سلطان این عالم تنها غریبونهتو حجره افتاده روی لباش خونهبمیرم این آقا ، امام رضامونه .داره تو اون دما

سلطان این عالم تنها غریبونهتو حجره افتاده روی لباش خونهبمیرم این آقا ، امام رضامونه .داره تو اون دمای آخربه زیر لب میگه ای مادر .غم یکی د وتا نیست ، دورش آشنا نیستهیچ کی جز جوادش دور حضرت رضا نیست .از کوفه تا حجره ، آمد جگر سوخته به یاد اون کوچه ، با چشم تر سوخته به یاد اون مادر ، که پشت در سوخته .با داغ سینه و میخ دربه زیر لب میگه ای مادر.خسته و خزونی با قد کمونی مادری که پرپر شد تو اول جوونی .غم یکی دوتا نیست ، دورش آشنا نیستهیچکس جز جوادش دور حضرت رضا نیست .روی زمین پیش پای جواد افتاد شبیه زلفی که تو دست باد افتاد یاد غم بزم ابن زیاد افتاد .نور دیده زینب ، قد خمیده زینب همسفر با راس عشق سر بریده زینب .تو ناله ی آخر دلش کبوتر شد با خوندن روضه ، لبش معطر شد مهمون گودال به خون شناور شد .ای بی کفن حسین واویلاخونین بدن حسین واویلا .ای ذبیج عطشان ای قتیل عریان .ای برادر زینب ایتشنه لب حسین جان