ای بادهای مُفرّحِ عصرِ سادگی که از کوچه‌های محجوبِ کودکی‌ام به شادی می‌گذشتیدکجا رفتند آن زنانِ شرم‌

ای بادهای مُفرّحِ عصرِ سادگی که از کوچه‌های محجوبِ کودکی‌ام به شادی می‌گذشتیدکجا رفتند آن زنانِ شرم‌آیینکه در زیر یَشماق‌های رنگی‌ترانه‌های محزون می‌سرودند؟قاصدک‌ها می‌گویندبه راه‌های بی‌برگشت رفته‌اندو در خیالِ نازکِ فرشتگان آرمیده‌اند.ستاره‌ها می‌گویندآنها را شقایق به‌دست دیدیمکه از کنار ما گذشتند وُردّی از مهربانی به‌جا گذاشتند.کاش من هم شقایقی می‌بودم!〰 حسین مختاری @golhaymarefa