گفتم نمانيم اين زمين غم دارد انگار//خاکش هزاران آه و ماتم دارد انگار//گفتم زمينش يکسره همرنگ خون است//خورشيد و ماه و آسمانش غيرگون است//حالم شبيه کوچه و محراب گشته//با ياد ميخ و در دلم بي تاب گشته//ياد حسن افتاده ام حالم غريب است//گفتم نمانيم اين زمين خيلي عجيب است// حالا من و يک دختر بي گوشواره//حالا منم با گريه هاي اين سه ساله//زينب ميان اين حراميان نامرد//از روي ني ديدي که با خواهر چه ميکرد؟//ديدي که بر روي زمين افتاده بودم؟//دائم به سوي چشم هايت خيره يودم؟// از روي تل ديدم تو را افتاده بودي//ديدم به زير دست و پا جان داده بودي؟//زينب بميرد که سرت بالاي ني رفت؟//اي کاش خواهر قبل تو از دست ميرفت//من تاب ماندن بي تو در دنيا ندارم//ديگر کنارم من حسينم را ندارم//ديگر نميبينم ابوالفضل علمدار//ديگر ندارم آن برادر با وفا يار//گفتم برادر اين زمين غم دارد انگار//زينب بدون تو نفس کم دارد انگار//