دانه‌ی گیاهان کوهستانی سیر می‌شوند ولی مادران ما به حداقل غذا دسترسی ندارند، ضعیف می‌شوند و با اولین مشکل حیات تسلیم دیو مرگ می‌گردند. میش‌ها و مادیان‌ها صاحب دارند و مادران ما بی‌صاحب هستند. چوپان غذای میش خود را تأمین می‌کند ولی از عهده تأمین غذای همسر خود برنمی‌آید.» واقعاً نکته‌سنجی آرش‌آزاد و عاریت گرفتن از فن فکاهی‌نویسی خود چقدر با کلمات ساده سربی از گلوله می سازد. شادروان آرش افزود: «یکی از شوم‌ترین نتایج این زندگانی‌های بی‌غذا، سستی، بی‌قیدی، بی‌حالی و افسردگی روحی و سرشکستگی اخلاقی است. غم و اندوه و سکوت و تسلیم از ثمرات این قبیل تغذیه‌های نارساست. قیافه‌های نحیف کسان و عزیزان ما را غالباً پرده‌ای رخوت و کسالت و اندوهی عمیق فرو گرفته است. این گرسنگی مزمن و پایدار که گریبانگیر مردم محروم ماست دایماً از غرور، غیرت، شهامت و جاه‌طلبی آنان می‌کاهد و به میزان التماس، تضرع، تمنا و حقارت و جهل آنان می‌افزاید. شادروان آرش بی‌تأمل سخن می‌گفت. وی در حالی که کتاب فارسی و تاریخ دبستان را بالای سر گرفته و صفحه به صفحه نشان می‌داد فریاد می‌کشید: «نشان دادن تصاویر اغذیه و میوه‌های دهان‌پرکن در کتاب‌های درسی و نشان دادن بناهای باستانی و تاریخی به این قبیل مکتشفین شرم‌آور است. فقط با تاریخ کهن و... نمی‌توان غرور را نگاه داشت. بین غرور و سیری و حقارت و گرسنگی ارتباطی منطقی و اجتناب‌ناپذیر موجود است...».