🪵سال‌ها یکی از چیزهایی که به کودکان و نوجوانان آموخته‌ام اینست که؛ زندگی همیشه مطابق میل ما پیش نمی‌رود.اما این روزها، وقتی حال پدرم را با پارکینسون می‌بینم، احساس می‌کنم بعضی درس‌های زندگی را باید از نو یاد بگیرم.راستش را بخواهید، در روزگاری که بسیاری از ما از نظر روانی، اقتصادی و عاطفی خسته‌ایم، دخترِ پدری بودن که آرام‌آرام بخشی از توانِ جسمی‌ و روانی و عضلانی اش را از دست می‌دهد، آسان نیست😔نه فقط به خاطر خود بیماری؛ به خاطر تماشای تغییرات تدریجی.گاهی دلم می‌خواهد بیشتر کمک کنم، صبورتر باشم و همراهی بهتری ارائه دهم؛ اما مثل بسیاری از آدم‌های این روزها، من هم همیشه به اندازه کافی نیرو ندارم.شاید سخت‌ترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه هم پدرم با محدودیت‌های بیماری زندگی می‌کند و هم من با محدودیت‌های انسانی خودم.و میان همه این ناتوانی‌ها، هنوز تلاش می‌کنیم کنار هم بمانیم؛ او با لرزش دست‌ و پا و چانه اش، و من با لرزش دلم.#مراقبت_از_دیگران#مراقبت_از_خود#پارکینسون# https://www.instagram.com/reel/DZP7oFpxQ1t/?igsh=MTM4cjRjeGQwMXNzNw==