نگاهی به اجلاس روسای آموزش و پرورش کشور عبدالرسول عمادی اجلاس سالانه روسای آموزش و پرورش کشور برای ا

نگاهی به اجلاس روسای آموزش و پرورش کشور عبدالرسول عمادی اجلاس سالانه روسای آموزش و پرورش کشور برای ارائه گزارش عملکرد کل دستگاه تعلیم و تربیت و تبیین اهداف روشن و کمی شده این‌نظام در سال پیش رو و ایجاد وحدت رویه و هم‌افزایی اندیشه و اراده مدیران از مسیر هم‌اندیشی و تضارب دیدگاه‌ها یکی از ضرورت های مدیریت در بزرگترین نظام مدیریت اجرایی کشور است.تاکنون سی و نه اجلاس از این دست برگزار شده اما همواره این سوال مطرح بوده که آیا دستاوردهای این اجلاس سالانه پاسخگوی هزینه های برگزاری این اجلاس هست یا نه؟ و این اجلاس باید چه فرایندی را طی کند تا پاسخگوی وقت و هزینه مصرف شده در دووسه روز فرصت برگزاری باشد؟ طبیعتا محاسبه هزینه فایده برگزاری چنین همایشی ساده نیست هر چند مجازی شدن و عدم تمرکز برگزاری این همایش بخشی از هزینه ها را کاهش داده است اما همچنان این سوال مطرح است که آیا اجلاس برگزار می کنیم که اجلاس برگزار کرده باشیم یا برگزاری این نشست ها در پی تحقق اهدافی در حوزه مدیریت نظام تعلیم و تربیت است؟ می توان به برخی اهداف حاشیه ای دل خوش کرد و امیدوار بود که حضور روسای قوای کشور و یا مدیران ارشد دستگاههای مالی و اجرایی اهمیت آموزش و پرورش را یادآور شود یا این که سالی یک بار همگان بر اهمیت آموزش و پرورش تاکید کنند را نوعی دستاورد به شمار آورد. به نظرم این مساله طبل طوفانی است که از نوا افتاده است زیرا دیگر بیان سخنان کلی در مورد اهمیت آموزش و پرورش هیچ گوشی را نوازش نمی کند. درواقع این اجلاس باید حاوی گزارش عملکرد شاخص های اساسی ارزیابی نظام تعلیم و تربیت باشد و چالش های عدم تحقق اهداف تعیین شده را بررسی کند و ناظر به تبیین هدف گذاری کمی فعالیت های سال بعد باشد. گزارش عملکرد وزارت خانه باید در سخنان وزیر محترم ارائه شود و بیانیه پایانی باید بر میثاق مشترک برای به نتیجه رساندن اهداف کمی سال بعد متمرکز باشد. در سخنان وزیر محترم آن چنان که در ویژه نامه نگاه منعکس شده است به برخی کلیات اشاره شده است. چندین بار تاکید شده که در شرایط جنگی آموزش تعطیل نشده است. این مساله نیاز به گفتن ندارد زیرا آموزش و نظام آموزشی اساسا هیچ‌گاه نباید تعطیل شود. در هشت سال جنگ با عراق هم‌هیچ‌گاه آموزش تعطیل نشد و حتی مدرسه در خطوط عملیات جنگ نیز دایر بود اگر چه در مورد کیفیت آموزش های غیر حضوری بحث های فراوانی مطرح است و این که این آموزش ها تا چه حد اهداف یادگیری را تحقق بخشیده اند؟ نکات دیگر سخنان وزیر هم‌چیز تازه ای نداشت که بتوان تمایزی میان کلیات بیان شده توسط وزیر محترم و آنچه در دهه های گذشته در اجلاس بیان می شده قائل شد. تاکید وزیر محترم بر این که رئیس دفتر رئیس جمهور هم یکی دیگر از وزرای آموزش و پرورش است و اکنون این وزارت خانه دو وزیر دارد هم تعارف نابجا و بی وجهی بود و آدم را یاد این سخن ایشان می اندازد که خود را سرباز فرمانده نیروی انتظامی معرفی کرد. تنها نکته متمایز کننده ای که در سخنان ایشان بود این که اعلام کردند عدالت، کیفیت و هویت سه سیاست محوری وزارت خانه برای سال آینده است که در ذیل این سه سیاست هشت برنامه محوری تدوین شده است ولی متاسفانه به هیچ یک از این برنامه ها اشاره ای هم نکرده اند تا بتوان دانست که قرار است چه کارهایی انجام بشود و یک ارزیاب مستقل ببیند که این برنامه ها اولا تا چه حد در راستای آن سیاست ها هستند و ثانیا قرار است تا چه اندازه به این سه سیاست محوری که بسیار کلی و مبهم هستند جامه عمل پوشانده شود. به نظر من برنامه اجلاس باید کلا حول این هشت برنامه اصلی که ناظر به تحقق اهداف کلی عدالت، کیفیت و هویت هستند تنظیم می شد و ۱۵۰۰ نفر از مدیران و روسای آموزش و پرورش کشور که در این اجلاس شرکت کرده اند نقش خود را در اجرای برنامه های یاد شده دریابند و به عزم لازم برای عمل به این برنامه ها برسند. اهداف اصلی برگزاری این اجلاس باید گزارش کمی  عملکرد سال گذشته و هدف گذاری کمی اقدامات سال بعد و هم‌اندیشی و هم افزایی اراده ها برای تحقق این برنامه ها در سال بعد باشد.به نحوی که اگر از شرکت کنندگان در اجلاس پرسیده شود که قرار است سال بعد چه‌کاری بکنند همه پاسخ واحدی بدهند بر اساس وحدت رویه ای که در این اجلاس ایجاد شده است. متاسفانه در بیانیه پایانی اجلاس نیز هیچ اشاره ای حتی گذرا به این سیاست های محوری و برنامه های ذیل آنها نشده است و این بیانیه هم چیزی جز بیان آرزوهای دور و دراز همیشگی برای نظام تعلیم و تربیت نیست. این بیانیه هفت بند دارد که از هیچ کدام از این هفت بند نمی توان فهمید که قرار است در سال بعد چه کار معینی انجام بشود.