غزلباغ(۲۷)پیشکش میهمانان گرانسنگ چکامه های نامیراویروس هشیاری!این روزگار خنده کش از غصه داسم می کندی

غزلباغ(۲۷)پیشکش میهمانان گرانسنگ چکامه های نامیراویروس هشیاری!این روزگار خنده کش از غصه داسم می کندیا بر عزا بِنشانَدَم یا آس و پاسم می کندوقتی که می بینم کسم- ناکس‌ترین جلادِ من!-از رو نرفته، بی‌سبب، دارد قصاصم می‌کندای خواب برمن چیره شو! این دشمن قصدی مراگاهی به تیرم می زند، گه التماسم می‌کندوقتی که می بینم مرا عریان نمودند از خودمآن گه ز پود دیگران، دَرزی(۱) کِراسم می‌کندوقتی کشیده بال و پر، دیو دروغِ هفت سرهُرمِ هراس انگیز وی، دیوِ هراسم می‌کندای خواب بر من چیره شو! بیزارم از بیداری اماین قصه ها و غصه ها، آخر خلاصم می‌کندماندم که در چشم حریف آخر کدامین قصه ام؟گاهی پر از گمراهی ام گه اقتباسم می‌کندویروس هشیاری است این دردی که دودم می کنداین درد، آخر عاقبت «خلع لباسم» می‌کندبگذار خونم برکشد، از دل اذان روشنی!وجدان بیشه عاقبت روزی سپاسم می‌کند!شهریور ۱۳۹۳علی گودرزیان ع پایدار------- پی نوشت:(۱) درزی: خیاطبه چکامه های نامیرا بپیوندید!https://telegram.me/goodarziyan96