ابرهای ندانستنچگونه حتی مقدّس‌ترین اندیشه‌ها به جای کمک به کارِ مراقبه مانع آن می‌شوند!شما باید مُدا

ابرهای ندانستنچگونه حتی مقدّس‌ترین اندیشه‌ها به جای کمک به کارِ مراقبه مانع آن می‌شوند!شما باید مُداخلاتِ بی‌امانِ اندیشه‌های خویش را که به گاهِ نشستن و انجام دادن عملِ رازآمیزِ مراقبه ناگزیر سر می‌رسند فروبنشانید. باید آنها را شکست دهید، ورنه آن‌ها شما را شکست خواهند داد....ساده‌ترین اندیشه که ناخواسته در ذهن شما سر برمی‌آورَد ذهنتان را منحرف می‌کند...و توانِ چشیدنِ میوهٔ عشق او[=خداوند]را در شما تقلیل می‌بَرد.[البته] اندیشه‌های خالص و نیکی که خود به خود یا آگاهانه به ذهنتان خطور می‌کنند شر نیستند...مقصود من این است که این تصوّرات، گرچه کاملا درخور ستایش‌اند، سدّ راه عبادت مراقبه‌گرانه‌ی شما خواهندشد. آن‌ها در طول این کار، بیش از آن که یاری‌رسان باشند، آسیب‌زننده هستند.(ابرهای ندانستن، به کوشش کارمن آسویدو بوچر، ترجمهٔ صبا ثابتی، نشر ققنوس، ۱۴۰۰)به هرچه از راه دور اُفتی چه کفر آن حرف و چه ایمانبه هرچه از دوست وا مانی چه زشت آن نقش و چه زیباسنائی غزنوی از خیالی، خیالی دیگر زایید و به آن یار شد و باز دیگری و دیگریسه بار بگو: «ای خیال، برو!» اگر نرود، تو برو! ...مقالات شمس‌تبریزیآن خیالاتی که دامِ اولیاستعکسِ مَه‌رویانِ بُستانِ خداستمولانا@golhaymarefat