و ما آنگاه روی دوشِ هم، آرام خوابیدیمو ما آرام مثلِ بره‌هایی رام خوابیدیمبرای "عین" و "شین" و "قاف" الفبا را تکان دادیمبدون اعتنا به "عین" و" قاف" و "لام" خوابیدیم!شبیه بادبادک‌های تنها از نخ افتادیمشبیه کفترانی مُرده روی بام خوابیدیمدو تا ماهی شدیم و تورهامان را به سر کردیمدو تا ماهی که بر قلابِ ناآرام خوابیدیمدو تا کودک شدیم و روزِ بی‌بازی کتک خوردیمبدون کشف جادوی شباهنگام خوابیدیمدو تا شاعر شدیم و زندگی بی‌آرزومان کرددو تا شاعر که در این شعرِ نافرجام خوابیدیمدو تا پیچک شدیم و چوبه‌های خونیِ هم رابغل کردیم و پیش از لحظه‌ی اعدام خوابیدیمشهیدانی شدیم و نامِ‌مان از کوچه‌ها خط خوردشهیدانی که در این قطعه‌ی گمنام خوابیدیم........حامد ابراهیم‌پورغزلی از مجموعه شعر: آلن دلون لاغر می‌شد و کتک می‌خورد/ چاپ:۱۳۹۰.@hamedebrahimpouroriginal