برای هنرمند بی بدیل اکبر عبدی خنده پر اشک ای خنده ماسیده به لب های تکیده کس چون تو چنین خنده پر اشک‌ ندیده ما خنده مبهوت جهان گذرانیم اشکیم، یکی مانده یکی چون تو چکیده تو طنز غم‌انگیز دل خسته مایی مرغی که به ناچاری و بی بال پریده تردید سفر سر شد و وقت سفرت شد  با یک دل نالان که‌ کس از تو نخریده تو مرغ نواخوان سحر بودی و این خواب بگذاشت نوای سحرت را نشنیده دیری است که از مدرسه ما خبری نیست ماییم همان طفل به مکتب نرسیده صد اکبر عبدی است که این دهر پر آشوب دستی ز محبت به سر او نکشیده گردی ز سواری که سفر کرد به جا ماند ماییم و دعای سفرت نور دو دیده عبدالرسول عمادی سوم‌مرداد چهارصد و پنج @haftjoosh