🙏🏻IN PRAISE OF FAILURE 🎙 The Interview You Can't Judgeچند دقیقه بعد از تمام شدن یک مصاحبه، اتفاق عجیبی می‌افتد.تقریباً همه مطمئن می‌شوند که می‌دانند نتیجه چه خواهد شد.«کار تمام شد.»«حتماً قبول می‌شوم.»«روی آن سؤال خراب کردم.»انگار مغز، در همان چند دقیقه، به چیزی دسترسی پیدا کرده که هنوز وجود ندارد.در حالی که اگر دقیق‌تر نگاه کنیم، تقریباً هیچ چیز نمی‌دانیم!نه می‌دانیم مصاحبه‌کننده واقعاً چه فکری کرده، نه معیار تصمیم‌گیری را می‌شناسیم، نه عملکرد بقیه داوطلب‌ها را.تنها چیزی که داریم، احساس خودمان است.سال ۱۹۵۵، دنیل کانمن، سال‌ها پیش از دریافت جایزه نوبل، در واحد روان‌شناسی ارتش اسرائیل دقیقاً با همین مسئله روبه‌رو شد.وظیفه او این بود که از طریق مصاحبه، پیش‌بینی کند کدام داوطلب‌ها در آینده افسران موفقی خواهند شد.ماه‌ها بعد، وقتی عملکرد واقعی افراد بررسی شد، نتیجه غافلگیرکننده بود.پیش‌بینی‌ها، بسیار ضعیف‌تر از چیزی بودند که خود مصاحبه‌کنندگان تصور می‌کردند.اما کشف اصلی این نبود.کشف اصلی این بود که حتی بعد از دیدن این شکست، آن‌ها باز هم با همان اطمینان، درباره داوطلب بعدی قضاوت می‌کردند.کانمن بعدها این پدیده را چنین خلاصه کرد:«اطمینان ما، هیچ ارتباطی با دقت قضاوتمان نداشت.»شاید مهم‌ترین چیزی که بعد از یک مصاحبه باید به آن شک کنیم، خودِ مصاحبه نیست.قضاوت خودمان درباره مصاحبه است.ذهن، ناتوان از تحمل ابهام است.وقتی هنوز هیچ پاسخی وجود ندارد، خیلی سریع یک روایت می‌سازد؛ روایتی که بیشتر از واقعیت، بازتاب اضطراب ماست. شکست واقعی، رد شدن در مصاحبه نیست!شکست واقعی، این است که قبل از رسیدن نتیجه، اجازه بدهیم ذهن، آینده را به‌جای واقعیت، از روی ترس روایت کند.◻️◼️◻️◼️◻️◼️◻️☑️ نوگام؛ گامی نو، گامی ماندگار🔘@GMATPhD