از آن آغاز... زخمِ دایه بر قُنداقه‌ام باقی‌ستدرختم... ردپای باغبان بر ساقه‌ام باقی‌ستدرختم.... مُردن

از آن آغاز... زخمِ دایه بر قُنداقه‌ام باقی‌ستدرختم... ردپای باغبان بر ساقه‌ام باقی‌ستدرختم.... مُردنم را یک زمینِ مرده می‌فهمدشکستم را فقط یک برگِ بازی‌خورده می‌فهمدخزانْ بی برگ و بارم کرد... نورم باش؛ خاکم باشچراغِ کوچکی در خاطراتِ ترسناکم باشسرود ملّی‌ام شو، خانه‌ام شو، تار و پودم شومرا در بازوانت غرق کن... اروند رودم شواگرچه روسیاهم... در کلامم آبرو دارمصدایم را بغل کن... زخمِ‌ بازی در گلو دارممرا با غم بخوان؛ ربطی میانِ شعر و شادی نیستبه جز لبخند در من هیچ چیزی غیرعادی نیست!□دلت خشکید، اما نامه‌هایت کاغذی تر داشتنوشتی دوست: آری دوست مَحرم بود؛ خنجر داشت!نوشتی: دین! کتک خوردیم و در آغوشِ دین ماندیم!نوشتی: سرزمین! در خاک‌مان بی سرزمین ماندیمنوشتی: باغ‌ِ‌‌مان.... آن باغچه سهم زمستان شدنوشتی: خانه! آری... خانه‌ای کوچک که ویران شدنوشتی: عشق! آری... عشق شاید طالعی بد داشتجوان بودیم... اما مرگ با ما رفت و آمد داشتدر این شب‌های روشن میزبانِ قرص اعصابمصدایت می‌کنم... آن‌وقت بعد از گریه می‌خوابمصدایت می‌زنم... مِه در بیابان است دخترجانصدایم کن... «چراغِ قَریه پنهان است» دخترجان...کجا خاکت کنم ای عشق؟ دیگر در زمین جا نیستجوان دادیم، جان دادیم... اما ترس با ما نیست!هوا غرّید... دریا کشتیِ بی‌‌ناخدا را بُردشنا کردیم... اما آب ما را بُرد... ما را بُرد.....حامد ابراهیم‌پور@hamedebrahimpouroriginal