· بازدید از کتابفروشی‌های قدیمی و انتشارات معروف (مثل خیابان انقلاب)· شرکت در شب‌های شعر و نشست‌های نقد کتاب· دیدار با نویسندگان و شاعران معاصر در قالب «ملاقات‌های ادبی»· بازدید از دانشگاه‌ها و دانشکده‌های ادبیات· معرفی کافه‌های ادبی به عنوان پاتوق‌های گفت‌وگودر نتیجه‌ باید ضمن احترام به آرامگاه اموات به سوی هم‌نشینی با زیست‌جهان ادبی رفت. تا زمانی که گردشگری ادبی در ایران به «سوگواری برای گذشتگان» و «زیارت اموات» خلاصه شود، نمی‌تواند ادعای نقش‌آفرینی در توسعه‌ی پایدار داشته باشد. جامعه‌شناسی این عرصه، ما را به بازتعریفی فرا می‌خواند. گردشگری ادبی، مواجهه‌ای زنده با «جهان ادبی» است، نه سفری تشریفاتی به «جهان اموات». زیارت آرامگاه شاعران بزرگ خوب است، اما نباید باعث فراموشی شاعران و دنیای ادبیات معاصر شود.  ساختن آینده‌ گردشگری ادبی، در گرو آن است که ادبیات را از حصار آرامگاه‌ها خارج کنیم و آن را در کوچه‌پس‌کوچه‌های زیست‌مان، در کتابفروشی‌ها، کافه‌ها، دانشگاه‌ها و حتی صفحات مجازی جست‌وجو کنیم. گردشگری ادبی می‌تواند پلی باشد میان گذشته و حال، میان نسل‌ها و حتی میان فرهنگ‌ها؛ اما این پل، تنها زمانی ساخته می‌شود که از «تابوت‌های تاریخی» عبور کرده و به «خیابان‌های زندگی» راه یابد.پایان https://t.me/haalema