بر این اساس، رویکردی که سید مرتضی شیرازی در کتاب خود عرضه می‌کند را نمی‌توان صرفاً با عنوان «تقریب» خلاصه کرد. نقطه مرکزی بحث او، دست‌کم بر اساس مطالب نقل‌شده، تنظیم شیوه تعامل اجتماعی با مخالفان مذهبی است.این تفکیک اهمیت دارد؛ زیرا در فضای مناقشه، گاهی هرگونه مخالفت با توهین مذهبی به‌سرعت به «تقریب‌گرایی» یا «عقب‌نشینی اعتقادی» تعبیر می‌شود؛ در حالی که این دو الزاماً یکی نیستند.غیبت امام مهدی(عج) و مسئله ترک مخاصمهیکی دیگر از مباحثی که در این زمینه قابل توجه است، استناد به روایاتی درباره مدارا و ترک مخاصمه در دوران غیبت است.اگر دوران غیبت را دوره‌ای بدانیم که شیعیان در آن فاقد حکومت و قدرت سیاسی معصوم‌اند و در بسیاری از جوامع به عنوان یک اقلیت مذهبی زندگی می‌کنند، طبیعی است که مسئله تعامل با دیگر گروه‌ها اهمیت بیشتری پیدا کند.در چنین شرایطی، یک رفتار مذهبی نمی‌تواند فقط از زاویه «اظهار عقیده» سنجیده شود؛ بلکه باید پرسید:چه پیامدی برای شیعیان دارد؟آیا موجب ایجاد دشمنی عمومی می‌شود؟آیا بهانه‌ای برای فشار بر اقلیت‌های شیعه فراهم می‌کند؟آیا امکان گفت‌وگوی علمی را کاهش می‌دهد؟و آیا میان «بیان عقیده» و «تحریک مذهبی» مرزی وجود دارد یا خیر؟این پرسش‌ها دقیقاً همان نقطه‌ای است که فقه فردی را به فقه اجتماعی پیوند می‌دهد.یک تناقض قابل تأملدر این میان، تناقضی نیز قابل بررسی است.از یک سو، جریان‌های «برائتی» معتقدند که اظهار آشکار برائت بخشی از هویت مذهبی است و نباید به دلیل ملاحظات اجتماعی کنار گذاشته شود.از سوی دیگر، منتقدان این رویکرد می‌گویند که تبدیل یک مسئله اعتقادی به برنامه‌ای رسانه‌ای و عمومی، می‌تواند آثار ناخواسته‌ای برای خود جامعه شیعه داشته باشد.در نتیجه، مسئله صرفاً این نیست که «چه چیزی گفته می‌شود»، بلکه چه کسی، در کجا، برای چه مخاطبی و با چه پیامدی آن را می‌گوید.این مسئله در عصر رسانه اهمیت مضاعف پیدا کرده است. سخنی که شاید در یک محفل محدود قابل فهم باشد، هنگامی که به صورت کلیپ، برنامه تلویزیونی یا محتوای شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شود، از زمینه اصلی خود جدا شده و ممکن است به‌عنوان موضع رسمی یک مذهب یا جامعه مذهبی تلقی شود.آیا این دو قرائت سرانجام به یکدیگر نزدیک خواهند شد؟مقاله‌ای که در «مباحثات» منتشر شده نیز دقیقاً بر همین نقطه دست می‌گذارد و هم‌زمانی دو رویکرد متفاوت در میان جریان منتسب به خاندان شیرازی را زمینه‌ای برای پیگیری تحولات آینده می‌داند.اما شاید مسئله مهم‌تر از پیش‌بینی آینده این باشد که آیا اساساً این دو دیدگاه قابل جمع هستند یا خیر.یک امکان این است که میان آنها تفکیک حوزه‌ها صورت گیرد:اعتقاد به برائت در حوزه کلامی، و مدارا در حوزه رفتار اجتماعی.در این صورت، شخص می‌تواند از نظر اعتقادی موضعی تند و صریح داشته باشد، اما در روابط اجتماعی و رسانه‌ای، از توهین و تحریک بپرهیزد.اما اگر «برائت» نه فقط یک اصل اعتقادی، بلکه «اظهار علنی و مستمر آن» با ادبیات تند تلقی شود، آن‌گاه تعارض با قرائت مداراگرانه جدی‌تر خواهد شد.آنچه اهمیت دارد، فراتر از یک اختلاف خانوادگی استشاید بهتر باشد این مسئله را صرفاً به عنوان «اختلاف در خاندان شیرازی» تحلیل نکنیم.آنچه در اینجا رخ می‌دهد، بخشی از یک پرسش بزرگ‌تر در جهان اسلام معاصر است:یک جریان مذهبی در عصر دولت‌های ملی، رسانه‌های فراملی و شبکه‌های اجتماعی، چگونه باید میان حفظ هویت اعتقادی و مسئولیت اجتماعی خود تعادل برقرار کند؟پاسخ به این پرسش آسان نیست.اگر هویت مذهبی به‌طور کامل در ملاحظات سیاسی و اجتماعی حل شود، ممکن است بخش‌هایی از باورهای تاریخی یک مکتب تضعیف شود.اما اگر ملاحظات اجتماعی، پیامدهای امنیتی و وضعیت پیروان مذهب در کشورهای مختلف به‌کلی نادیده گرفته شود، ممکن است اظهار یک باور، پیامدهایی داشته باشد که حتی به زیان همان جامعه مذهبی تمام شود.از همین رو، شاید مسئله اصلی امروز دیگر این نباشد که «برائت یا مدارا؟»بلکه پرسش دقیق‌تر این است:چگونه می‌توان میان حفظ برائت اعتقادی، رعایت حرمت انسان‌ها، گفت‌وگوی علمی و جلوگیری از پیامدهای زیان‌بار اجتماعی جمع کرد؟کتاب «قولوا للناس حسناً و لا تسبّوا» پاسخی در همین مسیر ارائه می‌کند؛ پاسخی که البته با مخالفت جدی بخشی از جریان برائتی مواجه شده است. واکنش منتشرشده از سوی دفتر یاسر الحبیب نشان می‌دهد که این اختلاف از نگاه آنان نیز مسئله‌ای جدی و رو به گسترش است، نه صرفاً یک اختلاف شخصی یا حاشیه‌ای.از این منظر، «هفته برائت» و «قولوا للناس حسناً» را می‌توان دو نشانه از یک مناقشه فکری گسترده‌تر دانست: مناقشه‌ای درباره اینکه هویت شیعی در جهان معاصر چگونه باید اظهار شود؛ در قالب مرزبندی آشکار و رسانه‌ای، یا در قالب حفظ مرزهای اعتقادی همراه با مدارا و پرهیز از تحریک مذهبی.