نگاش به سمت آسمون؛ ستاره ها رو میشمردخسته میشد بلند میشد؛ زخمای پا رو میشمردیکی دو تا و هفت زخم!دستی رو پاهاش میکشیدزخمای پا تموم میشد! زخمای دستاشو میدید!به ماه آسمون میگفت…شمع شبستون منییاد عمو بخیر که تو؛ مثل عمو جونِ منیراستی تو، از تو آسمونببین بابای من کجاست؟!بهش بگو که دخترت؛ ساکن تو خرابه ‌هاست…بهش بگو دختری که؛ شونه به موهاش میزدیجون به لبش رسیده و تو از سفر نیومدی!من را ببخش؛ اگر که لکنتِ زبان گرفتم…آخر شکسته دستیدندانِ شیریم