شاید شعارِ تازه‌ی غمگینیکِز کرده لای دفتر من باشدشاید که یک گلوله‌ی جا ماندهدر سینه‌ی برادر من باشدد

شاید شعارِ تازه‌ی غمگینیکِز کرده لای دفتر من باشدشاید که یک گلوله‌ی جا ماندهدر سینه‌ی برادر من باشددر حوض‌های شهر شما جاری‌ستشاید که خونِ دختر من باشد...ما پامچال‌های کبودی درخاکِ سیاه‌چال شما بودیماز پشت‌بام‌های هم افتادیم!گیلاس‌های کال شما بودیمیک مشت آرزوی لگد خوردهدر سطل آشغالِ شما بودیم!ای مُرده‌شوی‌خانه‌ی بی‌صاحبخون‌های تخت پاک نخواهد شدصدبار شُسته‌ای... تبرت سرخ استخونِ درخت پاک نخواهد شدننگِ لباس‌های نظامیتاناز چوبِ رخت پاک نخواهد شد!صد کاجِ سبز اگر که تبر خوردندشمشادِ سرخ در چمنت کم نیستمهسا، ندا، حدیث، غزل، نیکا...گل‌های سرخِ پیرهنت کم نیستگُردآفریدهای تو را کشتندگردآفرید در وطنت کم نیست..‌.ما تکه‌های آینه‌ات هستیمتصویری از دهن کجی‌ات بودیمشوشی و زاهدانی و تبریزیشیرازی و سنندجی‌ات بودیمزنده به گورهای بد آُوردهفرزندِ اوس و خَزرجی‌ات بودیم!این شعر نیست... دفتری از سنگ است!سگ‌های کاسه‌لیس خطرناکند_این دخترانِ گیس تراشیدهاین دخترانِ... -هیس! خطرناکندباران حریفِ شعله نخواهد شدکبریت‌های خیس خطرناکند...این گریه‌ها دوام نخواهد داشتجادوی خنده‌هاست که می‌مانداز یاد می‌روند پَلشتی‌هازیباییِ شماست که می‌ماندفریاد می‌کشند خیابان‌هاوقتی «فقط صداست که می‌ماند...».‌‌.‌.‌.حامد ابراهیم‌پور@hamedebrahimpouroriginal