من پادشاه سلسله‌‌ای نامبارکمبیهوده دلخوشید به یاران اندکمتنهایی بزرگ مرا حس نکرده استهرگز کسی جز آتش

من پادشاه سلسله‌‌ای نامبارکمبیهوده دلخوشید به یاران اندکمتنهایی بزرگ مرا حس نکرده استهرگز کسی جز آتشِ سیگار و فندکمآن غنچه‌ام که حسرت باغی بزرگ راجا داده‌ام به سینه‌ی گلدان کوچکممن چهره‌ام مهیب و صدایم شنیدنی‌ستچون نیمه‌ای پلنگم و نیمی چکاوکمنفرین به روزگار سیاهم که گشته استدل بسته‌ی نگاه کلاغی، مترسکمخود را فریب داده‌ام و فکر می کنم دنیا بزرگتر شده از پشت عینکمآن شاه ابلهم که شبی تاج خویش رابخشیده‌ام در عالم مستی به دلقکم@haftbeyt#بنیامین_دیلم_کتولی