كاش خدا از پله‌هاى آسمان‌اش پايين مى‌آمدو دستى به سر و روی دلِ پُر غصه‌مان می‌كشيد.كاش دقايقى كنارما

كاش خدا از پله‌هاى آسمان‌اش پايين مى‌آمدو دستى به سر و روی دلِ پُر غصه‌مان می‌كشيد.كاش دقايقى كنارمان مى‌نشستو تمام حسرت‌هاى ديروز و نگرانى‌هاى امروز و فردايمان رااز روى فكر آشفته‌مان پاک می‌کرد.با صداى آرامى در گوشمان زمزمه می‌كرد كه:من هستم و كلبه‌ى كوچكى از آرامش در گوشه قلب همهشما جاى داده‌ام كه چراغش هميشه روشن خواهد بود          ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌