دلم برای حضورت تنگ است✍️ معصومه غلامپوردلم می‌خواهد گوشی را به دست بگیرم، کانال‌ها را بالا و پایین ک

دلم برای حضورت تنگ است✍️ معصومه غلامپوردلم می‌خواهد گوشی را به دست بگیرم، کانال‌ها را بالا و پایین کنم و پست آخرشان را ببینم. دلم می‌خواهد تیتر زده باشند: «نماز جمعه این هفته تهران به امامت رهبر معظم انقلاب، آیت‌الله خامنه‌ای.»دلم می‌خواهد چشمم به ساعت باشد و گوش به خبر، تا فردا که قرار است صدایت از تلویزیون پخش شود؛ فردایی که قرار است کلام تو شهر را جانی دوباره ببخشد. من اینجا، در خلوت اتاق، در انتظار آن لحظات نفس در سینه حبس کنم. منتظر بمانم تا زیرنویس خبرها نوید حضورت را بدهد؛ منتظر بمانم تا دوربین‌ها آن صحن مقدس و پشت سرت را به تصویر بکشند و من آرام‌آرام، در میان هق‌هق بی‌صدایم، غبطه بخورم به حال آنان که در صفوف به هم پیوسته نماز جمعه، پشت سر تو، به عرش دخیل بسته‌اند.دلم می‌خواهد خبر دیدار جمعی در حسینیه را اعلام کنند. عاشقانت بیایند، همه مؤدب و منظم، منتظر دیدن روی ماهت بنشینند.دلم می‌خواهد دوربین بچرخد... پرده‌های آبی کنار بروند و تو، آن‌گونه که همیشه بودی، با هیبت حیدری‌ات پا به میدان بگذاری. دلم می‌خواهد آن لحظه‌ای را ببینم که در چشم‌به‌هم‌زدنی، تمام جمعیت بلند شوند و فریاد «حیدر حیدر»شان لرزه بر اندام زمان اندازد.دلم برای آن وقار همیشگی‌ات تنگ است؛ برای آن لحظه که چفیه‌ات را بر عبا می‌انداختی، برای آن دمی که بی‌عصا، استوار و باصلابت گام برمی‌داشتی.دلم لک زده برای دیدن آن قد رشیدت، برای آن وقتی که دست مبارکت را برای جمعیت بالا می‌بردی؛ آن لحظه‌ای که هزار بار در دلم برایت می‌مردم و «ماشاءالله» نثارت می‌کردم.دلم می‌خواهد دوباره روی آن صندلی ساده‌ات بنشینی و پایت را بر آن تکیه‌گاه چوبی بگذاری. دلم فرو بریزد که مبادا ذره‌ای درد به جانت نشسته باشد. دلم می‌خواهد لب بگشایی و سخن بگویی و من با شنیدن آن صدای خش‌دار و مقتدر، اشک بریزم و با خود زمزمه کنم: «تصدقت بروم، چقدر پیر شده‌ای.»دلم می‌خواهد لنز دوربین را روی چهره‌ات زوم کنند؛ روی ابروهای سپیدت، روی چشمان نافذت و روی چروک‌های صورتت که هر کدام کتابی از رنج‌ها و مجاهدت‌هاست. دلم می‌خواهد ببینم که دست در جیب قبا می‌بری، دست‌نوشته‌هایت را بیرون می‌آوری و دوباره با همان لحن پدرانه برایمان سخن بگویی.دلم می‌خواهد دوباره قدم‌هایت را بر آن فرش‌های ساده آبی‌رنگ حسینیه ببینم؛ قدم‌هایی که تداعی‌گر مسیر شهداست.دلم می‌خواهد دوباره اخبار را گوش بدهم. خبرها را بخوانند و خبر دیدار را بازگو کنند. صدای تلویزیون را بلند کنم. مجری متن را بخواند و بگوید: «ایشان خاطرنشان کردند که...»می‌نویسم «حیف» و تمام جانم می‌سوزد. حیف که تو رفته‌ای و این در باور ما نمی‌گنجد؛ انگار مغز، فرمان پذیرش این حقیقت را صادر نمی‌کند.هر بار که چشمم به عکست می‌افتد، عقربه‌های ساعت روی دیوار دلم، درست روی «سحرگاه دهم اسفند» یخ می‌زند. انگار هنوز همان‌جا ایستاده‌ام؛ همان‌قدر غافلگیر، همان‌قدر درهم‌شکسته و همان‌قدر بی‌قرار. هر نگاه به عکست، بازگشت همان عزاداری اول است؛ داغی که کهنه نمی‌شود، فقط عمیق‌تر می‌شود.خدا لعنت کند کسانی را که تو را از ما گرفتند...خدا لعنت کند آنان را که سایه‌ات را از سر این ملت کوتاه کردند.رفتنت در باور گنجشک‌ها هم نمی‌گنجد، چه رسد به ما که تمام نوجوانی و جوانی‌مان به عشق تو و در پناه نگاه تو قد کشید. داشتیم با حضورت پیر می‌شدیم. نبودنت را تصور نمی‌کردیم. ما بلد نبودیم بدون تو زندگی کنیم...سخت است... نبودنت مثل شکستن ستون فقرات یک رؤیاست. انگار تمام فرش‌های آبی حسینیه، یک‌باره از زیر پای ما کشیده شده باشد و ما در خلأ مطلق مانده باشیم. حالا هرچه به تلویزیون خیره می‌شویم، هیچ صدایی جز سکوت بعد از تو، اتاق را پر نمی‌کند...#گیلان_پرس 🇮🇷 @Gilan_Press