«نمی‌توانست داوطلبانه توجه‌اش را کنترل کند. ذهنش هیچ عادت ثابتی نداشت که برود دنبال آن، خودش هیچ چیز

«نمی‌توانست داوطلبانه توجه‌اش را کنترل کند. ذهنش هیچ عادت ثابتی نداشت که برود دنبال آن، خودش هیچ چیزی برای صاحب شدن نداشت، هیچ جایی نداشت که از آن‌جا آغاز کند. برایش هیچ‌چیز، قابل لمس نبود، هیچ‌چیز در درون او شناخته‌شده نبود که بتواند آن را در یادگیری به کار گیرد. نمی‌دانست چطور شروع کند. بنابراین وقتی پای فهم خودخواسته یا یادگیری خودخواسته به میان می‌آمد، او عاجز بود.»دیوید هربرت لارنس