@CNGnews«یارانه سوخت در چنبره پوپولیسم» (دنیای اقتصاد - سه‌شنبه ۱ آبان)- دولت روزانه بیش از ۴۰۰ میلی

@CNGnews«یارانه سوخت در چنبره پوپولیسم» (دنیای اقتصاد - سه‌شنبه ۱ آبان)- دولت روزانه بیش از ۴۰۰ میلیارد تومن فقط برای مصرف بنزین یارانه توزیع می‌کنه.- از این ۴۰۰ میلیارد تومن یارانه، بیش از ۱۰۰ میلیارد تومن به دهک دهم جامعه (ثروتمندترین‌ها) می‌رسه. سهم دهک اول جامعه (فقیرترین‌ها) نزدیک ۱۰ میلیارد تومنه.- سهم قاچاقچیان بنزین از یارانه، روزی ۸۰ میلیارد تومنه.اندازه و اهمیت این ارقام وقتی روشن می‌شه که بدونیم:- بودجه کمیته امداد روزی ۱۳ میلیارد تومنه.- قیمت یک اتوبوس نو تقریبا یک میلیارد تومنه.- قیمت یک قطار مترو، ۴۰ میلیارد تومنه.- مجموع درآمد فقیرترین دهک جامعه، حدودا روزی ۶۰ میلیارد تومنه؛ یعنی حتی کمتر از سهم ثروتمندان از یارانه بنزین!- درآمد مالیاتی دولت در سال ۹۶، روزی ۳۲۰ میلیارد تومن بوده.- بودجه عمرانی یک روز دولت نزدیک به ۱۴۰ میلیارد تومنه.➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖گاهی فکر می‌کنیم هر افزایش قیمتی معادل بی‌عدالتی در حق مردمه. بازار بنزین نمونه‌ای از پایین نگه‌داشتن دستوری و مصنوعی قیمته. در عواقب این قیمت پایین، عدالت می‌بینیم؟اما اگر حقیقتا قصه اینقدر ساده و روشنه، چرا دولت دست روی دست گذاشته و قدمی در جهت اصلاح بازار بنزین برنمی‌داره؟ اونچه این قصه ساده و روشن رو به یک چالش پیچیده و لاینحل تبدیل کرده، به پیشینه سال‌ها سیاست‌گذاری غلط، به نگاه کوتاه‌مدت و روزمره‌نگر سیاست‌گذار، و به بی‌اعتمادی جامعه به حکمرانی اقتصادی برمی‌گرده.اقتصاد امروز تلنباری از تصمیمات نادرست و ناکارآمد گذشته‌ست. حاصل دیروز و امروز نیست، بلکه ماری‌ست که سال‌ها است در آستین پرورده‎ایم. واقعا کار ساده‎ای نیست که اقتصادی رو که سال‌ها به انواع رانت‎ها و یارانه‎ها عادت کرده، یک‌شبه از زیر آوار نابهره‎وری، نابرابری و فساد، سالم بیرون بکشیم. تک‌تک ما، ذی‌نفعان وضع موجود هستیم؛ وضعی که هر چند نامطلوبه، اما کار و زندگی خودمون را پیرامونش تنظیم کردیم. هر اصلاحی که در بلندمدت وضع ما رو بهتر کنه، در کوتاه‌مدت هزینه بازتنظیم کار و زندگی رو به تک‌تک‌مون تحمیل می‌کنه. به همین دلیل، سیاست‎گذاری در اقتصادی که به سیاست‎های پوپولیستی معتاد شده کار دشواریه.➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖اما مگه نه اینکه وظیفه سیاست‌گذار درمان مشکلات اقتصاده،‌ نه مماشات با اونها؟! پس چرا سیاست‌گذار، فکری برای این اقتصاد بیمار نمی‌کنه و برای درمانش آستین بالا نمی‌زنه؟واقعیت اینه که سیاست‌گذاری که آرامش و سکوت رو به سلامت و زندگی ترجیح می‎ده، جسارت لازم برای درمان بیمار رو نداره، بلکه محافظه‌کارانه راه پیشینیانش رو ادامه می‌ده، و اقتصاد رو در اونچه بهش معتاده رها می‌کنه. فرآیند ترک اعتیاد و بهبود زمان‌بره، ولی افق دید سیاست‌گذار کوتاه. بنابراین با مصلحت‌اندیشی سعی می‌کنه درد ترک اعتیاد رو به بیمار تحمیل نکنه.امروز دیگه لزوما از سر بی‎خیالی و قدرت‌طلبی نیست که سیاست‌گذار تصمیمات پوپولیستی می‌گیره، بلکه از سر استیصاله! سوال اینه که اگه مردم بازنده وضع کنونی و برنده اصلی حذف یارانه بنزین و پرداخت یارانه‎های هدفمند هستند، دلیل استیصال و درماندگی سیاست‌گذار چیه؟جواب این سوال، و شرح مبسوط اینکه چرا حکمرانی اقتصادی کشور در اصلاح بازار بنزین درمونده شده رو در سرمقاله امروز دنیای اقتصاد بخونید 👇https://www.donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-3455645