پوران خانم قسمت ۱۴ پنجره اتاق هتلمان رو به کوپولا کلیسای مادر فلورانس باز میشد و تراس هتل پاتوق جوان ها بود. هر دفعه مقابل در آسانسور چندین جوان با لباسهای تیتین تاتان بودند که به سمت تراس در رفت و آمد بودند. صدای موزیک رقص و شلوغی پایین پنجره اتاقمان، زندگی پر جنب و جوش تابستان فلورانس را به رخ میکشید. پایین هتل یک کافه خوب بود که وقتی رفتم صبحانه بگیرم اولین برخورد با جوان باریست خوش قیافه فلورانسی که فارسی حرف میزد را داشتم بعد یواش یواش فهمیدیم اکثر پیش خدمت های فلورانسی خوشگل و خوش هیکل فارسی بلد بودند، این را پای دخترای خوش سلیقه ایرانی نوشتیم، چون همه این جوان ها فارسی را از دوست دختر های ایرانیشان یاد گرفته بودند. از هتل به همه جای دیدنی فلورانس چند دقیقه فاصله داشتیم. پوران با اینکه از راه رفتن خسته میشد ولی پا به پای من راه میامد و از منظره ها لذت میبرد. در طول روز آنقدر خسته میشدیم که شب ها زودتر از معمول به هتل برمیگشتیم، بعد دو تایی راجع به همه چیز صحبت میکردیم و مانند مادر و دختر واقعی در یک اتاق دو تخته می خوابیدیم. از موزه ای که در فلورانس دیدن کردیم بیشتر از مجسمه ها و نقاشی ها، خنده هایمان در خاطرم مانده. خدا را شکر که من ‌و پوران نگاهمان به مذهب مانند هم است و با دیدن مجسمه های مسیح و مریم و روح القدوس طنز مان گل میکرد، مخصوصا در مقابل مجسمه هایی که شومبول هم داشتند، دیگر از طنز گفتن و خندیدن و تیکه انداختن نمیتوانستیم جلوی خودمان را بگیریم. خلاصه با تمام شومبول های موزه عکس گرفتیم و عکسهایمان یکی از دیگری هنری تر شده اند :)وقتی فلورانس را با تمام زیبائیها، گرما و ناقوس های کلیساهایش ترک کردیم و سوار قطار به سمت رم شدیم، احساس سبکی داشتم، چون میدانستم پوران مانند من رم را به همه جا ترجیح خواهد داد. ۱۹- ۸- ۲۰۲۶مریمادامه دارد…@ghessesara