اقتصادِ نافروش؛ هشدارِ ساختاری دربارهٔ انفجاری که در راه استقسمت دوم: فقرِ آستانه‌ای؛ زندگی روی لبهٔ پرتگاهنویسنده : پیام رسیده از مخاطبهر تحلیلی که بخواهد از «هشدار» فراتر رفته و به «پیش‌بینیِ ساختاری» برسد، به واژگان تازه‌ای برای فهم بحران نیاز دارد. یکی از مهم‌ترین این مفاهیم، «فقرِ آستانه‌ای» است.فقر آستانه‌ای نه فقرِ «تهِ چاه»، که فقرِ «لبهٔ پرتگاه» است. در این وضعیت، فرد هنوز «زیر خط» نیست، اما تواناییِ جذبِ هیچ شوکی را ندارد. یک بار اجاره، یک وعده درمان، یک سفر اضطراری یا یک سیاست اقتصادی تازه می‌تواند او را بی‌واسطه به زیر خط فقر بیندازد.این همان لایه‌ای است که در سخنان فرشاد مؤمنی دربارهٔ بخش بزرگی از جامعه در آستانهٔ سقوط به زیر خط فقر می‌توان دید. اهمیت این گروه فقط در تعداد آن‌ها نیست؛ خطر اصلی در شکنندگی آن‌هاست.این بخش از جامعه یک «بافر» پایدار نیست؛ بلکه لایه‌ای است که هر شوک بیرونی می‌تواند آن را به صف اول فقر منتقل کند. یک گرانی، یک افزایش اجاره، یک هزینه درمان یا یک کاهش درآمد، ممکن است تمام تعادل اقتصادی خانوار را برهم بزند.از این رو، فقر دیگر فقط یک «وضعیت» نیست؛ یک «زمان‌شناسی» است: لحظهٔ «چند قدمی تا سقوط» تبدیل به بخشی از زندگی روزمرهٔ میلیون‌ها نفر شده است.اما خطر فقر آستانه‌ای فقط متوجه همان خانواری نیست که سقوط می‌کند. سقوط او می‌تواند به دیگران نیز منتقل شود.وقتی یک خانوار قدرت خرید خود را از دست می‌دهد، تقاضای خانهٔ دیگری را کاهش می‌دهد؛ کاهش تقاضا، درآمد کسبهٔ محله را پایین می‌آورد؛ کاهش درآمد کسبه می‌تواند بر تولیدکننده و نیروی کار اثر بگذارد؛ و در نتیجه، فشار اقتصادی به گروه‌های دیگری منتقل می‌شود.به این ترتیب، فقر از یک وضعیت فردی به یک فرایند زنجیره‌ای تبدیل می‌شود.در چنین شرایطی، هر شوک اقتصادی فقط یک گروه مشخص را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد؛ می‌تواند موجی از سقوط‌های متوالی ایجاد کند. به همین دلیل، مسئلهٔ اصلی فقط این نیست که چند نفر امروز زیر خط فقر قرار دارند؛ مسئله این است که چند نفر دیگر با یک شوک کوچک می‌توانند به زیر آن منتقل شوند.این همان نقطه‌ای است که فقر آستانه‌ای را از فقر معمولی متمایز می‌کند.فقر معمولی را می‌توان به‌عنوان یک وضعیت اندازه‌گیری کرد؛ اما فقر آستانه‌ای را باید به‌عنوان ظرفیت جذب شوک فهمید.هرچه این ظرفیت کمتر شود، جامعه شکننده‌تر می‌شود.و هنگامی که بخش بزرگی از جامعه در چنین وضعیتی قرار گیرد، مسئله دیگر فقط توزیع فقر نیست؛ مسئله به توان اقتصاد برای حفظ تقاضای مؤثر تبدیل می‌شود.زیرا خانواری که هر لحظه نگران سقوط است، ناچار است مصرف خود را محدود کند، خریدهایش را به تعویق بیندازد و از هر هزینه‌ای که امکان حذف آن وجود دارد، صرف‌نظر کند.اینجاست که فقر آستانه‌ای به «اقتصاد نافروش» متصل می‌شود.وقتی ترس از سقوط، رفتار خرید میلیون‌ها نفر را تغییر دهد، بحران از سفرهٔ خانوار عبور کرده و وارد سازوکار بازار می‌شود.و اینجاست که باید به حلقهٔ بعدی این بحران پرداخت: تورّمِ فشار.ادامه دارد...https://t.me/hamidasefichannel2صفحه یوتیوبhttps://youtube.com/@hamidasefi-mf3jo