ایدئولوژی از یه جایی به بعد دیگه فقط یه عقیده نیست؛ می‌شه یه عینک که باهاش همه‌چی رو نگاه می‌کنی. ما

ایدئولوژی از یه جایی به بعد دیگه فقط یه عقیده نیست؛ می‌شه یه عینک که باهاش همه‌چی رو نگاه می‌کنی. مارکسیسم یه دوگانه ساخت: صاحبِ قدرت و قربانیِ قدرت. یکی بالا ایستاده، یکی پایین؛ یکی بهره می‌بره، یکی هزینه می‌ده. بعد همین دوگانه شد کلید تفسیر همه‌چیز. چپ‌ها هم با همین عینک، آدم‌ها رو کم‌کم توی اردوگاه‌ها چیدن.خودی خطا می‌کنه؟ توجیه. غریبه حق داره؟ تردید. آمریکا کاری می‌کنه؟ منفعت. چین کاری می‌کنه؟ مصلحت. آمریکا حمله می‌کنه؟ امپریالیسم. آمریکا دفاع می‌کنه؟ دخالته. دخالت نمی‌کنه؟ بی‌تفاوته. از اسرائیل حمایت می‌کنه؟ همدسته. اسرائیل می‌زنه؟ جنایت. فلسطینی می‌زنه؟ مقاومت. اسرائیلی کشته می‌شه؟ خودش مقصره. فلسطینی کشته می‌شه؟ بی‌گناهه. حقوق بشر برای دشمن؟ واجبه. برای خودی؟ بازی سیاسیه. آزادی برای یکی؟ حقه. برای اون یکی؟ پروژهٔ غربه. یه اتفاق، دو معنا. یه جنایت، دو اسم. یه قربانی، دو ارزش. یعنی اول نتیجه رو داری، بعد واقعیت رو می‌بری داخل اون نتیجه. ذهن ایدئولوژیک با پیچیدگی کنار نمیاد. می‌گه: قربانیِ ما، انسانه؛ قربانیِ اون‌ها، بخشی از روایته. آزمون واقعی هم همین‌جاست: وقتی قربانی از اردوگاه مخالفته، باز هم همون‌قدر برات مهمه؟ اگه نه، چیزی که داری ازش دفاع می‌کنی حقوق بشر نیست؛ داری از اردوگاهت با اسم حقوق بشر دفاع می‌کنی.