«وقتی اضطراب زودتر از فکر می‌رسه: مکانیزم تزریق هیجان»توی انیمیشن، روباه قبل از ضربه، فکر «طوفان» رو تو ذهن جوجه کاشت. توی اخبار و شبکه‌های اجتماعی هم تیترها و زاویهٔ روایت همین نقش رو بازی می‌کنن.ضربهٔ چوب به جوجه، معادل یه ویدئو، یه روایت احساسی یا کلماتی با بارِ هیجانی بالاست؛ مثل «فاجعه»، «هشدار فوری»، «وای دارن فلان کار رو می‌کنن» یا «وای بدبخت شدیم». این محرک‌ها فوراً ضربان قلب رو بالا می‌برن، آدرنالین ترشح می‌کنن و حس فوریت میاد سراغت؛ قبل از اینکه بفهمی متن چی می‌گه.روباه خودشو نشون نمی‌ده، صداشو عوض می‌کنه و با اسم «صدای مصیبت» حرف می‌زنه. توی اخبار هم عبارت‌هایی مثل «منابع آگاه»، «کارشناسان هشدار می‌دن» یا «شنیده‌ها حاکی از آن است که...» همین نقش رو بازی می‌کنن؛ حرف‌هایی که با قاطعیت گفته می‌شن، ولی کسی نمی‌دونه از طرف کین.جوجهٔ وحشت‌زده هم می‌دوه سراغ بقیه؛ همون آدمیه که هر چیزی رو زود باور می‌کنه و منتشرش می‌کنه.توی انیمیشن، از ضربه تا وحشت مکثی نبود. راه مقابله هم همینه: فقط یه مکث. بپرس این حس از کجا اومده و به نفع کیه. وقتی هیجانت تصمیم می‌گیره، یعنی یکی دیگه داره هدایتت می‌کنه.