به ساغر نقل کرد از خم، شراب، آهسته‌آهستهبرآمد از پس کوه، آفتاب، آهسته‌آهستهفریب روی آتشناک او خوردم، ندانستمکه خواهد خورد خونم چون کباب، آهسته‌آهستهز بس در پردۀ افسانه، با او حال خود گفتمگران گشتم به چشمش همچو خواب، آهسته‌آهستهکباب نازک دل آتش هموار می‌خواهدبرافکن از عذار خود، نقاب، آهسته‌آهستهمکن تعجیل تا از عشق، رنگی بَرکُنَد کارَتکه سازد سنگ را لعل، آفتاب، آهسته‌آهستهجدایی زهر خود را اندک‌اندک می‌کند ظاهرکه گردد تلخ در مینا، گلاب، آهسته‌آهستهسرایی را که صاحب نیست، ویرانی‌ست معمارشدل بی‌عشق می‌گردد خراب، آهسته‌آهستهبه نور سینۀ بی‌کینه دشمن را حوالت کنکه می‌ریزد کتان را ماهتاب، آهسته‌آهستهمشو دلتنگ اگر یک‌چند اشکت بی‌اثر باشدکه سازد خاک را گلزار، آب، آهسته‌آهستهبه این خرسندم از نسیان روزافزون پیری‌هاکه از دل می‌بَرد یادِ شباب، آهسته‌آهستهدلی نگذاشت در من وعده‌های پوچ او، #صائبشکست این کشتی از موجِ سراب آهسته‌آهسته!