وقتی ما در زندگی هیچ توجهی به معنی زندگی نمیکنیم فقط به جهان مادی توجه میکنیم وتعادل بین روح وجسم رو رعایت نمیکنیم  به راهنما توجه نمیکنیم بارها وبارها پیام وپیام... ولی قلب وقتی تیره میشه وصدای روح هم شنیده نمیشود کم کم از آن دایره رحیم بودن خدا دور میشیم انگار یک چراغی خاموش میشه یک زنگ خطر از کار میوفته.. وقتی چراغ هدایت خاموش میشه.. ابلیس ونماینده اش ایگو که همون نفس اماره ماست فرصتی برای نمایش پیدا میکنه... وگناه که همان دور شدن از رحمت خداست رو زینت میبخشه... ما دیگه کارهامون رو گناه نمیدونیم براش دلیل داریم برای ما عادی میشه.. ونکته دیگه  رحمان بودن خدا برای تمامی موجودات هست.. خورشید برای همه می تابه... همه.. گناهکار وبیگناه... همه روی همین زمین راه میرند... قوانین جذب هم برای همه کار میکنه... فرد خودش رو از رحیم بودن خدا که همان محاسبه انرژیکی هست که تو به تعادل برسی.. همان گاه سختی ها هست که تو به وسیله آن توسل به خدا کنی... همان یادآوری ودخالت روح هست که تو اینجایی برای چیز بزرگ تر... خوب وقتی اینها نیست دیگه افسار دست خودت.. هست دیگه دست ماموران خدا نیست... برو. هر کاری دلت میخواد بکن... برو پول دربیار.. برو به اهدافت برس... آنهم قوانین... آنهم ابر وباد ومه وخورشید که برای همه هست... هیچ کسی هم نیست که سنگ جلوت بندازه... ماموری نیست که گوشت رو بپیچونه. دیگه افسار ما دست ایگو وابلیس هست..@sepidhajizadeh@ghodradaron