چو از دشتی به سوی بندر بوشهر می آییچغادک‌ را توقف گر کنی یاران جان بینی  ز هر ره می رسی آغوش بگشوده است بر رویت که از انواع مردم هر دم آنجا میهمان بینی از این خاک‌چغادک تا به بوشهر اندکی باشد صراطی مستقیم از این چغادک تا لیان بینی در این بوشهر از بهر تامل روزها سر کن که صدها بل هزاران مردم آداب دان بینی ز خوزستان ما تا سیستان گوهر بسی باشدنه آن سان کاندر این بوشهر این در گران بینی هزاران ریشه دارد دانش و فرهنگ در اینجا که همچون ریشه لیل اش فراوان و عیان بینی میان کوچه ها خیره به هر دیوار و هر در شو که نقشی از اصالت مانده در دور زمان بینی سری بر آسمان دارد دلی اندر دل دریا بسان کشتی اش گویی به دریا در روان بینی کمی آسوده خاطر شو کنار ساحلش بنشین که صد الهام از جنس غزل در عمق جان بینی گر از بوشهر خارج می شوی از دالکی بگذر که در آنجا ز خارک جشنی از رنگین کمان‌بینی نشسته شهری اینجا ملتقای کوه و نخلستان که چون دروازه قرآن ز چشمش امتنان بینی میان کوهها هستی خدا باشد نگه دارت الهی هر کجا در ره خدا را ساربان بینی اگر که می روی برگرد این استان مهمان است دل بوشهر را هر گه بیایی مهربان بینی  عبدالرسول عمادی @haftjoosh