این همان نقطه‌ای است که دیدگاه او می‌تواند حتی برای کسانی که اصل «برائت» را می‌پذیرند، محل تأمل باشد.استدلال مهم‌تر: اگر یک رفتار به ضرر شیعیان تمام شود چه؟یکی از صریح‌ترین مباحث کتاب، بحث درباره جواز سبّ اهل بدعت و ادعای اجماع در این زمینه است.بر اساس آنچه در یادداشت مورد استناد از کتاب نقل شده، سید مرتضی شیرازی با تکیه بر بحث «قدر متیقن»، جواز چنین رفتاری را در شرایطی محدود می‌کند که ضرری متوجه مؤمنان نشود.این قید، اهمیت فراوانی دارد.زیرا اگر فرض کنیم یک رفتار در شرایطی تاریخی و محدود قابل توجیه بوده است، نمی‌توان بدون بررسی پیامدهای آن در جهان معاصر همان حکم را به صورت مطلق اجرا کرد.امروز یک سخنرانی یا برنامه تلویزیونی که در یک کشور منتشر می‌شود، می‌تواند در چند دقیقه به میلیون‌ها نفر در کشورهای مختلف برسد. در نتیجه، مرز میان «رفتار فردی» و «رفتار اجتماعی» بسیار باریک‌تر از گذشته شده است.از همین جا مسئله‌ای جدی مطرح می‌شود:آیا می‌توان حکمی را که فرضاً در شرایط خاصی قابل اعمال بوده، در شرایطی اجرا کرد که نتیجه مستقیم آن افزایش فشار بر پیروان همان مذهب است؟سید مرتضی شیرازی پاسخ منفی می‌دهد و تصریح می‌کند که دشنام علنی در شرایط کنونی می‌تواند موجب آزار مؤمنان و دشواری آنان در کشورهای مختلف شود.این استدلال، در واقع، «برائت» را نفی نمی‌کند؛ بلکه میان اصل اعتقادی برائت و ابزار رسانه‌ایِ ابراز آن تفکیک ایجاد می‌کند.تفاوت دو نگاه؛ «وظیفه‌محوری» یا «پیامد‌محوری»؟با دقت بیشتر، می‌توان اختلاف این دو جریان را در سطحی نظری‌تر نیز صورت‌بندی کرد.در یک رویکرد، مسئله اصلی این است که آیا یک عمل فی‌نفسه در منابع دینی مجاز یا مطلوب شمرده شده است یا خیر. اگر پاسخ مثبت باشد، تأکید بر اجرای آن وظیفه، حتی در فضای عمومی، برجسته می‌شود.اما در رویکرد دیگر، علاوه بر حکم اولیه، پیامدهای اجتماعی عمل نیز موضوع توجه قرار می‌گیرد.در این نگاه، حتی اگر یک رفتار در شرایطی خاص دارای پشتوانه فقهی باشد، اجرای آن در شرایط متفاوت باید با توجه به تزاحم مصالح و مفاسد بررسی شود.در نتیجه، اختلاف فقط بر سر «سبّ» نیست؛ بلکه بر سر یک پرسش بنیادی‌تر در فقه اجتماعی است:حکم یک رفتار را باید صرفاً بر اساس عنوان اولیه آن سنجید یا شرایط، موضوع، زمان، مکان و پیامدهای اجتماعی آن نیز در تعیین تکلیف دخالت دارند؟این پرسش، به‌مراتب گسترده‌تر از نزاع شیعه و سنی است و در بسیاری از مسائل فقه اجتماعی معاصر نیز مطرح می‌شود.«برائت علنی»؛ اعتقاد یا پروژه رسانه‌ای؟در سوی دیگر این مناقشه، واکنش یاسر الحبیب به کتاب سید مرتضی شیرازی قرار دارد.در پاسخ منتشرشده در سایت «القطرة»، کتاب با عباراتی مانند «غضّ و بضّ» و دارای ضعف در احاطه و تشقیق‌های نظریِ فاصله‌گرفته از سیره و واقعیت عملی توصیف شده است. در عین حال، نویسنده این نقد را نشانه‌ای از گسترش و تبدیل‌شدن رویکرد مورد انتقاد به یک «پدیده عمومی و مؤثر» می‌داند.این واکنش از نظر تحلیلی بسیار مهم است؛ زیرا نشان می‌دهد اختلاف صرفاً بر سر یک کتاب نیست.از منظر منتقد کتاب، افزایش آثاری که بر محدودکردن یا بازتعریف شیوه ابراز برائت تأکید می‌کنند، خود نشانه‌ای از قدرت‌یافتن یک جریان فکری رقیب است؛ جریانی که باید به جای نادیده‌گرفتن آن، با «تألیف کتاب»، «برگزاری نشست»، «درس و سخنرانی» و بحث علمی به آن پاسخ داد.در واقع، همین واکنش یک نکته مهم را آشکار می‌کند: نزاع درون این طیف، صرفاً نزاع بر سر نحوه رفتار با اهل‌سنت نیست؛ بلکه نزاعی درباره تعریف هویت مذهبی و چگونگی حضور آن در عرصه عمومی است.دو قرائت از «برائت»با کنار هم قرار دادن این دو دیدگاه، می‌توان دست‌کم دو قرائت متفاوت از برائت را تشخیص داد.قرائت نخست بر اظهار آشکار و علنی برائت تأکید می‌کند. در این نگاه، پنهان‌کردن یا محدودکردن اظهار برائت ممکن است به معنای عقب‌نشینی از بخشی از هویت مذهبی تلقی شود.قرائت دوم میان «اعتقاد به برائت» و «شیوه اظهار آن» تفکیک می‌کند. در این نگاه، ممکن است فرد از نظر اعتقادی موضعی کاملاً مشخص داشته باشد، اما در مقام رفتار اجتماعی، از توهین، تحریک و اقدامی که به مذهب یا پیروان آن آسیب می‌رساند، پرهیز کند.بنابراین، اختلاف را نباید الزاماً چنین صورت‌بندی کرد که یک طرف «برائت» را قبول دارد و طرف دیگر آن را رد می‌کند.اختلاف عمیق‌تر این است:برائت چگونه باید فهمیده و چگونه باید ابراز شود؟مسئله «تقریب»؛ آیا مدارا به معنای کنارگذاشتن اختلافات اعتقادی است؟نکته دیگری که باید از آن پرهیز کرد، یکی‌گرفتن «مدارا» با «تقریب اعتقادی» است.یک عالم شیعه می‌تواند از توهین به مقدسات اهل‌سنت جلوگیری کند، اما همچنان در مسائل کلامی و تاریخی با مبانی آنان اختلاف جدی داشته باشد.همچنین می‌توان میان «گفت‌وگوی علمی» و «پذیرش عقاید طرف مقابل» تفاوت گذاشت.