عبدی که شود مال خدا مال کسی نیستدنبال کسی باش که دنبال کسی نیستخرجی گداهای حرم پای کریم استجز دوست، کسی باخبر از حال کسی نیستدر راه تقرب، دل ما سخت پسند استمشتاق رخ یار، پی خال کسی نیستهرچند که زشتیم و سیاهیم ... بلالیماین لکنت ناخواسته اشکال کسی نیستجز مهر نبی پیش خدا هیچ نداریمدر سینه بجز آل نبی، آل کسی نیستاو آمده تا فاطمه اش را بشناسندبی فاطمه، امیّد به اعمال کسی نیستعرشی که نبرده است خدا هیچ کسی راجز او و علی، جای پر و بال کسی نیستپرونده ی ما خط به خطش صوم و صلات استسرمایه ی ما در صف محشر صلوات است عقباست سرا پرده ی دنیای پیمبردنیاست پُر از جلوه ی عقبای پیمبراو درس نخوانده شده استاد ملائکجبریل شده واله ی املای پیمبرلاحول و لا قوه الاّی رسولانمعنا ندهد جز وی و منهای پیمبرموسای شبان مانده چنان در کف طورش که بوسه نشانده به کف پای پیمبرطوبای درِ خانه ی زهرا قد رعناشریحانه ی بابا شده زهرای پیمبربا دست علی نامه نوشته به سلاطینپس معجزه دیدند از امضای پیمبراین عقد اخوت شده خود، ریشه ی وحدتخوابیده علی وقت بلا جای پیمبریکسو همه کفار و نبی سوی علی بودتیغ دو سرش، تیغ دو ابروی علی بودشد لشکر عامی تو هر یک نفر از ماای کاش بگیری خبری مختصر از ماای رحمت مطلق! تن ما را سر بازار ...بر، دار اطاعت کن و بردار سر از ماما را سحری مثل اویس قرنی کنارزانی تو! ... جان گران را بخر از ماسلمانی موهای تو افتاده به سلمانپس نیست در ایران تو آشفته تر از ماقرآن دلت سوخت و قرآن خدا نه!با سوختن آن شده دفع خطر از مااز لطف تو و فاطمه و جود حسینتعمریست خریدند محرم صفر از ماحیران تو بودیم دم گنبد خضراءاز سمت نجف باز گرفتی خبر از مارفتیم و در ایوان طلا، بست نشستیمگفتیم مسلمان تو و فاطمه هستیمای سلسله ی موی تو زنجیر حقایقای شرح افاضات تو منظومه ی صادقرزق سحرت از سر ما نیز زیاد استرزّاق، خدا بوده ولی دست تو رازقبا پینه ی پیشانی تو بر سر سجدهباید برسد اینهمه مخلوق به خالقنه صاحب مالیم، نه دنبال زر و سیم قربان فقیرت که شده صاحب منطقشاگردی شاگرد تو شد کار اساتیددلباخته ی درس تو هستند خلائقیک عمر فقط حرف تو تبیین علی بودشد جنگ تو تبدیل مخالف به موافقخرمای علی شیعه ی اثنی عشری ساختگفتی علی و گفت علی مغرب و مشرقوالله همین است و همین است و همین استرزق نجف و کرببلایم ز مدینه استهرکس که شده حضرت صادق نگرانشافتاده عجب قند و نباتی به دهانشامشب به خدا وصل شو از راه توسلتصدیق کن او را و سحرگاه بخوانشپائین حسینیه نشستن هنر اوستگفت آنکه حسینی شده بالا بنشانشاو دوستمان دارد و ما نیز محبیماو لطف به ما کرده و بندیم به جانشراضی شده ما را ببرد بین تنورش محتاج همینیم نه محتاج به نانشچسبیده ام امشب به ضریحش چو غباریآنهم چه ضریحی! که غبار است نشانشای باد صبا از سوی ما هم گذری کنهرکس که دلش سوخت، به زهرا برسانشمن سائل کورم که ندیدم کرمش راای کاش بسازند به زودی حرمش را#شعر_ولادت_حضرت_محمد_ص #شعر_ولادت_امام_صادق_ع#رضا_دین_پرور @hadithashk