دلم می‌خواست دستگاهی اختراع می‌شد که خواب‌هایمان را با همان کیفیت ضبط می‌کرد و احساسمان را همان‌طور تقویت‌شده نگه می‌داشت. بعد که بیدار می‌شدیم به‌جای حسرت‌خوردن و کمی بیشتر در رختخواب ماندن، به سمت دیده‌ها و شنیده‌هایمان پرواز می‌کردیم. او را دوباره می‌دیدیم؛ دوباره در آغوش می‌گرفتیم و دوباره می‌بوسیدیم. دیگر به سقف زل نمی‌زدیم که چرا بیدار شدم؟ چرا رفت؟ چرا باید احساسِ ناکامیِ کم‌رنگ‌شدنش را برای چندمین‌بار در زندگی تجربه کنم؟ آخر مگر چندبار می‌شود از دست داد و نمرد؟