اقتصادِ نافروش؛ هشدارِ ساختاری دربارهٔ انفجاری که در راه استقسمت ششم: انفجارِ بدهی خانوار؛ قرض گرفتن از آیندهانفجار دوم: انفجارِ «بدهیِ خانوار».نویسنده:پیام رسیده از مخاطبوقتی درآمدِ جاری کفافِ هزینهٔ زندگی را ندهد، خانواده‌ها راهی جز «قرضِ آینده» ندارند: بدهیِ اجاره، قرض‌الحسنهٔ فامیلی، خریدهای اقساطی و اعتبار بانکی، همه می‌توانند شکاف میان درآمد و هزینه را برای مدتی پر کنند.اما این راه‌حل، اگر گسترده و طولانی شود، مسئله را حل نمی‌کند؛ فقط آن را به آینده منتقل می‌کند.این، یک «رشدِ مالیِ ظاهری» است، اما در حقیقت می‌تواند به «آرشیوِ فقرِ معوق» تبدیل شود: بدهی‌هایی که «روی کاغذ» رشد می‌کنند، اما در زندگی واقعی به معنای تعهدات بیشتر و قدرت خرید کمتر در آینده‌اند.خانواری که امروز برای پرداخت اجاره، درمان، آموزش یا نیازهای ضروری خود قرض می‌گیرد، فردا باید بخشی از درآمدش را صرف بازپرداخت همان بدهی کند. بنابراین درآمدی که می‌توانست صرف مصرف شود، پیشاپیش خرج شده است.در این وضعیت، آینده به وثیقهٔ امروز تبدیل می‌شود.این «انفجار بدهی»، برخلاف انفجار خیابانی، خاموش است؛ اما می‌تواند در درازمدت بسیار عمیق‌تر عمل کند. زیرا هر بحران کلان آینده، دیگر بر خانواری وارد نمی‌شود که ذخیره و حاشیهٔ امن دارد؛ بر خانواری وارد می‌شود که بخشی از درآمد آینده‌اش از پیش تعهد شده است.به همین دلیل، افزایش بدهی خانوار را نباید فقط یک مسئله مالی دانست. بدهی می‌تواند نشانه‌ای از شکاف میان درآمد جاری و هزینهٔ واقعی زندگی باشد.وقتی درآمد پاسخگوی هزینه‌ها نیست، خانوار سه راه اصلی دارد: مصرف را کاهش دهد، دارایی بفروشد یا از آینده قرض بگیرد.اگر مصرف بیش از این قابل کاهش نباشد و دارایی قابل‌فروشی نیز وجود نداشته باشد، بدهی به آخرین ابزار تبدیل می‌شود.اما بدهی نیز ظرفیت محدودی دارد.در ابتدا، قرض گرفتن می‌تواند یک شوک موقت را مدیریت کند. ولی وقتی قرض برای تأمین هزینه‌های عادی و تکرارشوندهٔ زندگی به کار رود، دیگر با یک مشکل موقت روبه‌رو نیستیم؛ با کسری ساختاری درآمد خانوار مواجهیم.در چنین شرایطی، بدهی نه‌تنها مشکل را به آینده منتقل می‌کند، بلکه قدرت خرید آینده را نیز کاهش می‌دهد.خانواری که امروز برای زنده ماندن قرض گرفته است، فردا باید هم هزینهٔ زندگی را بپردازد و هم بدهی گذشته را.به این ترتیب، چرخه‌ای شکل می‌گیرد:کاهش درآمد واقعی → افزایش کسری خانوار → افزایش بدهی → کاهش قدرت خرید آینده → افزایش فشار بر خانوارو اگر این چرخه در مقیاس وسیع رخ دهد، پیامد آن فقط در ترازنامهٔ خانوارها دیده نمی‌شود؛ بلکه به تقاضای کل اقتصاد نیز منتقل می‌شود.خانوار بدهکار، حتی اگر درآمدی داشته باشد، بخشی از آن را نمی‌تواند به مصرف جدید تبدیل کند. بنابراین بدهی انباشته می‌تواند همان تقاضایی را که اقتصاد برای خروج از رکود به آن نیاز دارد، محدودتر کند.از این منظر، انفجار بدهی ادامهٔ همان «اقتصاد نافروش» است؛ با این تفاوت که در مرحلهٔ اول مردم از بازار خارج می‌شوند و در مرحلهٔ دوم، برای تأمین نیازهای خود از آیندهٔ خویش هزینه می‌کنند.اما این پایان زنجیره نیست.وقتی بازار رسمی دیگر نتواند نیازهای مردم را با درآمد جاری آن‌ها پاسخ دهد و بدهی نیز ظرفیت خود را از دست بدهد، مبادلات می‌توانند به مسیرهای دیگری منتقل شوند.اینجاست که «انفجار سوم» شکل می‌گیرد: گسترش اقتصاد پنهان، بازارهای سایه و مبادلاتی که هرچه بیشتر از دید اقتصاد رسمی خارج می‌شوند.ادامه دارد...https://t.me/hamidasefichannel2صفحه یوتیوبhttps://youtube.com/@hamidasefi-mf3jo