۱۱۸۰- شاخه‌ای خشکید و از چنگ شکوفایی گریختخوش‌به‌حال هرکه از غم‌های دنیایی گریختهمنشینی با کسی دلتنگ

۱۱۸۰- شاخه‌ای خشکید و از چنگ شکوفایی گریختخوش‌به‌حال هرکه از غم‌های دنیایی گریختهمنشینی با کسی دلتنگی‌‌‌ام را کم نکردکاش می‌شد لحظه‌ای از دست تنهایی گریختبی‌وفایی شد جواب مهربانی، حیف شدخواستی از پای آهو بند بگشایی گریختهرکه حسنی داشت راهش را زلیخایی گرفتماهرویی کو که از تاوان زیبایی گریخترود روزی از خودش پرسید هجرت تا کجا؟بعد شد مرداب و از بیهوده‌پیمایی گریختبا طناب مرگ بیرون آمد از گودال عمرماهی دلمرده از تنگ تماشایی گریخت#فاضل_نظری #عارفانه@ghazalsara