‌در این بخش، از دوران نوجوانی کوروش در دشت‌های پارس شروع می‌کنیم تا لحظه‌ای که تقدیرش را می‌شناسد.‌📜 زندگی‌نامه جامع کوروش کبیر فرزند خرد، قسمت دوم📌 بیداری شیر: وقتی حقیقت از میان غبار برمی‌خیزد‌خورشید گرم تابستان، دشت‌های پارس را در بر گرفته بود. کوروش، حالا نوجوانی با چشمانی نافذ و قامت کشیده، بر فراز تپه‌ای ایستاده بود و به گله‌های گوسفند می‌نگریست. لباس‌هایش از پشم خشن بود و دستانش بوی خاک و بادوHا می‌داد، اما در نگاهش چیزی بود که با سادگی زندگی یک چوپان نمی‌خواند؛ شعله‌ای از پرسش و اشتیاقی برای چیزی فراتر از این دشت‌های ساکت.‌او هرگز نمی‌دانست چرا در میان چوپانان بزرگ شده است. هرگز نمی‌دانست چرا پدر و مادرش در خاطراتش غایب بودند. تنها چیزی که می‌دانست این بود که او در میان همسالانش، رهبری ذاتی داشت. وقتی در بازی‌های کودکانه یا در درگیری‌های کوچک میان جوانان دشت، بحث به بن‌بست می‌رسید، همه به سوی او می‌چرخیدند. کوروش نه با فریاد، بلکه با منطق و خردش، گره‌های کورِ اختلافات را باز می‌کرد. او «پسر خرد» بود، حتی پیش از آنکه بداند چه کسی است.‌یک روز، در حالی که بادهای تند پاییزی خاک‌های دشت را به هوا بلند می‌کرد، مردی سالخورده و تکیده به اردوگاه چوپانان آمد. او کسی نبود جز یکی از قدیمی‌ترین خدمتکاران دربار مادها که سال‌ها پیش، در رازدارانی بود که هارپاک نوزاد را به آن‌ها سپرده بود. مرد با چشمانی اشک‌بار به کوروش نگریست؛ انگار در چهره‌ی این نوجوان، شبحی از یک امپراتور گمشده را می‌دید.‌مرد در حالی که دستانش می‌لرزید، کنار کوروش نشست و با صدایی گرفته لب به سخن گشود:«فرزندم... تو را در میان بوی گوسفند و علف‌های دشت دیده‌ام، اما تو برای این خاک ساخته نشده‌ای. تو نه یک چوپان ساده، بلکه وارث تاج و تختی هستی که در آن سوی کوه‌ها، در قصرهای سنگی مادها می‌درخشد.»‌سکوت سنگینی بر دشت حکم‌فرما شد. صدای زنگوله‌های گوسفندان در پس‌زمینه می‌پیچید. کوروش با تعجبی عمیق به مرد نگریست.«چه می‌گویی پیرمرد؟ من فرزند این خاکم، فرزند این دشت‌های گرم و بادهای تیز!»‌مرد با لبخندی تلخ پاسخ داد: «خون تو، خون پادشاهان است. تو نژادی از عظمت را در رگ‌هایت داری که هرگز با سادگی این زندگی سیر نمی‌شود. تو فرزند کمبوجیه و نواده‌ی آستیاگی هستی که سال‌ها پیش دستور داد تا تو را بکشند، اما تقدیر، تو را در آغوش این دشت‌ها پنهان کرد تا روزی بازگردی و حساب‌های ناتمام را تسویه کنی.»‌آن لحظه، گویی صاعقه‌ای بر سر کوروش فرود آمد. تمام تکه‌های پازل زندگی‌اش، از احساس تنهایی عمیق تا عطش بی‌اندازه برای کشف جهان، در یک لحظه به هم پیوستند. او احساس کرد که زنجیری نامرئی از تقدیر، او را به سوی قصرهای مادها می‌کشد.‌اما کوروش، برخلاف بسیاری از شاهزادگان افسانه‌ای، در آن لحظه به شادی یا غرور دچار نشد. او به دستان پینه بسته‌ی چوپانی که او را بزرگ کرده بود نگریست و سپس به افق دوردست، جایی که صدای ستم‌های آستیاگ به گوش می‌رسید. در دلش اراده‌ای پولادین شکل گرفت. او فهمید که اگر تقدیر او پادشاهی است، این پادشاهی نباید تنها برای نشستن بر یک تخت طلایی باشد؛ بلکه باید برای نجات مردمی باشد که مانند او، در سایه‌ی ستم‌های یک پادشاه تکبر‌زده، خرد شده‌اند.‌او همان شب، زیر ستاره‌های درخشان پارس، با خودش پیمانی بست: «اگر من فرزند خرد هستم، پس باید با خرد بجنگم. نه برای انتقام شخصی، بلکه برای برقراری عدالتی که در این دشت‌ها آموختم.»‌کوروش دیگر آن نوجوان ساده نبود. او حالا مردی بود که هدفش را یافته بود. او تصمیم گرفت ابتدا در میان پارس‌ها، مردانی را گرد آورد که تشنه‌ی آزادی باشند. او می‌خواست ابتدا یک «ملت» بسازد و سپس به سراغ «تاج» برود.‌---‌⏳ در بخش بعدی خواهید خواند:آغاز قیام بزرگ؛ جایی که کوروش با تکیه بر هنر خرد و استراتژی، قبایل پراکنده پارس را متحد می‌کند و برای اولین بار، لرزه بر اندام سپاهیان مادها می‌اندازد. نبرد میان خرد و تکبر آغاز می‌شود...‌پایان قسمت دوم زندگی نامه کوروش کبیر فرزند خرد #نشریه_گیل_رخ @gilrokh3