جناب مولانا می گوید:هر بشری که صاف شد در دو جهان ورا دلی دید غرض که فقر بُد بانگِ الست را «بلی»(مول

جناب مولانا می گوید:هر بشری که صاف شد در دو جهان ورا دلی دید غرض که فقر بُد بانگِ الست را «بلی»(مولانا،دیوان شمس، غزل ۲۴۹۲)ما انسان‌ها گمان می‌کنیم که آدم‌ها با هم فرق دارند، اما جناب مولانا می‌گوید هر بشری که «صاف شد» – یعنی ناخالصی ها و زیادی‌ها و همانیدگی‌ها را از مرکز دل زدود و پاک کرد – به آن «یک دل» می‌رسد که جنس همهٔ ماست. و آن غرض و مقصود از آفرینش چیزی جز «فقر» نیست؛ فقر یعنی مرکزمان از هر چه با ذهن قابل تصور است، مانند باور، پول، درد، مقام و.. تهی شود. همان «بلی» که در پاسخ به بانگ الست گفتیم، یعنی همین خالی شدن. ولی ما آن بلی را فراموش کرده‌ایم.ما باید از تفاوت‌های پوسته بیرون بجهیم و به آن یک دل بازگردیم. نه من بهتر از تو، نه تو بهتر از من. همه از جنس آن «بلی» هستیم.اما ببینیم چه بر سرمان آمده است. مولانا در غزل ۲۴۹۲می‌گوید:عالمِ خاک همچو تَل، فقر چو گنج زیرِ او شادیِ کودکان بُوَد، بازی و لاغ بر تَلیما بر روی تپهٔ «عالم خاک» همان فکر و عمل و تعلق و همانیدگی‌ های من‌ذهنی ،مشغول بازی و مسخره‌بازی کودکانه‌ایم. شادی ما از این است که پولمان زیاد شده، کسی ما را تأیید کرده و گفته حق با ماست. اما این شادی کودکانه است – حتی اگر هفتاد ساله باشیم. در زیر همین تپه، گنج «فقر» نهفته است. ما باید آن را بکنیم.چشمِ هر آن‌که بسته شد، تابشِ حرص خسته شد وآن‌که ز گنج رَسته شد، گشت گران و کاهلیاگر چشممان را به همانیدگی‌ها ببندیم، «تابش حرص» یا نیروی کشش به سمت زیاد کردن بت‌ها ،خسته می‌شود و می‌میرد. و کسی که از گنج فقر آزاد شود، «گران و کاهل» می‌گردد. گران یعنی حوادث تکانش نمی‌دهد؛ کاهل یعنی آرام و با تأمل فکر می‌کند، تندتند قضاوت نمی‌کند و فاصلهٔ بین دو فکر را حس می‌کند. ما باید چنین بشویم.اما این راه چگونه پیموده می‌شود؟ مولانا در مثنوی، دفتر پنجم در بیت‌های ۱۰۶۳ تا ۱۰۶۵ هشدار می‌دهد:فقر خواهی، آن به صحبت قایم است نه زبانت کار می‌آید، نه دست دانشِ آن را ستانَد جان ز جان نه ز راه دفتر و نه از زبانما به تنهایی با حرف زدن و عمل کردنِ من‌ذهنی به فقر نمی‌رسیم. فقر از «صحبت» یا همنشینی با بزرگی که خود به فقر رسیده به دست می‌آید. از این رو ما به مولانا و ابیاتش پناه می‌بریم؛ تا جانمان از جان او جان گیرد.و جناب مولانا در مثنوی، دفتر سوم ، ابیات ۴۴۶۶ و ۴۴۶۷ می‌گوید:عاشقان از بی‌مرادی‌هایِ خویش باخبر گشتند از مولایِ خویش بی‌مرادی شد قَلاووزِ بهشتحُفَّتِ‌الْجَنَّة شِنو، ای خوش‌سرشتما باید ناکامی‌ها و بی‌مرادی‌ها را ، راهنما به سوی بهشت بدانیم. بهشت همان فضای گشوده‌شده است. هر جا چیزی بر خلاف مرادمان شد، بانگ الست می‌آید که «آیا از جنس منی؟» ما با «بلی» گفتن، آن را می‌پذیریم و فضا باز می‌شود. پس قدم اول ما: پذیرش بی‌مرادی بدون ناله و شکایت است .ما برای رسیدن به این مقصود از چه چیزهایی باید پرهیز کنیم؟ جناب مولانا می‌گوید:ناز کردن خوش‌تر آید از شِکَر لیک کم خایَش، که دارد صد خطر ایمن‌آباد است آن راهِ نیاز ترکِ نازش گیر و با آن ره بسازمولانا، مثنوی، دفتر پنجم ،ابیات ۵۴۴ تا ۵۴۶ همچنین از «سوراخ‌های اتلاف انرژی» بپرهیزیم. از دهانت نُطق، فهمت را بَرَد گوش چون ریگ است، فهمت را خورَد مولانا ،مثنوی، دفتر سوم ، بیت ۲۱۰۲ گر ز دریا آب را بیرون کنی بی عوض، آن بحر را هامون کنیمولانا مثنوی، دفتر سوم ، بیت ۲۱۰۴ سخن گفتنِ بیهوده (ژاژ) و گوش دادن به سخنان یاوه، «آب فهم» ما را می‌دزدد. ما باید فرمان «اَنْصِتوا» (خاموش باشید) را گوش کنیم. وگرنه به جای دریا، بیابان می‌شویم.جناب مولانا در داستان دقوقی ای امامِ چشم‌روشن در صَلا چشم روشن باید اندر پیشوا(مولانا ،مثنوی، دفتر سوم، بیت۲۰۸۶)گرچه حافظ باشد و چُست و فقیهچشم، روشن بِِه، وگر باشد سفیه(مولانا، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۰۸۸)(برگرفته از پیام های کاربران تلگرام ، گنج حضور)💠 @golchinaz 💠🌹🌷🌸🍁🌻🍁🌸🌷🌹