استراتژی مهار هرمز؛ چرا آمریکا «لارک» را هدف گرفت؟حمله آمریکا به سکوهای جزیره لارک، فراتر از یک درگی

استراتژی مهار هرمز؛ چرا آمریکا «لارک» را هدف گرفت؟حمله آمریکا به سکوهای جزیره لارک، فراتر از یک درگیری نظامی ساده در فهرست حوادث جنگ است. این اقدام، بخشی از یک مهندسی استراتژیک برای تغییر موازنه قوا در تنگه هرمز است. واشنگتن درست در زمانی دست به این حمله زد که ایران در حال عبور از مرحله «ایجاد اختلال» به مرحله «مدیریت بحران» بود.۱. چرا اکنون؟ مهار گذار از تهدید به امتیازگیریدلیل اصلی حمله، بحث فنی مین‌های دریایی نیست؛ بحث بر سر «زمان‌بندی» است. ایران در حال حاضر در نقطه حساسی قرار دارد: گذار از استفاده از تهدید نظامی، یعنی ایجاد اختلال در تردد، به سمت ایجاد یک «وضعیت موجود مدیریت‌شده» در هرمز.مذاکرات پیرامون کریدورهای موقت و سازوکارهای مین‌روبی با عمان نشان می‌دهد که تهران می‌خواهد امنیت هرمز را از یک موضوع نظامی به یک موضوع «مدیریتی ـ دیپلماتیک» تبدیل کند. اگر ایران موفق شود مدیریت تردد را به یک فرآیند نیمه‌ثابت و قابل پیش‌بینی تبدیل کند، هرمز از یک «تهدید ناگهانی» به یک «متغیر محاسبه‌پذیر» تبدیل می‌شود.آمریکا با حمله به لارک، می‌خواهد مانع از این «ثبات ناشی از قدرت» شود. واشنگتن نمی‌خواهد ایران بتواند با کنترل سطح پایین درگیری، قدرت چانه‌زنی خود را در میز مذاکرات تثبیت کند.۲. هدف اصلی: سلب توان بازگشت به تهدیدهدف آمریکا نابودی کامل توان ایران نیست، بلکه «سلب توانایی احیای تهدید» است.قدرت ایران در هرمز، نه در متوقف کردن کامل جریان نفت، بلکه در «قابلیت بازگشت سریع به حالت اختلال» نهفته است. اگر ایران بتواند در هر لحظه که مذاکرات به بن‌بست می‌رسد، با استفاده از ظرفیت‌هایی مثل لارک، دوباره زنجیره تأمین را با ریسک بالا مواجه کند، هرمز تبدیل به یک «اهرم دائمی» می‌شود.حمله به لارک تلاشی است برای اینکه این «دکمه بازیابی» از دسترس تهران خارج شود. آمریکا می‌خواهد بگوید: «حتی اگر بخواهی تهدید کنی، ابزار سریع تو را از بین برده‌ایم.»۳. تقابل دو محاسبه: قدرت نظامی در برابر ارزش سیاسیدر اینجا دو محاسبه با هم برخورد می‌کنند:محاسبه تهران: استفاده از ظرفیت‌های نامتقارن، مانند مین و اخلال، برای تبدیل قدرت نظامی به امتیاز سیاسی و تثبیت موقعیت در مذاکرات.محاسبه واشنگتن: محدود کردن ظرفیت‌های نظامی برای جلوگیری از تبدیل شدن «بی‌ثباتی در هرمز» به یک «اهرم سیاسی».نتیجه‌گیریحمله به لارک نشان می‌دهد که آمریکا همچنان نسبت به «عدم قطعیت» در هرمز حساس است. اگر توان اخلال ایران واقعاً از بین رفته بود، نیازی به حمله مستقیم به زیرساخت‌های حساس نبود.اهمیت این عملیات در این است که واشنگتن می‌پذیرد هرمز دیگر یک آبراه ساده نیست، بلکه یک دارایی قابل معامله در مذاکرات سیاسی است.اکنون پرسش اصلی این است که آیا این حمله، ارزش سیاسی اهرم هرمز را کاهش داده یا صرفاً هزینه نگهداری آن را برای ایران بالا برده است؟اگر ایران بتواند با وجود این ضربات، همچنان ظرفیت «ایجاد ابهام در امنیت» را حفظ کند، حمله به لارک تنها یک هزینه است؛ اما اگر این حملات باعث شود ایران از حالت «تهدید فعال» به حالت «دفاع ایستا» تغییر وضعیت دهد، واشنگتن در بازی موازنه قوا دست بالاتر را پیدا کرده است.https://t.me/hamidasefichannel2صفحه یوتیوبhttps://youtube.com/@hamidasefi-mf3jo