هفده سال پیش، هنوز بیشتر درس‌هایمان را با نوار کاست می‌خواندیم. از فایل‌های MP3 و حافظه‌های کوچک امر

هفده سال پیش، هنوز بیشتر درس‌هایمان را با نوار کاست می‌خواندیم. از فایل‌های MP3 و حافظه‌های کوچک امروزی خبری نبود. هر درس، دنیایی از نوار بود. مثلاً تاریخ ادبیات دوم دبیرستان، بیست‌وچهار نوار کاست می‌شد؛ بیست‌وچهار قاب پلاستیکی که بخش بزرگی از کمد کوچک خوابگاهمان را اشغال می‌کرد. بقیه درس‌ها هم کم‌وبیش همین وضعیت را داشتند. حالا کتاب‌های کمک‌درسی، نوارهای آموزشی و البته نوارهای ترانه را هم به این مجموعه اضافه کنید.آن روزها هنوز به آلبوم موسیقی می‌گفتیم «نوار ترانه».ما در خوابگاهی زندگی می‌کردیم که قانون کم نداشت؛ بعضی‌هایشان مفید بودند و بعضی دیگر، فقط برای سخت‌تر کردن زندگی. یکی از عجیب‌ترین قوانین، ممنوع بودن گوش دادن به موسیقی بود. موسیقی، که از قدیم همدم بسیاری از نابینایان در ساعت‌های طولانی تنهایی بوده، برای ما ممنوع بود. تنها اجازه داشتیم نوحه یا آنچه «آهنگ مجاز» نامیده می‌شد گوش کنیم و اگر سرپرست خوابگاه کوچک‌ترین نشانه‌ای از وجود یک نوار ترانه -آن هم از نوع غیر مجازش- در وسایل کسی پیدا می‌کرد، دردسر بزرگی برایش آغاز می‌شد.از خودِ ممنوعیت، تلخ‌تر، تبعیض در اجرای آن بود.در طول هفت سالی که از اول راهنمایی تا پایان پیش‌دانشگاهی در آن مدرسه و خوابگاه شبانه‌روزی زندگی کردم، فقط یک بار نوار ترانه‌ام ضبط شد؛ اما همان یک بار، چنان در ذهنم حک شد که گویی هر روز برایم تکرار شده است.آن روز با یکی از دوستانم درباره چند خواننده صحبت می‌کردیم. یکی از عادت‌های ناخوشایند بعضی از سرپرست‌ها این بود که بی‌صدا وارد اتاق‌ها می‌شدند؛ نه سرفه‌ای، نه صدای قدمی، نه کوبیدن دری. آرام می‌ایستادند و گوش می‌دادند که چه می‌کنیم و چه می‌گوییم. برای مقابله با این کار، با بچه‌هایی که اندکی بینایی داشتند، میان خودمان قرار گذاشته بودیم اگر ورود سرپرست را دیدند، هر طور شده با رمزی بقیه را باخبر کنند. بیشتر وقت‌ها هم این نقشه جواب می‌داد.آن روز اما یا دوستم سرپرست را ندید، یا آن‌قدر غرق بحث شده بود که فرصت هشدار دادن پیدا نکرد.بحثمان به جایی رسیده بود که دیگر با حرف نمی‌شد قانع شد. لازم بود خود آهنگ را پخش کنیم تا ثابت کنیم خواننده در شعر، فلان کلمه را گفته یا بهمان کلمه را.در همین لحظه، سرپرست بالای سرمان ایستاد.بدون هیچ مقدمه‌ای، نوارهای هر دو نفرمان را گرفت و گفت:«این‌ها را تحویل خانواده‌هایتان می‌دهم تا معلوم شود شما را اینجا فرستاده‌اند درس بخوانید یا آهنگ غیرمجاز گوش کنید.»خانواده دوستم از کسانی بودند که به مدرسه کمک مالی می‌کردند. چند روز بعد، نوار ترانه‌اش بی‌سروصدا به خودش برگردانده شد؛ اما درباره من، ماجرا شکل دیگری پیدا کرد.به مادرم زنگ زدند که به مدرسه بیاید؛ با این توضیح که پسرتان اینجا درس نمی‌خواند، نوار ترانه گوش می‌کند و حتی به «رسانه‌های بیگانه» هم گوش می‌دهد.این اتهام آخر، فقط از آنجا آمده بود که وسط همان گفت‌وگو، صحبت ما به برنامه آهنگ‌های درخواستی رادیو فردا هم کشیده شده بود. همین برایشان کافی بود تا نتیجه دلخواهشان را بگیرند.مادرم آمد.هنوز هم وقتی آن روز را به یاد می‌آورم، بیشتر از ضبط شدن نوار، شرمندگی او آزارم می‌دهد. با کلی خجالت، از من قول گرفتند که دیگر چنین کاری تکرار نشود و بعد نوار ترانه را تحویل مادرم دادند؛ انگار مدرک جرم خطرناکی را به خانواده مجرم می‌سپردند.تلخ‌تر اینکه همه این‌ها درباره کسی اتفاق می‌افتاد که آن سال‌ها دانش‌آموزی شبیه او پیدا نمی‌شد، بینا و نابینا رقیب من نبودند. تمام مقاطع تحصیلی را شاگرد اول بودم. هر مسابقه‌ای برگزار می‌شد، از درس گرفته تا ورزش، از گروه سرود تا مسابقات قرآن، معمولاً نام من در صدر اول برگزیدگان بود.اما آن روز، ظاهراً همه این‌ها، در برابر یک نوار ترانه، بی‌ارزش شده بود.بعد از آن روز دیگر هرگز نوار موسیقی به خوابگاه نبردم.نه از سر پشیمانی، بلکه از سر تصمیم.آن‌قدر درس خواندم که به بچه‌های دیگر درس می‌دادم. در تمام فعالیت‌های فوق‌برنامه مدرسه شرکت کردم. هر جا فرصتی برای یاد گرفتن یا آموختن بود، خودم را به آن رساندم. اما دیگر هیچ‌کس نتوانست در وسایل من نوار ترانه‌ای پیدا کند.موسیقی را تبعید کردم؛ نه از زندگی‌ام، بلکه تا پایان دوران دانش‌آموزی. با خودم قرار گذاشتم آهنگ‌ها منتظر بمانند تا روزی که دیگر کسی حق نداشته باشد میان من و صدایی که دوستش دارم دیوار بکشد.بعضی زخم‌ها، حتی وقتی آزادی از راه می‌رسد، همان‌جا می‌مانند.شاید برای همین است که هنوز هم، بعد از گذشت هفده سال، وقتی آهنگی پخش می‌کنم، ناخودآگاه صدایش را کم می‌کنم.انگار هنوز گوشه‌ای از وجودم باور دارد ممکن است هر لحظه کسی بی‌صدا وارد اتاق شود، پشت سرم بایستد و بگوید:«این را خاموش کن...»⏺🎶🔈@theblindtexts