پاییزم و بهار، مرا سردوانده‌استچون بادِ پُر غبار، مرا سردوانده استگاهی در ابرهای پریشانِ دربدرگاهی چ

پاییزم و بهار، مرا سردوانده‌استچون بادِ پُر غبار، مرا سردوانده استگاهی در ابرهای پریشانِ دربدرگاهی چو آبشار، مرا سردوانده‌استمی خواستم که از همه، پنهان کنم تو راعشقِ تو آشکار، مرا سردوانده استگاهی سرِ قرار رسیدم به چشم تودیدم که بی قرار، مرا سردوانده استدردا جوانی‌ام که به میدان عمرِ من بی اسب و بی سوار، مرا سردوانده استدر ایستگاهِ فاصله، یک عمر، یاد توبا سوت هر قطار، مرا سردوانده استاکنون کنار من بنشین، لحظه‌ای بخندشوقِ تو زار زار، مرا سردوانده استبگذار تا زمانه بداند که زندگی در اشک و انتظار مرا سردوانده است  باور نمی‌کنم که کنارت نشسته‌اماز بسکه روزگار مرا سردوانده است!حامد حسین‌خانی@hamedpoem2017