نمیدونم براتون پیش اومده یا نه ...  سالها با یکی معاشرت داشته باشی  ...  حالا رفیق فابریکت نباشه ... ولی حس خوبی بهش داشته باشی ... خاطره مشترک  زیاد داشته باشی ....هر جا پشتش حرف میزنند... پشتش در بیای ...    هر کی بدش بگه  قبول نکنی ...  یا یه جوری رفع رجوع کنی واسه وجدانت ....  نه که عاشقش  باشی ... نه نه اینکه رابطه خاصی باهاش داشته باشی ... نه .... همین جور  بی دلیل ارادت داشته باشی ....   ازش خوش ت بیاد .... یه جوری که هر وقت به گذشته ات فکر کنی  لبخند به لبت باید .... بعد  طی یه فرایندی متوجه می شی ....  رابطه از اون سرش این شکلی نیست ... نه که در حقت بیاد بدی کنه ... نه .... نه  که بی ادبی کنه و از تو بدش بیاد  نه ..... فقط اون ارادتی که تو داری  اون حس نمی کنه  و نداره ... همچین منطقی راجع بهت فکر می کنه ... مثلا روزهایی که تو کنارش  راحت بودی او احتمالا بگی نگی معذب بوده روزهایی که تو  احساس میکردی خوش می گذره ...  اون از روی تعارف و ادب کنارت بوده تازه می فهمی باهات درد دل نکرده ...احترام بهت گذاشته  درد و دلت شنیده .... اینجاست که متوجه می شی خوش خیالی و بلاهت و حماقت و.... از این دست صفت ها  بیشتر از اینکه تو رو عذاب بده نزدیکان  تو اذیت کرده در این شرایط هیچی نمی تونی بگی ... هیچ اتفاقی نیفتاده  که بخاطرش از دست کسی دل خور باشی .. فقط واقعیت یه سیلی محکم بهت زده که جاش تا چند وقت درد میکنه ....همین   . 23 مهر 94وبلاگ هفتگ