نظام‌های توتالیتر یه چیزی رو خیلی زود می‌فهمن: بدترین سلبریتی برای اونا، سلبریتیِ ساکته، چون سکوت یه‌جایی لو می‌ره، یه‌جایی زیر سؤال می‌ره، یه‌جایی مردم می‌پرسن: «چرا هیچی نگفت؟» پس راه‌حل سکوت نیست، راه‌حل حرف‌زدنیه که هیچی نگه. اینجاست که اون موجود عجیب ساخته می‌شه: سلبریتی‌ای که همیشه داره حرف می‌زنه، ولی هیچ‌وقت چیزی نمی‌گه. نه کاملاً خفه‌ست، نه کاملاً معترض؛ یه چیزی وسط، یه لبخند مبهم، یه جملهٔ کلی دربارهٔ «امید» و «صبر» و «با هم بودن»، بدون اینکه اسم مقصر رو بیاره. این آدم بلده دقیقاً روی همون خط باریک راه بره که نه بهش برچسب «دست‌نشونده» بخوره، نه برچسب «خطرناک». یه پست می‌ذاره برای یه فاجعه، پر از قلب و شمع و «دلم براشون می‌سوزه»، ولی هیچ‌وقت نمی‌گه این فاجعه رو کی رقم زد. یه جمله می‌گه دربارهٔ «امید به فردا»، بدون اینکه بگه فردا قراره کی عوض بشه. می‌گه «باید کنار هم بمونیم»، انگار مشکل این بوده که مردم کنار هم نبودن، نه اینکه یکی داشته دستش رو تو جیب همه می‌کرده. مردم دنبال یه صدا می‌گردن که بلندگوشون باشه. سلبریتی مبهم دقیقاً همون بلندگو رو بهشون قرض می‌ده، ولی بی‌سیمش رو از قبل قطع کرده. تو داد می‌زنی «آزادی نیست»، اون می‌گه «آره، سخته». تو می‌گی «باید یکی جواب پس بده»، اون می‌گه «همه باید به هم کمک کنیم». خشم تو یه جایی وارد می‌شه، ولی از یه جای دیگه، بی‌آزار، بی‌آدرس، بی‌مقصر، بیرون میاد. و این جانور بلده وقتش رو هم درست انتخاب کنه. درست همون لحظه‌ای که یه اتفاق مهم داره می‌افته، درست همون لحظه‌ای که سکوتش دیگه قابل توجیه نیست، سر می‌رسه؛ با یه پست، با یه اشک روی صحنه، با یه صدای لرزون تو یه کنسرت، و می‌گه: «من با شماهام.» همین جملهٔ کوچیک کافیه که پرسشی که داشت شکل می‌گرفت، پرسشِ «چرا؟» و «مقصر کیه؟» و «باید چیکار کرد؟»، بپیچه سمت یه حس دیگه؛ سمت این‌که حداقل یکی از اونایی که بالان، مثل ما فکر می‌کنه. سؤالی که باید می‌رفت سمت قدرت، تبدیل می‌شه به دلبستگی به یه چهره. این دقیقاً همون لحظه‌ایه که نیروی بیدار شدن دزدیده می‌شه، بی‌سروصدا. هر کلمه‌ای که برای مبارزه ساخته شده، یه بار داره. کلماتی مثل «امید»، «صبر»، «با هم بودن»، «روزهای بهتر»؛ این‌ها زمانی وزن داشتن، زمانی یه آدم واقعی، یه مبارز واقعی، تو تاریک‌ترین لحظه‌ها این کلمات رو می‌گفت و پشتش خون بود، زندان بود، هزینه بود. اما وقتی همین کلمات، هر روز، از دهن یه سلبریتی که هیچ هزینه‌ای نداده بیرون میاد، بار اون کلمات کم‌کم آب می‌ره. «امید» دیگه یعنی هیچی؛ فقط یه کپشن قشنگ زیر یه عکس غروب آفتابه. «با هم بودن» دیگه یعنی هیچی؛ فقط هشتگ زیر یه پست. و مردم، نسل به نسل، عاشق همین سوپاپ می‌مونن، بی‌خبر از اینکه هر بار که بهش دل بستن، هر بار که با اشکش گریه کردن، هر بار که با جملهٔ مبهمش آروم شدن، یه فرصت دیگه از دستشون رفته؛ یه لحظهٔ دیگه که می‌تونست به یه پرسش جدی تبدیل بشه، و نشد، چون یکی، با یه لبخند غمگین و یه جملهٔ زیبا، دوباره اومد و بهشون گفت: «صبر کنید، همه‌چیز درست می‌شه».