بی در ای حمل کرده با خودت سنگین ترین سر را خالی کن این انبان بی بنیان بی در را تصویرهای روی هم افتاد

بی در ای حمل کرده با خودت سنگین ترین سر را خالی کن این انبان بی بنیان بی در را تصویرهای روی هم افتاده را بردار این خاطرات خسته این آگاهی شر را پنجاه نه هفتاد نه هشتاد سالی هست انباشتی این ذهن مغشوش مکدر را هی صفحه صفحه صفحه بر هم می نهی از چه؟با آب آزادی بشوی این کهنه دفتر را این سر که سنگین شد دمی بگذارش و بگذر نو کن به بازار رهایی قالب سر را مفهوم های کهنه را با بادها بسپار بر کن چنان نو جامه ادراکات نوتر را خود را ببخش و از خود و از دیگری بگذر هفت آب شوی از خاطرت سودای کیفر را وقتی که می خوابی وداعی کن دواعی را همراه شو آرامش جان بخش بستر را چون خاک می گردند این غم های پی در پی در خاک کن دلواپسی های مکرر را هر روز چون نوزاد معصومی تولد کن تا خنده ات سر ریز سازد شیر مادر را از نو سرم سنگین شد این ابیات سنگین اند!ای کاش بالی نو دهند این پیر کفتر را!عبدالرسول عمادی بیست و نهم خرداد چهارصد و پنج @haftjoosh