💡 نگاهی به وضعیت گروه سیمان🔘 سیمان در کشور ما صنعتی است که قدمت خود را کم کم به نزدیکی یک قرن رسان

💡 نگاهی به وضعیت گروه سیمان🔘 سیمان در کشور ما صنعتی است که قدمت خود را کم کم به نزدیکی یک قرن رسانده است. از زمان تأسیس اولین کارخانه سیمان در اطراف تهران در سال 1312 که با تکنولوژی شرکت های دانمارکی و آلمانی شروع شد تا دهه 80 همواره بخشی از نیاز کشور از طریق واردات تأمین میشد. اما با توجه به وفور منابع طبیعی در دسترس و سرمایه گذاری در این صنعت، از 1387 ایران به خودکفایی در تأمین سیمان مورد نیاز خود رسید.🔘 صنعت سیمان بطور کاملاً مستقیم با مصرف کشور در ارتباط است. بسیاری از کارخانجات سیمان بعد از انقلاب ساخته شدند تا به کمک ساخت و ساز ویرانی های جنگ بیایند. بعد از این مرحله، نیاز ساختمانی در کشور که همواره دارای کمبود بوده، مشتری ثابت کارخانه ها بوده است. بنابراین از سال 92 که کاهش محسوس ساخت و ساز در کشور ایجاد شد، شاهد مازاد تولید و گاهاً رقابت منفی شرکتهای سیمانی بودیم.🔘 کل ظرفیت تولیدی سیمان کشور در حدود 90 میلیون تن بوده ولی متوسط مصرف در کشور در چند سال اخیر چیزی در حدود 60 میلیون تن میباشد. با توجه به اینکه سیمان امکان انبار شدن طولانی مدت را ندارد، کارخانجات با توانی پایین تر از حداکثر ظرفیت خود فعالیت میکنند. همچنین بواسطه طبیعت آسیب پذیر سیمان و ارزانی قیمت آن نسبت به هزینه حمل، امکان صادرات گسترده آن به مناطق دوردست وجود ندارد. به همین دلیل ارقام جهانی بطور میانگین زیر 10% تولید را بعنوان توان صادراتی در نظر میگیرند.🔘 عمده مقصدهای صادراتی سیمان ما کشورهای همسایه مانند عراق، آذربایجان، کویت، افغانستان، پاکستان و ... بوده که با توجه به اجرای برنامه های خودکفایی مصرف در این کشورها، عملاً نیاز وارداتی آنها بسیار کم شده است. بررسی صورتهای مالی شرکتهای سیمانی در یکی دو سال اخیر که سیمان به لحاظ رکود تقاضا و قیمت گذاری دستوری رشد ناچیزی نسبت به تورم کشور داشته، موید این مطلب است که فروش صادراتی ما عمدتاً ناشی از ارزان فروشی جهت ایجاد مزیت رقابتی و یا صادرات کلینکر مازاد بعنوان متریال بالادستی کارخانجات خارجی بوده است.✔️ آنچه پیش روی این صنعت است:1. عرضه مجدد در بورس کالا و رعایت نسبت 1 به 30 با فولاد، اگرچه نسبت به نرم جهانی که زیر 1 به 10 هست فاصله دارد ولی میتواند شروعی بر واقعی سازی قیمتها در این گروه باشد. در غیر اینصورت سرمایه گذاری در این رشته فاقد توجیه اقتصادی بوده و مجدداً شاهد زیان سازی شرکتها و احتمالاً کاهش و توقف تولید خواهیم بود. بنابراین برگشت به شرایط قیمت گذاری ثابت میسر نیست.2. اگرچه با افزایش قیمت سیمان از مزیت صادراتی آن کاسته میشود ولی در هیچ کجای دنیا از این صنعت، توقع صادرات بالا نمیرود. در ارزان ترین و رقابتی ترین حالت نیز این صنعت بین 5 تا 8 درصد ارزش صادرات فولاد را میتواند داشته باشد، لذا برنامه ریزی و توجه صادراتی موضوعی فرعی است. اصل بر این است که سیمان در داخل توجیه اقتصادی تولید داشته باشد. 3. در برنامه های دولت جدید وعده هایی برای کاهش کمبود مسکن و افزایش ساخت و ساز داده شده است. در صورت اجرایی شدن، شرکت های سیمانی مجدداً در مدار تقاضا قرار گرفته و میتوانند صنعت سودآور پایداری باشند.4. عدم آسیب پذیری مشهود صنعت سیمان از تحریمها و نیز نبود نگرانی قابل توجه از بابت نوسان قیمتهای جهانی، نقطه قوت این گروه بوده و شرایط آن عمدتاً متکی بر رشد داخلی کشور است. لذا فاکتورها و یا ریسکهای موثر بر این صنعت محدودتر بوده و تحلیل پذیری آن بالاتر است.✔️ جهت سرمایه گذاری:معمولاً این صنعت برای نوسان گیران چندان مطلوب نیست و ثبات بازار در این گروه تقریباً بالاست (مگر در مقاطع تغییر قیمت ناگهانی محصول). ولی با توجه به احتمال تحریک تقاضا و نیز تداوم قیمت گذاری به کمک عرضه در بورس، به نظر میرسد این صنعت مناسب گروه سرمایه گذاران رشدی باشد که در پایان سال مالی بتوانند DPS مناسبی را از شرکت های سیمانی دریافت کنند. برای کاهش ریسک سرمایه گذاری در صورت تغییر شرایط کشور، میتوان شرکت هایی را از این گروه در نظر گرفت که امکان صادرات کلینکر بالاتری داشته و توان حفظ بقای طولانی تری دارند. مانند: سپاها، سهرمز، سبهان، سصفها، سیلام، سکرد، سغرب