قشنگ‌ترین جای زندگی،جایی نیست که هیچ زخمی نداری؛جایی‌ست که یاد گرفته‌ای با زخم‌هایت زندگی کنی،بی‌آنک

قشنگ‌ترین جای زندگی،جایی نیست که هیچ زخمی نداری؛جایی‌ست که یاد گرفته‌ای با زخم‌هایت زندگی کنی،بی‌آنکه بگذاری زخم‌ها، فرمانروای زندگی‌ات شوند.جایی که به فردا «آری» می‌گوییو دست از جنگیدن با گذشته برمی‌داری؛نه چون آنچه بر تو گذشته کم‌اهمیت بوده،بلکه چون می‌فهمی قرار نیست تمام عمر،تاوانِ روزهایی را بدهی که دیگر وجود ندارند.قرار نیست اجازه دهی آدم‌های رفته،اتفاق‌های تمام‌شده،و زخم‌های قدیمی،آینده‌ات را هم زندگی کنند.زیباترین نقطه‌ی زندگی،همان لحظه‌ای‌ست که می‌گویی:«آنچه شد، شد...اما هنوز تمام نشده‌ام.»گاهی بزرگ‌ترین معجزه‌ی ی زندگی،آمدنِ کسی نیست؛تولد دوباره ی توستاز دل تمام رنج هایی که پشت سر گذاشتی.