پروپاگاندای حکومت ویشی در فرانسهٔ اشغالی علیه مقاومت فرانسه و متفقین.پیام با ساختن یک فضای آخرالزمان

پروپاگاندای حکومت ویشی در فرانسهٔ اشغالی علیه مقاومت فرانسه و متفقین.پیام با ساختن یک فضای آخرالزمانی شروع می‌شه: «شب، ناامیدی، پرندگان مرگ»بعد با احساسی‌کردن فضا، سعی می‌کنه از قربانی‌ها سمبل معصومیت بسازه: «باغ‌ها، خانه‌های ساده، درخت‌های شکوفه‌زده»بعد با کشوندنِ پای میراث فرهنگی، اهرم احساسی رو قوی‌تر می‌کنه: «کلیسا، موزه، محله‌های قدیمی» - یعنی این حمله فقط آدم نمی‌کشه، داره تمدن و هویت فرانسه رو هم نابود می‌کنه.بعد در نقش یک پدر دلسوز اما آزرده وارد می‌شه: «من قبلاً هشدار داده بودم، من می‌دونستم ولی شما گوش ندادین»و در آخر، لحن عوض می‌شه؛ تمسخر و تهدید میاد وسط تا پیام اصلی رو بگه: «شما دارید کشور رو به سمت جنگ داخلی می‌برید. منتظر بودین بیان آزادتون کنن، براشون گل ببرید، اما فعلاً صبر کنید. به‌جای پرچمِ پیروزی، به پارچه‌ی عزا نیاز پیدا می‌کنید؛ به‌جای گلی که به آزادکننده‌هاتون بدین، گل برای قبر مرده‌هاتون لازم می‌شه».دو تصویر رو کنار هم می‌ذاره: یه پرچم رنگی و یه کفن سفید، یه دسته‌گلِ استقبال و یه دسته‌گلِ روی قبر، و می‌ذاره این دو تا رو تو ذهنت مقایسه کنی، که یه تهدیدِ روانیِ حساب‌شده‌ست.