پیر باته مثال مازندرانی «دیفار ره نَم خِراب کِانده، دِل ره غَم»یعنی:همان‌گونه که نم و رطوبت، دیوار را یکباره خراب نمی‌کند، بلکه آرام‌آرام سست و ویرانش می‌سازد، غم هم اگر در دل بماند، کم‌کم دل و جان آدمی را فرسوده می‌کند.مفهوم کنایی آن هم بسیار پرمعناست:غم را در دل نگه ندار؛ چون غمِ انباشته، آرام و بی‌صدا انسان را از درون فرسوده می‌کند.می‌توان این معنا را به زبان ادبی چنین گفت:نم، دیوار ره آرام‌آرام خراب کانده؛غم، دِل ره.پس غم ره شه دِل دِله نَکِن،که چیزی کِه امروز فقط خِراشِه،فردا ویرانی وونهعلی رمضانی پاچی