مشق جز عشق که آرام شبی حلقه به در زد هر دست دگر زد همه با توپ و تشر زد او آمد و بنشست و غزل خواند به گوشم بر منزوی خاطر من شوق سفر زد عقلم به قرار آمد و خوب آمد و قد داد پایم به ره افتاد و ره خوف و خطر زد از دست خودم رفتم اگر، باز بیاورد هر روز هم از لطف به این دلشده سر زد ترمیم دل خسته از آزار جهان کرد بر آتش شب آب دل انگیز سحر زد دیروز مرا تا دم آمروز کشانید امروز هم از شعبده ام رنگ‌ دگر زد یک روز مرا طفل دبستان خودش کرد بر دست دل کودکی ام نقش اثر زد تا شام ابد گرم همان مشق بماندم کز صبح ازل بر سر این لوح  به زر زد عبدالرسول عمادی سیزده مرداد چهارصد و پنج@haftjoosh