جنگ فقط بیرون نبود. جنگ درون ما هم اتفاق افتاد. چیزهایی درونمان کوبیده شد. فرو ریخت. گویی بسیار چیزه

جنگ فقط بیرون نبود. جنگ درون ما هم اتفاق افتاد. چیزهایی درونمان کوبیده شد. فرو ریخت. گویی بسیار چیزها که برایمان ارزشمند بودند رنگ باختند. دارم از نبرد بین بودن و نمودن حرف می زنم. بین حقیقتی که از آن عادت‌های مندرس بیرون زده و عقایدی که سال‌ها به آن تکیه کرده بودم. دارم از آن ابتذالی حرف میزنم که به آن دچار بودم. بعضی از نوشته های گذشته ام دچار چنین ابتذالیست. نوشته هایی که گویی شهوت دیده شدن در آن‌ها بیشتر از شوق حقیقت جویی است. تلاشی ناخودآگاه برای همرنگ جماعت شدن و حل شدن در توده‌ای که گمان می‌کردم آگاهانه انتخابش کرده‌ام، اما ذهنم ندانسته، در استعمار بود. استعمار کلیشه‌ها... خوش‌آیند دیگران بودن...جنگ درونی من همچنان ادامه دارد. در آن هیچ آتش بسی اتفاق نیفتاده. توافقی هم امضا نشده.مدتی ننوشته ام و احتمالا ننویسم تا بتوانم از آن بندها رها شوم. به نام بزرگمردی که گفت در دنیای خود آزاده باشید...امروز برای من روز تامل در معنای دشوار آزادگیست. @velgashtazad