#وادی_عشقغربت رضابیا زهرا یکدم ای مادربه غربت حال رضا بنگرنموده با زهر کین مسموممرا مأمون ستم گسترزِ جور مأمون عباسی، گرفته آتش سراپایمشراری افکنده بر قلبم، همی لرزد جمله اعضایمبه دل افتاده مرا دردی، که می سوزد استخوانهایمنه بر بالینم پرستاری، نه همدم نِی مونس و یاورخراسان است شاهد قتلم، غریبانه سر نهم بر خاکسِپارم جان من در این غربت، به تنهایی با دلی غمناکلهیب زهر پیش چشمانم، سیه کرده صفحه ی افلاککه از این درد درون یکدم، نمی گیرم جای بر بستربه غیر از خاک خراسان نیست، مرا بر بالین پرستاریندارم یک محرم رازی، ندارم یک یار و غمخواریغریبان را در دَمِ مُردَن، نباشد بر سر عزادارینه معصومه تا نماید پاک، سرشکم از دیدگانِ ترکسی نَبوَد تا بَرَد پیغام، به سوی شهر و دیار منبه فرزند من تقی گوید، در این دم از حال زار منکه ننشینی ای نوگل زهرا، تو دیگر در انتظار منکه مأمون خاک یتیمی کرد، تو را ای آرام جان بر سرشده نیلی جسم گلرنگم، دلی مالامال خون دارمروی خاک حجره می غلطم، گران داغی در درون دارمبه خود چون طومار می پیچم، به دل درد از حد فزون دارمزِ انگور زاده ی هارون، فتاده در سینه ام آذربیا در هنگام جان دادن، کنار بستر جواد منکه نیرنگ و خدعه ی مأمون، برآورد آه از نهاد منبیا اشک از دیده جاری کن، بزن بر سینه به یاد منکه تا اسرار امامت را، کُنَم تفویضت دَمِ آخر@habibollahmoallemi