مراقبه کردن،مانند مجسمه سازی ست،زیرا همان طور که مجسمه ساز،تندیسی را می تراشد و بیرون می آورد،تندیسی که در اعماق ماده ی خام مدفون است،مراقبه کننده نیز استعدادهای درونی اش را به زندگی،به آفرینشهایی آگاه و پویا تبدیل می کند.البته در این حالت،آفریننده و آفریده و اَبزار آفرینش،از هم جدا نیستند، یکی اند،زیرا مراقبه کننده همه چیز است.به همین دلیل است که من مراقبه را هنر برین می خوانم.@haghightx