ای جانِ آرمیدهگمان نمی‌کنم هیچ‌ حالی به دلخواهی و خجستگیِ «خرسندی» باشد. برای کسی که محبوبی ندارد، خ

ای جانِ آرمیدهگمان نمی‌کنم هیچ‌ حالی به دلخواهی و خجستگیِ «خرسندی» باشد. برای کسی که محبوبی ندارد، خرسندی تنها از یک منظر قابل تحقق است: خرسندی از خود. یا خرسندی از زندگی و جهان.اما برای آنان که ایمان به حضرت دوست دارد خرسندی و رضایت دو جنبه دارد: رضایت من از تو و رضایت تو از من.این رضایت دوسویه عالی‌ترین کیفیتی است که به هر تشویشی خاتمه می‌دهد. از این‌روست که به تعبیر قرآن جان‌ آرام‌یافته (نفس‌ مطمئنه) جانی است که هم خود خشنود است و هم یار از او خشنود است. پسندیده و پسندیده شده است:يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً(فجر، ۲۷_۲۸)ای تنِ آرام‌گرفتهبازگرد با (=به) خدای خویش، تو از وی خشنود و وی از تو خشنوددر رو در زمرهٔ بندگان منو در خرام در بهشتِ جاودان من.(ترجمه تفسیر سورآبادی)ای جانِ آرمیده،خشنود [و] پسندیدهبه سوی پروردگارت بازگرد،و در میان بندگانم درآی،و در بهشتم داخل شو.(ترجمه محمدعلی کوشا)به نظر می‌رسد این خشنودی مضاعف، علاوه بر آرامش، واجد شعف و شادی نیز باشد:مژده بده، مژده بده، یار پسندید مراسایهٔ او گشتم و او بُرد به خورشید مراجانِ دل و دیده منم، گریهٔ خندیده منمیارِ پسندیده منم، یار پسندید مرا▪️هوشنگ ابتهاج«پسندیده شدن» آن‌هم در چشمان دوست، دوست ازلی و ابدی، بشارت و سعادت کوچکی نیست.اما این دو رضایت به هم تنیده‌اند و به تعبیر برخی از عارفان وجود یکی نشانهٔ وجود دیگری است. نشانهٔ اینکه دوست از ما خشنود است و در ما به تحسین می‌نگرد رضایت ما از اوست:{و بدان که بنده از خدای راضی نتواند بود مگر پس از آنکه خدای تعالی از وی راضی باشد. زیرا که خدای گفت: «رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ»[مائده، ۱۱۹: خدا از آنان خشنود و آنان نیز از او خشنودند.]شاگردی فرا استاد خویش گفت: «بنده داند که خدای از او راضی است؟» گفت: «نه.» شاگرد گفت: «داند.» استاد گفت: «چون داند؟» گفت: «چون دلِ خویش را از خدای راضی یابم دانم که خدای از من راضی است.» گفت: «احسنت یا غلام.»}(رساله قشیریه، تصحیح بدیع‌الزمان فروزانفر، ص۲۹۷، علمی و فرهنگی، ۱۳۸۵)اما رضایت و خشنود شدن از دوست، دشوارترین چالش و آزمون ایمان است. رضایت از دوست رضا دادن به ارادهٔ اوست:بادا که بر زمین و آسماناراده‌ات انجام پذیرد.(متی، ۶: ۱۰)بادا که ارادهٔ تو انجام پذیرد!(متی، ۲۶: ۴۳)گفتنِ چنین سخنی آسان است، اما حفظ چنین رضایتی در موقعیت‌های زیروزبرکنندهٔ زندگی دشوارترین است. سیمون‌وی به ما می‌آموزد که از پیش خود را آماده کنیم:«هر بار که می‌گوییم «اراده‌ٔ تو کرده شود» باید مجموع همه‌ٔ بدبختی‌های محتمل را در ذهن داشته باشیم.»(جاذبه و رحمت، ترجمه بهزاد حسین‌زاده، ص۱۰۲)گویی زبان دل مؤمنان راستین در همه حال این است: از تو ای دوست خرسندم! تو را همواره انتخاب می‌کنم. تو را پسندیده‌ام. و هیچ ناگواری و تلخکامی‌ای قادر نیست مهر تو را در من سرد کند. به تو در همهٔ احوال رضایت می‌دهم. بادا که در چشم‌های تو پسندیده باشم و خطاب تو را روزی بشنوم: ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً...@sedigh_63این رضایت در اوج ابتلا و مصیبت، چه تجلّی شگرفی در کربلا یافت؛ آنگاه که حسین‌بن‌علی(ع) با لب تشنه، از سویدای دل فرمود: «إِلَهِی رِضاً بِقَضَائِکَ، تَسْلِیماً لِأَمْرِکَ». خشنودم به قضای تو و تسلیم فرمان توام. گویی همهٔ حقیقتِ «در دایره‌ی قسمت ما نقطه تسلیمیم/ لطف آنچه تو اندیشی، حُکم آنچه تو فرمایی» در همین چند واژه خلاصه شده است؛ و با این تسلیم، نه تنها خشنودی خود را از دوست به نمایش گذاشت، بلکه در زمرهٔ پسندیده‌شدگان درگاه او قرار گرفت. در احوالات حضرتش آمده است که در روز عاشورا هرچه به لحظه‌ی پایانی عمرش نزدیک ‌تر می‌شد، آثار بهجت و شادابی در صورتش آشکارتر می‌گشت.