من از دروازه‌های گریه و آغوش می آیمکه با اندوهِ مادرزاد، دوشادوش می آیممیان چشم‌هایت باز دریاوار غرق

من از دروازه‌های گریه و آغوش می آیمکه با اندوهِ مادرزاد، دوشادوش می آیممیان چشم‌هایت باز دریاوار غرقم کنکه با داغ سیاوش های آتش پوش می آیممن آن پیغامِ عاشق های سرگردان تاریخمکه با آوازهای زخمیِ چاووش می آیمبه دنبال نگاهِ تو، سراسر چشم، می رَفتمبه تاراجِ صدای تو، سراپا گوش، می آیممرا هر شب میان کوچه های شهر می بینیکه از میخانۀ لب‌هات، نوشانوش می آیممرا با رودهای پرخروشت روبرو کن بازکه از جوش و خروش افتادم و خاموش می آیمچرا محبوب من، حال مرا از من نمی پرسی؟خبر داری که از مرز تو بی‌آغوش می آیم؟ همیشه عشق، میدان نبردم بود و می دیدمکه روی دوشِ خود افتادم و بی‌هوش می آیم#حامد_حسینخانی #دکتر_حامد_حسینخانی #غزل #غزل_معاصر #شعر#ترانه @hamedpoem2017