چهارده قرن است نامِ تو گره وا می ڪندقطره را می گیرد و واصل به دریا می ڪندگفتنِ یک یا رقیّه آن قَدَر دارد اثر..که دلِ بیمار را هم زود احیا می ڪندای بقربانِ تو بی بی جان که خیلی خانمیبابِ حاجاتی و چشمانِ تو غوغا می ڪندآن قَدَر داری علاقه بر محبّانِ حسین...کربلایِ عاشقان را دستت احیا می ڪندچهارده قرن است تنها با دعایِ نافذتتک به تک هر نوکری را مثلِ آقا می ڪندبینِ ما و منکرانت فاصله افتاده استمهرِ تو..حق را ز باطل هم مجزا می کنددر میانِ روضه ها می گفت با گریه کسی:آی مردم !این سه ساله کارِ زهرا می ڪند