برای برادرانم محمد رستمی و خدامراد ممبینی هزاره های زندگی کوچه های خاکی آسفالت شده اند راه های پر پی

برای برادرانم محمد رستمی و خدامراد ممبینی هزاره های زندگی کوچه های خاکی آسفالت شده اند راه های پر پیچ و خم و چاله چوله دار روستایی اینکبا سنگ جدول هایی سیمانی مرتب شده اند که چون صف سربازان مجبور شانه به شانه هم ایستاده اند آن روزهادیوارهای کاهگلی روستا با تو به آرامی هم سخن می شدند و اینکدیوارهای غریب پلاسترهای عبوس سیمانی را چون اورکتی آمریکایی به تن کرده اند و خشم آلود و غریب نگاهت می کنند.خانه های نوشده ما را مسخ و روستا را شهر کرده اند و تمام درک ما از واقعیت جهان را  دزدیده اندبا سنگ های نما و در و پنجره های یو پی وی سی سکوهای جلوی خانه دیگر صمیمیت سابق را ندارند و خیلی رسمی به نظر می رسند ماشین ها آه ماشین ها که ما را با سرعت می برند فرصت هم صحبتی با خوشه های تازه رسته گندم و جو و کشف بالا رفتن یک جوجه ملخ از ساقه علف را ناممکن کرده اند بره ها و بزغاله ها به ما به چشم غریبه ها نگاه می کنند ودستان مادرم که عصرها از بزها و گوسفندان از گله باز آمدهشیر می دوشید و فردا ناهار بوی ماست تازه اش عطر ملکوت را به خانه می آورد مدتهاست که با خاک هم داستان شده است مدتهاستنشستن دسته جمعی بر روی خاک های نرم صبح تابستان کوچه آرزویی دست نایافتنی است.گنجشک ها این دوستان عزیز ما دیگر از لانه های مابین خشت ها خارج نمی شوند  پرستوها این سادات محترم در سقف خانه ها مان لانه نمی کنند گویی هزاران سال از مرگ سید محمد امین گذشته است و از روزگارانی که در چهار پنج سالگی به ما قرآن می آموخت و ما یاد می گرفتیم که الم تر کیف فعل ربک باصحاب الفیل و اذا زلزلت الارض زلزالها و خدا از زبان او با ما سخن می گفت وخدا چه ساده و صمیمی بود و خدا چقدر راحت حرف می زد و ما حرف های خدا را هجی می کردیم و حرف های خدا حرف های خودمان می شد و ما زبان خدا را یاد می گرفتیم و بعد از آن با زبان خدا حرف می زدیم و چقدر حکیم بودیم ما یک وجب و نیم آدم و اخلاق در ما سبز می شد و ما در عین کودکی مرد می شدیم و می فهمیدیم که خدا و پدر و مادرمان با هم عهد بسته اند که ما را مثل خودشان بزرگ‌منش بار بیاورند.و چقدر دوریم از روزگارانی که گذر فصل ها نه گذر زمان بود که کلاس دانش و مهارت و تجربه بود وزمین روستا آزمایشگاه و کارگاه بود برای آموزش مهارت های آدم بودن اولین مز مزه زندگی را به یاد می آورم در زمستان سرد در آغوش ننه ستاره مادر بزرگم که‌جادرش را به خود پیچیده بود و مرا در آغوشش داشت در آفتاب کنار دیوار و من از همان جا بود که بزرگ شدم با قصه های شبانه او و با دیدن مادرم که مادر بود و پدر بود و مدیر یک زندگی بود به وسعت همه مهارت های زندگی روستایی و مادر چنین مکتبی تربیت شدیم مکتب واقعیت ملموس و آموختیم که موجودی طبیعی باشیم و بایدهمراز طبیعت باشیم آرام و متواضع صبور و صمیمی کاری و بی توقع تا به گوسفند ها و بزها علف نمی دادیم ماست و دوغی در کار نبود ماست و دوغ فروشی نبود معامله پایاپای ما بود با گله که به چراشان می بردیم و در ازای آن کره و ماست دریافت می کردیم و ما اکنون با آسانسوری بسته و بی نفس به بندی در بالای یک آپارتمان آمده ایم تا دور از همه آن هیاهوی زندگی و لمس و تجربه نشاط و بالندگی حبس ابدی خود خواسته و خود ساخته را بگذرانیم. عبدالرسول عمادی سی ام خرداد چهارصد و پنج@haftjoosh