۱۱۷۹- به یک اشاره پریشان شد و منظّم شددلم شکست، ولی در ازاش محکم شدکسی که خود محک سنجش حقیقت بوددروغ‌هاش برای دلم مسلّم شددوای درد جهان بود و آفت دل منشراب بود که در استکان من سم شدبرای رفع ملال رقیب زخمم زداگرچه باز خودش روی زخم مرهم شدمرا چه سود از این زندگی؟ که روز نخستنفس برآمد و ناکامی‌ام دمادم شد!عقاب، بال و پرش گوشه‌ی قفس پوسیدبرای بال مگس آسمان فراهم شدمرا به یاد خطای بزرگ خویش انداختصنوبری که به تعظیم سبزه‌ای خم شد!#محمدرضا_طاهری#عاشقانه@ghazalsara