زندگی، معلق ماندن است بر لبهٔ دو هیچ؛ میان ظلمتِ نادانیِ پیش از تولد و سکوتِ بی‌انتهاى پس از مرگ . م

زندگی، معلق ماندن است بر لبهٔ دو هیچ؛ میان ظلمتِ نادانیِ پیش از تولد و سکوتِ بی‌انتهاى پس از مرگ . ما را از دلِ عدم برمی‌کشند، بی‌آنکه رأیی از ما بخواهند، و در میانهٔ این راهِ کوتاه و پرغبار رهایمان می‌کنند تا معنایی برای رنج‌های خویش بتراشیم.انسان، ندامتی است میان دو اشتباه؛ اشتباهِ آمدنی ناخواسته و اشتباهِ رفتنی ناگزیر. موجودی که چشم می‌گشاید تا دلبسته شود، می‌سازد تا ویرانی را ببیند، دوست می‌دارد تا طعم فقدان را بچشد، و امید می‌کارد تا بارها در فصل یأس، محصول اندوه خویش را درو کند.چه سرگذشت تلخی است این زیستن؛ کاروانی که از هیچ برمی‌خیزد و به هیچ فرومی‌نشیند، و در تمام مسیر، خود را با نام‌ها، آرزوها و خاطره‌ها فریب می‌دهد. ما بر شن‌های روانِ زمان قصر می‌سازیم، حال آنکه باد از همان آغاز، فرمان ویرانی را در آستین دارد.و آدمی، این مسافرِ خستهٔ هستی، هرچه بیشتر می‌اندیشد، بیشتر به ژرفای حیرت فرو می‌رود؛ گویی پاسخ همهٔ پرسش‌ها در مهی دور پنهان شده است. نه آغاز را به یاد دارد و نه از فرجام آگاه است؛ تنها در برزخِ میان این دو ایستاده و با قلبی سرشار از آرزو و دستانی تهی از یقین، روزگار را به دوش می‌کشد.شاید زندگی چیزی جز این نباشد: آهی بلند در فاصلهٔ دو سکوت، جرقه‌ای لرزان در میان دو تاریکی، و رؤیایی کوتاه که عدم، آن را برای لحظه‌ای در آغوش گرفته است.و ما، تمام عمر، نام این رؤیای لرزان را «هستی» می‌گذاریم.#ویریا_عینی viriaeini.blogfa.comhttps://telegram.me/goodarziyan96