چه خیر‌خواه است مرگ، و همه در گریز از او چه دست و پایی می‌زنند! به دنبال نشانه‌های او، کنجکاوانه در هر چهره‌ای دقیق می‌شدم، بوسه هایش را در هر چین‌وچروک ایام پیری کشف می‌کردم. هر بار با چهره‌ای نو بر من عیان می‌شد. چه خوشایند بود رنگ‌هایش! نگاهش چنان فریبنده و درخشان بود که قوی‌ترین‌ها هم به‌ناچار تسلیمش می‌شدند. سپس نقاب از چهره می‌کشید و میرنده او را عریان می‌دید، میان تلألؤ الماس‌ها، میان هزاران تراشه‌ی نورانی!الفرد کوبین