آدمِ پُرخوانده[=کِرمِ کتاب]او می‌خوانَد فقط برای آن که بخواند، برای آن که آنچه را خوانده است از بر ک

آدمِ پُرخوانده[=کِرمِ کتاب]او می‌خوانَد فقط برای آن که بخواند، برای آن که آنچه را خوانده است از بر کند. برای او کتاب فرشته‌ای نیست که به محض گشودن دروازه‌های بهشت پَر بگیرد و ناپدید شود، بلکه بُتی است بی‌حرکت که او آن را تنها به‌خاطر خودش می‌پرستد و، به عوض اینکه اندیشه‌هایی که برمی‌انگیزد منزلتی واقعی بدان ببخشند، به تمام آنچه در اطرافش وجود دارد شأنی کاذب می‌بخشد‌... ذهن غیرخلّاق او[آدم پُرخوانده] بلد نیست محتوایی را که ممکن است ذهن او را پربارتر سازد از کتاب‌ها استخراج کند. او خود را به‌تمامی گرفتار ظاهر کتاب می‌سازد که، به جای اینکه برای او عنصری قابلِ جذب، و اصلِ زندگی باشد، چیزی نیست جز جسمی بیگانه- اصلِ مرگ.در باب خواندن، مارسل پروست، ترجمه‌ی بنیامین مرادی، نشر مرکز، ص۶۸-۶۹و به حقیقت بباید دانست که فایده در فهم است، نه در حفظ.(کلیله و دمنه)@golhaymarefa