توی بلوک، یه کاپو بود؛ یکی از همون زندانی‌هایی که نازی‌ها برای کنترل بقیه ازشون استفاده می‌کردن. چوب

توی بلوک، یه کاپو بود؛ یکی از همون زندانی‌هایی که نازی‌ها برای کنترل بقیه ازشون استفاده می‌کردن. چوبش هیچ‌وقت زمین نمی‌موند، انگار جزوی از دستش بود. هر صبح، صف که می‌بست، یکی رو انتخاب می‌کرد. می‌زد، محکم، بلند، طوری که صدای برخورد چوب تا ته بلوک می‌پیچید و بقیه سرشون رو پایین می‌انداختن که نوبتشون نشه. زندانی‌ها زیر لب فحشش می‌دادن. می‌گفتن از خود اس‌اس بدتره. یه نفر بود که هر بار نوبتش می‌شد، یه چیزی توی ذهنش جور درنمی‌اومد. ضربه‌ها محکم بودن، درد داشتن، ولی همیشه یه‌جای مشخص فرود می‌اومدن؛ روی شونه، روی بازو، جایی که استخوون نمی‌شکست، جایی که فردا هم می‌شد کار کرد. و بعد از هر ضربه، یه فشار کوتاه روی بازوش حس می‌کرد، انگار کسی می‌خواد بگه «تمومه، دووم بیار». سال‌ها بعد، یکی از زندانی‌ها نوشت: «اون روزها فقط چوبش رو می‌دیدم. امروز جای ضربه‌هاش رو می‌بینم. هیچ‌کدوم استخوونم رو نشکستن. شاید این اتفاقی نبود». بعضی از کاپوها برای قانع کردن نازی‌ها، زندانی‌ها رو می‌زدن تا از ضربات شدیدتر و کُشندهٔ نازی‌ها جلوگیری کنن.گاهی کسی که چوب رو بالا می‌بره، همون کسیه که نمی‌خواد ببینه می‌شکنی. اما برای اینکه بتونه سرپا نگهت داره، باید کاری کنه که ازش متنفر بشی.