بعضی مردها را هیچ‌کس نمی‌بیند...نه آن روزی که خسته به خانه برمی‌گردند،نه آن شبی که تا صبح با سقف اتا

بعضی مردها را هیچ‌کس نمی‌بیند...نه آن روزی که خسته به خانه برمی‌گردند،نه آن شبی که تا صبح با سقف اتاق حرف می‌زنند،نه آن لحظه که هزار تکه می‌شوندو لبخندشان را مثل کتِ روی دوش،مرتب نگه می‌دارند.عجیب است...برای شکستن یک مرد،همیشه مشت لازم نیست.گاهی کافی‌ستسال‌ها شنیده نشود.کافی‌ست هرچه می‌دهد،وظیفه حساب شود.کافی‌ست یک عمرپناه باشد،اما پناهی نداشته باشد.مردهای نجیب،غم‌انگیزترین ساکنان خانه‌هایند.آن‌ها دعواهایشان رادر گلدان‌های حیاط دفن می‌کنند،اشک‌هایشان رادر مسیر بازگشت از کار جا می‌گذارند،و بغض‌هایشان راکنار کفش‌هایی می‌گذارندکه فردا دوباره باید بپوشند.کسی نمی‌فهمدچه تعداد مردهر شب کنار خانواده می‌خوابند،اما سال‌هاستکسی در آغوششان زندگی نمی‌کند.چه تعداد مردسر سفره می‌نشینند،می‌خندند،حرف می‌زنند،اما دلشانمثل صندلیِ خالیِ انتهای میزتنها مانده است.ما از خشونت،همیشه تصویر فریاد ساخته‌ایم.اما بعضی خشونت‌هاصدا ندارند.خشونت،گاهی فراموش شدن است.گاهی دیده نشدن.گاهی این است کههیچ‌کس نپرسد:«تو خودت چطوری؟»گاهی این است کهتمام عمر برای دیگران بسازیو در پایان،کسی حتی ویرانی‌های درونت را نبیند.مردهای نجیب،اغلب قربانی مهربانیِ خودشان می‌شوند.آن‌قدر سکوت می‌کنندکه همه خیال می‌کنند درد ندارند.آن‌قدر تحمل می‌کنندکه همه باور می‌کنند زخمی نمی‌شوند.و آن‌قدر دوست می‌دارندکه فراموش می‌شودخودشان هم محتاج دوست داشته شدن‌اند.کاش روزی برسدکه مردها مجبور نباشندغم‌هایشان را پشت واژه‌ی «مردانگی» پنهان کنند.کاش کسی بفهمدقوی بودن،به معنای بی‌درد بودن نیست.و کاش پیش از آنکه دیر شود،پیش از آنکه قلبی در سکوت پیر شود،کسی دست مردی را بگیردو بی‌هیچ دلیلی بگوید:«خسته نباشی...این بار،اجازه بده تکیه‌گاه تو باشم.»مردها همیشه با صدای بلند نمی‌شکنند...بعضی مردهاآرام‌آرام از درون فرو می‌ریزند،درست شبیه دیواری که سال‌هابار سقف را به دوش کشیدهو هیچ‌کس ترک‌هایش را ندیده است.آن‌ها قهرمان قصه‌های خودشان نیستند،فقط آدم‌هایی هستندکه زیادی دوست داشته‌اند،زیادی بخشیده‌اندو زیادی سکوت کرده‌اند.و دنیا هنوز نمی‌داندسخت‌ترین نوع تنهایی،تنها ماندن در میان کسانی‌ستکه برای خوشبختی‌شانتمام عمر جنگیده‌ای.بعضی مردهااز کمبود عشق نمی‌شکنند...از فراوانیِ عشق‌هایی می‌شکنندکه یک عمربی‌صدا خرج کرده‌اند.از آغوش‌هایی که پناه داده‌انداما روزی برای خودشان پناهی نداشته‌اند.از شب‌هایی کهنگران همه بوده‌اندو هیچ‌کس نگران حالِ دلشان نبوده است.و چه غم‌انگیز استوقتی مردیدر میان تمام کسانی که دوستشان دارد،احساس کندهیچ‌کس خانه‌ی قلب او نیست.آن وقت است کهتنهایی،دیگر نبودنِ آدم‌ها نیست...بودنِ آدم‌هایی‌ستکه تو را نمی‌بینند... #سارا_طباطبایی_احتشام @maaxx124