مشاعره ای دو سال پیش بین من و مرحوم خورشید فقیه با عنوان فضول الشعرای بندری به ترتیب زیر اتفاق افتاد.مشاعره ای با فضول الشعرای بندری پرسید رفیقی که چه سان وچه کسانیم !؟برگوی توای عارف عاقل !؟ که بدانیممکثی بنمودم وبه تاخیربگفتم :آخربه که گویم، که معمای زمانیم !؟ما برگ پلاسیده ی یک فصل خزانیمدلبسته ی یک شاخه ی خشکی که بمانیم !!گاهی چو نسیمیم وگهی غرش طوفانزین سوی زمین آمده آن سوی روانیممغرور‌ به ظاهر که جهان زیر پر ماست غافل که درون قفس اهل گمانیم ازنور یقین گشته فراری وگریزان در سایه تاریکی هر وهم و‌گمانیم چون نطفه ما بسته ی پاییز و خزان استسر سبز شدن همچو بهاران نتوانیمتن درگرو محبس واندیشه ز ما سلب تا قاعده این است همان مرثیه خوانیمگفتا توبگوچاره ی این درد کدامست !؟تا چشمه چه سان گله لب تشنه برانیم !؟گفتم که به آبشخوری از همت عالی با نغمه ی چوپان خردمند چرانیم گرطالب فیضیم دراین عهد و زمانهدامان ز هر معرکه باید بتکانیم !!--------------- فضول الشعرای بندری – مرداد ماه 1پاسخ:گفته است فضول الشعرا ما به چه مانیم؟من هم به‌گمانم که فضولان جهانیم یک‌مشت افاضل که در این شعر غریبیم یک‌مشت اراذل که بجز جهل ندانیم ما کشتی مغروق به دریای زمینیم ما قافله های یله در دشت زمانیم شمشاد قدانیم در این باغ معلق کز داغ غم عشق به هیات چو کمانیم پنداشته اوهام خود از جنس حقایق با جهل خود آغشته و دانش طلبانیمما یکسره پروازی آفاق یقینیم آنگاه فرود آمده در بحر گمانیم گفتند که مستیم ولی ما که نه اینیم گفتند که هشیار ولی خیر نه آنیم گاهی چو سگ‌گله و گاهی بز و میشیم گاهی به لباس اندر و گویا که شبانیم گه ریخته بر دایره شفاف چو شیشه گاهی چو شب تیره و در خویش نهانیم معلوم‌نشد این‌که چراییم در اینجا یا این که در آخر به چه مقصود روانیم؟یک چند در این دیر خرابات مقیم ایم بنشسته چو‌مهمان به سر خوان جهانیم گاهی به خر لنگ غم و پیر و خرابیم گه شنگ نشسته به سر اسب و جوانیم گه کودک بازیگه این کوچه و کوی ایم گه تجربت اندیش سر پیچ همانیم افسانه صفت می رود این قافله ناگاه ما در افق مه زده تا هیچ دوانیم عبدالرسول عمادی ششم شهریور چهارصد و سه @haftjoosh