وصال دوست زمانی هر آنچه می گشتم او را نمی یافتم بر این جستجو بس ره پوییدم تا روزی سایه او را دیدم صب

وصال دوست زمانی هر آنچه می گشتم او را نمی یافتم بر این جستجو بس ره پوییدم تا روزی سایه او را دیدم صباحی چند،آنگاه که خورشید طالع می شدسایه اش را برایم به نمایش می گذاشتبا حرکت این سایه هر بامداد،دل خوش می داشتمتا روزی مبارک از روزن در آینه ای دیدمکه جمالش در آن متجلی شده،جمالی بس دل فریب که غم از دلم برداشتو چشمانم را خیره جمال خود نموددیگر به چه می توانم نگریست؟ندانی که اگر در خورشید نگریستی دیگر تا مدتی چیزی را نبینی .رازیست مرا با شب و رازیست عحبشب داند و من دانم و من دانم و شبآنکه این راز داند، روی از او باز نگیردو آنکه این انس یافت دیگرش با هیچ کس انس نبودغم او به هزار شادی ارزدحزن او حزن سبز استو انس با او روح و راحت استحضرت استاد کریم محمود حقیقی ساغر سحر ص 137@Gholamreza_Shafiei