خدایگانِ ورق‌پاره‌های کاهیِ خویشم!گدای خویشم و مبهوتِ پادشاهیِ خویشم!مرا ز سوزِ زمستان و بادِ برف مت

خدایگانِ ورق‌پاره‌های کاهیِ خویشم!گدای خویشم و مبهوتِ پادشاهیِ خویشم!مرا ز سوزِ زمستان و بادِ برف مترسان،زمانه‌ای‌ست که سرگرمِ بی‌کلاهیِ خویشم!نمی‌کِشم من از این خَلقِ سفله منّتِ روزی...که طعمه‌ی سرِ قلّابِ خویش و ماهیِ خویشم!مرا نبوده تصور کن و به بدرقه برخیز،امید نیست به برگشتنم که راهیِ خویشم!اگر تویی که کمر بسته‌ای به کُشتنم ای شعر!وگر منم که تماشاگرِ تباهیِ خویشم!خوشم از اینکه همینم، چه هیمه ام... چه درختم...که چون ذغال، مُطلّای روسیاهی خویشم!.#حسین_جنتی