در نردِ گُل انداختی اینبار تاست رادر شعرهایم کاشتی، شش جفت یاست رابر خشت‌ها روییده خونِ خوشۀ خورشیدا

در نردِ گُل انداختی اینبار تاست رادر شعرهایم کاشتی، شش جفت یاست رابر خشت‌ها روییده خونِ خوشۀ خورشیدای ماه من، اینبار رو کن برگِ آست راهرگاه ابر تازه‌ای از دور می‌بینمحس می‌کنم رقصانده‌ای تورِ لباست رااما جهان حس تو را، شاعر! نمی‌فهمدحتی نمی‌بیند هراس و التماست رادنیا! تو مدیون تمام عاشقان هستیبستی به روی مهر، چشم ناسپاست راذرّات و ذات تو همه از عشق بود؛ امااز یاد بردی بی‌وفا، اصل و اساست رایا تازه کن، گُل‌ْ‌زخم‌های کهنۀ ما رایا از گلوی باغ‌ها بردار داست راما زندگی را در غزل‌ها جاودان کردیمای مرگ، دیگر جمع کن جُلٌ و پلاست راای پهلوانِ زخمی شبگردِ من، ای عشق!از عاقلانِ شهر، می‌گیرم تقاصت را#حامد_حسینخانی #دکتر_حامد_حسینخانی #شعر#غزل #غزل_معاصر@hamedpoem2017