صائب*دیوان اشعار*غزل شمارهٔ ۱۰۱۲با کمال احتیاج، از خلق استغنا خوش استبا دهان خشک مردن، بر لب دریا خو

صائب*دیوان اشعار*غزل شمارهٔ ۱۰۱۲با کمال احتیاج، از خلق استغنا خوش استبا دهان خشک مردن، بر لب دریا خوش استنیست پروا تلخ‌کامان را ز تلخی‌های عشقآب دریا در مذاق ماهی دریا خوش استکوهِ طاقت برنمی‌آید به موج حادثاتلنگر از رَطلِ گران کردن در این دریا خوش استبادبانِ کشتیِ مِی نعرهٔ مستانه استهای‌وهوی مِی‌کَشان در مجلس صهبا خوش استخرقهٔ تزویر از باد غرور آبستن استحق‌پرستی در لباس اطلس و دیبا خوش استماه در ابر تُنُک جولانِ دیگر می‌کندچهرهٔ طاعت، نهان در پردهٔ شب‌ها خوش استهر چه رفت از عمر، یاد آن به نیکی می‌کنندچهرهٔ امروز در آیینهٔ فردا خوش استفکر شنبه تلخ دارد جمعهٔ اطفال راعشرت امروز بی اندیشهٔ فردا خوش استبرق را در خرمن مردم تماشا کرده استآن که پندارد که حال مردم دنیا خوش استزور بر راه آوِرَد چون راهرو تنها شوداز دو عالم، دشت‌پیمایِ طلب‌تنها خوش استناقصان در پردهٔ ظلمت نمی‌بینند نورورنه پیش کاملانْ طاوسْ سر تا پا خوش استهیچ کاری بی‌تأمل گرچه صائب خوب نیستبی‌تأمل آستین افشاندن از دنیا خوش است💠 @golchinaz 💠🌹🌷🌸🍁🌻🍁🌸🌷🌹