد! مي سوزم از اينش#حسین_زحمتکش#عاشقانه@ghazalsara