جهان اگرچه پر از سایه‌های تکراری‌ستهنوز گوشه‌ی چشمت شروع بیداری‌ستهنوز از نفست، عطرِ صبح می‌آید هنوز یادِ تو در کوچه‌های دل جاری‌ستهنوز پنجره‌ها رو به آسمان باز_انداگرچه شهر گرفتارِ رنجِ اجباری‌ستتو را نه در کلماتِ بلند باید جستکه شان و مرتبت از وصف واژه‌ها عاری‌ستخدا به آینه‌ی خاک، خویش را بخشیدسپس به آینه‌ی روی تو جهان را دیدتو را چگونه سرایم که واژه کم باشدبرای وصف تو باید، زمان قلم باشدخدا به حرمت روی تو عرش را آراستبه هر کجا که تو روی آوری، حرم باشدهزار جامه‌ی تقوی و دامنِ پرهیزبه پیش زهدِ ِتو پیرایه‌ی عدم باشداگر تمام جهان را ورق زند خورشیدوگر چه نور در این راه، هم قدم باشد نمی‌توان که به گردِ براق تو برسدو یا به آینه‌‌های رواق تو برسدتو آمدی و جهان غرق نور و رویا شدحیات عشق به جانها دوباره احیا شدتو آمدی و جهان، از خودش فراتر رفتزمانه با نَفَسِ نور وحی، معنا شدشکست هیبتِ پوشالیِ بت و بتگرحقیقت از دلِ جهل و جُمود پیدا شدشکوه اشهد ان لااله‌الااللهبه روی ماذنه‌هایِ زمان، شکوفا شدهمیشه کوچه پر از یاد و نام تو باداسرودِ عشق عیان در کلام تو باداَشب از ستاره گرانبار و ماه می‌تابیدشهود، روی فضای سکوت می‌باریدکلام، پنجره‌ای رو به آسمان وا کردحرا، حضور خدا را به چشمِ دل می‌دیدطنینِ روشنِ «اقرأ و ربک‌ الاکرم»به گوش و هوشِ جهان، تا همیشه در‌پیچیدسکوتِ غار به یکباره رنگِ معنا یافتشکفت از دلِ تنگش، شکوفه‌ی توحیدخدا کند که بشر عاشقِ خدا بشودو از تکثر بتهای، خود رها بشود#شعر_ولادت_حضرت_محمد_ص #محمد_مهدی_ناصری@hadithash