شبی یک سرگذشت : امشب موسیقی در ایران از هزاره های دور قسمت دوم .درقسمت قبل گفتیم اوج وشکوفایی موسیقی ایرانی در دوره ساسانی بخصوص در زمانداری خسروپرویز بوده است ، با آمدن تازیان به‌ ایران برای مدت کوتاهی موسیقی دچار فترت گردید ، دیگر از آن نواهای شورانگیز خسروانی خبری نبود مردم هنوز خاطره لحن های‌ سی گانه باربد را درخاطره ها داشتند این نواها رفته رفته ازیاد رفت دیگر از اهنگ سبز در سبز ، سیاوشان ، شادور ، گنج سوخته ، گنج گاو ، چکاوک ، سروستان ، جامه دران ، نوروز و نوروز بزرگ خبری نبود . همچنین اعراب قبل از اسلام ازآواز بدون آهنک لذت می بردند ، سپس درصحرا گردی ها همراه با کاروان شتر آواز (هدی)و آهنگ تک نوازی سازهای ساده ابتدائی مانند نی ساربانی ، دف ، مزمار ودایره وهمگام با اسب سواری بنام (غناءالرکبان) می خواندند رفته رفته درتماس بادنیای متمدن ایران وروم ورسوم دربار های ایرانی بخصوص در دوره عباسیان پی به موسیقی شگرف ایرانی برده آنرا پذیرفتند ، درتاریخ آمده استکه هنگامی عبدالله بن زبیر تعدادی کارگرایرانی را جهت تعمیر خانه خدا بکارگرفته بود اینان باخودطبق عادات نواهای موسیقی بدون اهنگ را زمزمه می‌کردند شخصی بنام سعید بن مسجع این نوا هاراشنید بشوق یادگیری به دیار فارس سفرکرده پس از یادگیری این هنر رابه جوانان حجازمنتقل می‌نمايد ، این نوا هادر دوره بعد توسط ابراهیم موصلی اهل(بهبهان) واسحاق موصلی به دربار اموی وسپس به دربار عباسی راه یافت یک بار دیگر ایرانیان که ازمبارزه مسلحانه برعليه اعراب نتيجه ای نگرفته بودند با مغلوب کردن فرهنگ جاهلی اعراب برتری خودشانرا دراین زمینه به جاهلیت اعراب تحمیل کردند.مطلب ادامه دارد*کاظم مزینانی تامطلبی دیگربدرود ماخذ*شماره ۵مجله کاوه استادعباس اقبالتاریخ ادبیات ایران جلاالدین همایی ص۱۷۴اطلاعات جامع موسیقی بهرام نفری ص۲۶تاریخ اجتماعی ایران رواندی ج ۷ص۱۴۷@goshetarikh