بايد اهل سحر باشيم. به قول حضرت استاد: «الهي آنکه سحر ندارد از خود خبر ندارد» آري بي سحران بيخبرانند، هم از خود، هم از نظام هستي و هم از خداي عالم.عزيز من! امشب را سعي کن تا صبح بيدار باشي. تنهايي بسيار لذت دارد، به خصوص تنهايي در تاريکي را لذتي ديگر است. تاريکي و تنهايي و سکوت، قيامت انسان را بر مي انگيزانند و انسان به دردش مي رسد. سحرگاهان در کوي حقيقت دلدارت بنشين و آنجا را محراب عبادت و نشيمنگاه خود قرار بده. تمام اجتماع را بايد فداي لذت سحر کني. سحرگاه بايد از «غير» دست کشي و به حقيقت نفس خويش بپردازي. حـجاب ديـدة دل گـرددت آمـال دنيـاوي کجـا ديـدن توانـي تا بـود اينگونـه دَيـدَنهامنظور از «ديدنها» در اينجا خوي و روش است. تا موقعي که اين خوي و روش توست نمي تواني زمزمة شبانگاهي و سوز سحري داشته باشي. اينگونه نمي تواني حجاب ديدة دل را کنار بگذاري و دل را بينا سازي که: «بـه هـوس راسـت نيايـد به تمنـي نشـود کـاندرين راه بسـي خون جـگر بايد خورد» هـمه خوهـاي ناپاکـت تـرا گـردند اژدرها تـرا گـردند نشتـرها تـرا گـردنـد سـوزنـهاتمام صفات رذيله وملکات نفساني ات اژدر مي شوند و چون سوزن در جان تو فرود مي آيند. بايد راه عاشقي در پيش گيري که عاشق قرار ندارد.استادصمدي آملي#سحرخیزی@sserfan