▪️در خاطرم مانده استبهار و روز بارانی اش را ، نه ابرها خیال باز ایستادن داشتند و نه دلی که رمقش را ن

▪️در خاطرم مانده استبهار و روز بارانی اش را ، نه ابرها خیال باز ایستادن داشتند و نه دلی که رمقش را نداشت.مادر،بی توجه به حزنی که کل خانه را در برگرفته بود ،مشغول تماشای سریال همیشگی اش بود.با صدای بلند می خندید و من با سکوت بلند گریه را سر می دادم.به محض ورود خواهر ،به حیاط خانه پناه آوردم،به باغچه ای که می توانستی در گوشه ای از آن ،پنهان شوی بی آنکه کسی تو را ببیند،تو را بشنود.صدای تلویزیون که قطع شد،سکوت گریان اعضای خانواده ،که حالا همه در جای جای خانه پراکنده بودند، جای خنده های مادر را گرفت.برابری شدت بارش باران با شدت گریه های مادر،فضای خانه را تاریک تر می کرد.دوستش داشت.دیوانه وار،دوستش داشت...#میم_الف#آخرین_آغوش