رژیم می‌دونه وقتی ترکیب «سرباز، وطن، مظلومیت» در کنار هم قرار بگیره، خوراک پروپاگاندا برای واکنش «اح

رژیم می‌دونه وقتی ترکیب «سرباز، وطن، مظلومیت» در کنار هم قرار بگیره، خوراک پروپاگاندا برای واکنش «احساسی» جور خواهد شد، و می‌تونه روی این موج مسلط بشه تا به نتیجه‌ای برسه که می‌خواد: «نه به جنگ». و در نهایت دوباره فرمول «آمریکاستیزی» رو بیاره وسط. مهم نیست موفق بشه یا نه، مهم واکنشی هست که می‌گیره. برای توتالیتر همین که شما بدون «تفکر» و فقط با «احساس» تصمیمی بگیرید و واکنشی داشته باشید، کافیه. در واقع رژیم می‌دونه کجا روی «همدلی» سوار بشه، همینطور که می‌دونه کجا روی «اضطراب» و کجا روی «هیجان» و کجا روی «خشم» و کجا روی «ترحم» و کجا روی «شادی» سوار بشه. احساسات شما برای توتالیتر چیزی جز ابزار نیست، و اگه درست استفاده نشه، چیزی جز بازیچه هم نخواهید بود.مغز انسان دو مسیر برای تصمیم‌گیری داره: مسیر تحلیلی و کُند. مسیر واکنشی و سریع. پروپاگاندا همیشه تلاش می‌کنه مسیر دوم رو فعال کنه، چون احساسات سریع‌تر از استدلال عمل می‌کنه.در پروپاگاندا همیشه دو پرسش مهم وجود داره: چرا تصویر یک کودک از نمودار آمار تأثیر بیشتری داره؟ پاسخ اینه که: چون مغز با «انسان» ارتباط برقرار می‌کنه نه با اعداد. یک چهره، به ویژه کودک؛ همدلی و دلسوزی رو سریع فعال می‌کنه.چرا موسیقی، قضاوت رو تغییر می‌ده؟ پاسخ اینه که: چون موسیقی فقط احساس رو منتقل نمی‌کنه، بلکه چارچوب ذهنی رو تغییر می‌ده. «فرض کن یک ویدئو می‌بینی که یک نفر، وسط خیابون، یک کودک رو در آغوش گرفته و از میان دود و آتش بیرون میاره». حالا فقط موسیقی رو عوض کن‌. با موسیقی غمگین: احتمالا فکر می‌کنی «چه فاجعه‌ای، این کودک چه رنجی کشیده». با موسیقی حماسی: همون صحنه تبدیل می‌شه به «چه قهرمانی! این فرد جونش رو برای نجات کودک به خطر انداخت»‌. با موسیقی دلهره‌آور: ممکنه حتی این حس ایجاد بشه که «نکنه این فرد خودش بخشی از این فاجعه‌ست».ذهن در حالت عادی این مسیر رو طی می‌کنه:«اطلاعات_فکر کردن_بررسی_نتیجه».اما وقتی یک احساس شدید وارد می‌شه، مسیر به این شکل تغییر می‌کنه: «احساس_نتیجه_پیدا کردن دلیل». یعنی اول یک حس قوی شکل می‌گیره، بعد ذهن به سرعت یک برداشت ازش می‌سازه، و بعد دنبال چیزی هست که همون برداشت رو تأیید کنه.