درود و نوروقتی وارد یک جنگل عظیم می‌شوی.در نگاه اول فقط درختان را می‌بینی.اما وقتی با بصیرت بنگری مت

درود و نوروقتی وارد یک جنگل عظیم می‌شوی.در نگاه اول فقط درختان را می‌بینی.اما وقتی با بصیرت بنگری متوجه می‌شوی هیچ چیز در این جنگل بیهوده نیست.برگ‌های افتاده روی زمین در حال پوسیدن‌ هستندشاید بی‌فایده و مرده به نظر برسند.حتی بد شکلاما همان برگ‌های پوسیده به خاک تبدیل می‌شوند و ریشه‌های درختان از آن تغذیه می‌کنند.قارچ‌ها در تاریکی زیر خاک مشغول کار تجزیه‌اند. کرم‌ها زمین را زیر ورو می‌کنند. حشرات از گیاهان تغذیه می‌کنند.پرندگان حشرات را می‌خورند.درختان به پرندگان پناه می‌دهند.حتی سایه نیز در این جنگل وظیفه‌ای دارد. اگر همه جا فقط نور بود، بسیاری از گیاهان فرصت رشد پیدا نمی‌کردند.در آنجا هیچ‌کس نمی‌پرسد: من مهم‌ترم یا تو؟دنبال خیر و شر گشتن خنده دار نیست؟ چه چیزی آن یکی را تهدید میکند؟همه در حال خدمت به یک پیکر واحد هستند.برگ خشک، درخت تنومند، قارچ ها، باران، نور خورشید و حتی مرگِ یک موجود؛ همه رشته‌هایی از یک بافت واحدند.جایی که ما فقط یک تکه کوچک را می‌بینیم و نامش را تاریکی وغم می‌گذاریم، از دید کل، همان بخش نیز مشغول خدمت به چیزی بزرگ‌تر است. ازکتاب "از تو به تو"