شکوفه‌ی پرتقال من، نمی‌خواهم برایت کلیشه‌ای بنویسم. مثلا بگویم: ناراحت نشو چون زندگی زیباست و باغچه‌

شکوفه‌ی پرتقال من، نمی‌خواهم برایت کلیشه‌ای بنویسم. مثلا بگویم: ناراحت نشو چون زندگی زیباست و باغچه‌ی کاکتوس‌مان هنوز به رنگ غروب آفتاب، سرخ است. نه، این‌ها دلخوشی نمی‌شود آدم گاهی دلش می‌گیرد، ناراحت می‌شود و مثل ماهی‌ها‌ی کپور اشک می‌ریزد بی‌آن‌که دریا متوجه شود. من مثل دریا نیستم، انسانم. یا حداقل سعی می‌کنم برای تو باشم. گونه‌هایت را به من بسپار. دلیلش مهم نیست. تو که حالت خوب نباشد ما هم، کمی، تا حدودی... اندکی... زورمان میاید بگوییم. خیر سرمان غرور و از این دست مزخرفات داریم و نمی‌شود غمگین بشویم، ماهی بشویم و یا حتی دریا. اصلا ما قورباغه‌ایم یا کمی شاعرانه‌تر داروگ. انقدر بالای درخت پرتقال می‌نشینیم و با صدای وغ وغ آواز می‌خوانیم تا شما به مهمانی ما بیایید. بشوید برفک‌های بهاره، سفیدی میان سبزه، شکوفه‌ی درخت پرتقال.کتاب📚 شکوفه‌ی پرتقال#سجاد_صابر@hafez_kamangir