🌹 یک خاطره:تفاوت مسلمانی ما با نامسلمانی دیگران در چیست؟✅ چند وقت قبل، بابت یک پروژه ای با یک جمعی که اکثرا غیر دیندار و حتی آتئیست (خداناباور) بودند، همکاری کردم. این افراد، همگی بسیار مودب، محترم، خوش اخلاق، اهل خدمت به همنوع و اخلاق مدار بودند. کم کم این سوال برای من پیش آمد که اگر مثلا من وقت اذان در این جمع نماز نمی خواندم، یا پیراهن مشکی در مناسبتهای عزا نمی پوشیدم یا در حرف زدن هیچ اشاره ای به آیات و روایات نمی کردم بطوریکه تشخیص ندهند من مسلمانم، آیا در رفتار و منش من چیز خاصی بود که مرا متمایز کند و نشان بدهد من به یک مرام و مسلکی بالاتر از مرام و مسلک آنها معتقدم؟! پاسخم منفی بود✅ بعد از این، تصمیم گرفتم با یادآوری سیره نبوی، برخی از رفتارهای پیامبر را در آن جمع امتحان کنم، مثلا پیامبر به نشانه های غمگینی و حزن هم نشین هایش حساس بود و خودش پیش قدم می شد که ببیند مساله چیست و بعد تمام توان خود را برای حل آن مساله به کار می گرفت. در یکی از جلسات پروژه، یکی از افراد جلسه که خیلی هم با یکدیگر ارتباط گرمی نتوانسته بودیم ایجاد کنیم، عذرخواهی کرد که مادرش بیمارستان است و جلسه را ترک کرد. من بعد از چند روز، با یک جستجو یک راه ارتباطی با آن فرد پیدا کردم و برایش یک پیام فرستادم که فرمودید مادر بیمارستان هستند، حالشان چطور است و من چه خدمتی می توانم بکنم؟ این بنده خدا، شوکه شده بود که من چگونه این موضوع به یادم مانده؟ با اینکه با هم دوست نشده بودیم و در حد یک سلام و علیک در یک جلسه کاری بود، من مریضی مادرش را پیگیری کرده ام و از حال او جویا شده ام؟ خلاصه اینکه خیلی ابراز محبت کرداین نتیجه عمل به یکی از رفتارهای پیامبر بود و بار دیگر به من ثابت کرد که ما پوسته مسلمانی را گرفته ایم و از مغز آن غفلت کرده ایم... مغز مسلمانی، نوعی سبک زندگی خاص و الگوی ارتباطی خاص است که هر کس در مغناطیس آن قرار بگیرد، بی اختیار مجذوب و دلباخته این نوع زیستن می شود اما صدافسوس که اگر نشانه های  ظاهری دینداری را از ما بگیرند دیگر نسبتی بین ما و رسولخدا نمی ماند و چه بسا انتساب ما به ایشان مایه ضرر و آسیب به نام و آبروی ایشان باشد!!!! به راستی که گمشده ما، همان اخلاق دلربای محمدی استhttps://t.me/GomshodeyeMa