آبله هزار راز مگوی است در نهان دلم ولی دریغ ندانسته ام زبان دلم گهی به شادی و گه در غمی بزرگ نشستهزا

آبله هزار راز مگوی است در نهان دلم ولی دریغ ندانسته ام زبان دلم گهی به شادی و گه در غمی بزرگ نشستهزار گونه زبان بود در دهان دلم کران نداشت جهانم که موج و طوفان داشت کجا روم من از این بحر بیکران دلم؟ به پای آبله راه جنون گرفت و برفت کجاست مقصد سرگشته کاروان دلم حدیث مطرب و می گفت و ساز غم بنواخت چه هاست در سر این کهنه نغمه خوان دلم؟ چه تیرها که رها کرد و بی هدف بودند چه هاست در سر این بی هدف کمان دلم؟ به انگ داغ دلم از ازل نشان کردند دریغ و درد از این آتشین نشان دلم بهار آمد و گل در گرفت و بلبل خواند ولی بهار نشد از غمت خزان دلم کلاه هستی من را بگو که بردارند کلاه هستی من نذر سارقان دلم عبدالرسول عمادی پانزدهم تیر ماه چهارصد و پنج @haftjoosh