حالا هزار چله‌ی بی‌چراغ از نشستنِ ماستکه ماه در غیبتِ بی‌زمانِ تو خوابِ موریانه می‌بیندحالا هزار سال

حالا هزار چله‌ی بی‌چراغ از نشستنِ ماستکه ماه در غیبتِ بی‌زمانِ تو خوابِ موریانه می‌بیندحالا هزار سالِ تمام از قرارِ موعود ما می‌گذردکه گهواره‌های آن همه رویا مدفونِ گریه‌های من‌اند.مگر همین دقیقه‌ی نزدیک به دوری از امروزِ ما نبودکه ما با هم از بارشِ بدمجالِ گریه سخن می‌گفتیم؟مگر ندیدیم که پرنده از شدتِ پشیمانیِ آفتابپر خسته بر شاخه‌سارِ خیسخوابِ آرامشِ آسمان می‌دید؟پس چرا نیامدی؟پس چرا باران آمد و تو نیامدی؟!دارد باران می‌آیدباران دارد به خاطرِ سنگِ مزارِ من وعریانی گریه‌های تو می‌بارد.#سیدعلی_صالحی@ghomare_asheghane