قصیده بوشهریه به بوشهر آی تا ساحل کران اندر کران بینی خلیج فارس را اینجا بدیل آسمان بینیبه دیلم همره من شو شینیز باستانی را که یک‌تاریخ کامل تاکنون از باستان بینی ز رشته کوه زاگرس تا به ساحل اندکی راه است میان این دو شهری حاصل پیوند جان بینیدر آن ساحل روان بر ماسه های نرم راهی شو به اندک ساعتی خود را میان بهرگان بینی میان راه از استخر میگوها چو بگذشتی خودت را چون نگین در حلقه های ماهیان بینیمیان مردمی خونگرم تاسیسات نفتی را کنار ساحل زیبا چو کاخی جاودان بینی قدم بی موزه چون بر ماسه های نرم بگذاری دلت را در میان لایه های پرنیان بینی زمانی نگذرد تا خویش در جنابه می بینی گناوه نا رسیده مال قائد پیش از آن بینی چنان شهری است این دروازه بان شهر غوغاهاکه در بازارها عوغای کوشا مردمان بینی به ساحل لنج ها بنشسته در اندیشه ماهی بلم ها دم به دم بر شانه موجی روان بینی سفر کن همره جاشو و بازرگانی او بین که در بازارگانی بس بزرگی های جان بینی به ریگ آی و مده از دست ساحل گردی خود را که این بندر نشسته در کناری مهربان بینی پر از فرهنگ‌ و بینش مردمی در غایت مردی به خونگرمی بدیلش را گمانم در گمان بینیپس آنگه روی از ساحل به دشتستان ما آور که دنیاهای گوناگون عیان یا در نهان بینی روان شو در شبانکاره و شهری غرق نعمت بین نشین در جمع این‌مردم که شهد اندر بیان بینیاگر دلداده ای مفهوم احساس و نجابت را پر از گرمای مهر اینجا همه خرد و کلان بینیدل از آنجا نکنده راست آیی سوی درواهی و خود را پخش در این بخش چون آب روان بینی میان جوی سیمانی روی تا ساحل دریا در این آبی سفر بس نخل سر بر آسمان بینی میان‌نخل ها گاهی بیا از آب ها بیرون که از لطف رطب ها خویش را شیرین زبان بینی بنه دل بر دل هر نخل تا در اوج آزادی سری افشانده بر بالا تنی اسپید جان بینیبه سعد آباد راهی شو به اقیانوسی از خرما که آنجا را نشیمن گاه شاهان جهان بینیاگر از راه تحقیق آمدی تاریخ و جغرافی در این یک خطه با هم در نظرگاهت عیان بینی نشان‌ همدلی در بی برا و در مزیری جو که مردم را بدین همبسته بودن پاسبان بینی برازجان است کانون بسی دل های دریایی اگر بنشسته اش بر پای کوه گیسکان بینیدر اینجا کوه با دشت است در سمفونی ای موزونکه آب از کوه چون آید به صد جویش روان بینیپس کوه است دشتستان و پیش کوه دشتستان که در لطف و تنوع هی جهان اندر جهان بینیارم با بوشکان جمعند در عیشی به کوهستان به این زاگرس نشینی رازها اندر میان بینی بهاری با طراوت کن طلب از مردم اینجا که بس الطاف انسانی به شوق میهمان بینیز دشتستان بران تا اهرم و آنجا به تنگستان فرود آ تا صفا و لطف تنگستانیان بینیبه دلوار دلاور رو که در آن ساحل نیلی نشان از رئیس علی آن راد مرد جان فشان بینیبه هر جایی ز تنگستان نشان رزم می بینی اگر از جنگ می جویی گر از مردی نشان بینیبه تنگستان یکی خاییز بی پاییز هم باشد بهار خرم آن را مصون از هر خزان بینیز لطف چشمه های آب و باغات فراوانش فراوان مردم از هر سو به سوی او روان بینیبه تنگستان فراخی بینی اندر نعمت و در آن تلاقی ها میان کوه و دشت بیکران بینی بران بر ساحل از آنجا به سوی بردخون تا خود دلی مفتون شده از شروه های عاشقان بینیبه دیر رو که دیر راهب عشق است و دلداری در آن‌محفل هزاران شاعر شیرین بیان بینی تمام خط این ساحل پر است از شوق نو‌گویی میان‌مردم این‌خطه هر چشمی زبان بینی از این ساحل اگر رو بر جنوب آیی به کنگانی که اینجا نیز بوشهر است و بس بوشهریان بینی به بندر می روی در شهر و هر شهری است خود بندر از این بندر به بندر رفتنت هر جا همان بینی نگین صنعت ایران عسلویه است آنجا رو که اندر هم تنیده صنعتی در هر کران بینیچو‌چشمان امید کشور ایران بود اینجا در اینجا عشق را در کسب و کاری بی امان بینی ز راه کوه رو تا جم که در آن جام رویایی چنان جام جم ایران را از آن بالا توان بینی چو از گرما و از شرجی ز بندر راه پیمایی به ناگه خویش را در جنتی رشک جنان بینی میان‌کوه ها با مردمی بنشین که آنان را به اخلاق و‌مناعت برتر از وصف و بیان بینیو در برگشت از جم راهی از آنجا به کاکی جو که صدها لطف را یک جا در آنجا هم زمان بینیدر این دشتی که‌ خود منشور فرهنگ و ادب باشد ادیبان در گذشته گر ندیدی آن به آن بینی و این خورموج چون‌کاخی است در شهر ادب گویی به هر کویش دو صد مردان نیک نکته دان بینی به دشتی گر فرود آیی بهشتی ساعتی باشد که هم خوش لهجگی هم سفره های پر ز نان بینیبه نانی کز محبت می خوری بر سفره دشتی هزاران شکر در جان از خدای مهربان بینی من از دشتی چه گویم زان که در دشتی چو دشتستان و چون هر نقطه بوشهر لطف توامان بینی