۱۱۷۳- گشود پنجره‌ ها را، بهار را بو کردچراغ محتضری در اتاق، سوسو کردبه جای خالیِ او خیره ماند، تنها بودپرنده از دل ساعت دوید، کوکو کردجنون ِ حرف زدن داشت با کسی که نبودو باز هم به زن توی آینه رو کرد:_«چه پوستی ترکاندی! چقدر عوض شده‌ای!بگو چگونه به تنهایی‌ات دلت خو کرد؟چقدر دور شدید از هم و نمی‌داندچه کارها که دل تو به خاطر او کرد»به گریه گفت به دیوار و در، به پنجره‌ها_«جهان روشنمان را به‌قدرِ پستو کرد»نشست و ابر دلش را کمی سبک‌تر کردو مثل نور درخشید و باز جادو کردنه یک زن او، که زنانی کثیر در خود شدترانه گفت، غذا پخت، آب و جارو کردهمین که خواست کمی فارغ از جهان باشدجنین کوچک او در دلش هیاهو کرد...#سیده_تکتم_حسینی #عاشقانه@ghazalsara