شش ماه جنگ؛ وقتی هیچ‌کس نمی‌تواند پیروز شود و هیچ‌کس نمی‌تواند عقب‌نشینی کند ایران تسلیم نمی‌شود، آم

شش ماه جنگ؛ وقتی هیچ‌کس نمی‌تواند پیروز شود و هیچ‌کس نمی‌تواند عقب‌نشینی کند ایران تسلیم نمی‌شود، آمریکا هم نمی‌تواند پیروز شودشش ماه پس از آغاز جنگ ایران، آمریکا و اسرائیل، مسئله دیگر فقط میزان خسارت، تعداد حملات یا توان نظامی طرفین نیست. مسئله اصلی تغییر کرده است: جنگی که هنوز امکان ادامه دارد، اما ادامه آن لزوماً به پیروزی منجر نمی‌شود.این وضعیت را می‌توان «بن‌بستِ پیروزی» نامید.بن‌بست پیروزی به معنای برابری نظامی ایران با آمریکا نیست. چنین برداشتی دقیق نیست. تفاوت توان نظامی طرفین روشن است. مسئله در جای دیگری قرار دارد: قدرت نظامی الزاماً به نتیجه سیاسی تبدیل نمی‌شود.آمریکا می‌تواند حمله کند؛ اما حمله بیشتر، به‌خودی‌خود تضمین نمی‌کند که ایران به خواسته‌های واشنگتن تن بدهد. اسرائیل می‌تواند توان نظامی ایران را فرسوده کند؛ اما فرسایش نظامی به‌تنهایی مسئله سیاسی ایران را حل نمی‌کند.ایران نیز می‌تواند مقاومت کند و از تسلیم‌شدن خودداری کند؛ اما مقاومت زمانی به دستاورد استراتژیک تبدیل می‌شود که بتواند در نهایت موقعیت بهتری برای مذاکره ایجاد کند.اینجا مفهوم «پیروزیِ بلااستفاده» مطرح می‌شود: پیروزی نظامی‌ای که نتواند به توافق سیاسی مطلوب تبدیل شود، از نظر استراتژیک ناقص می‌ماند.از سوی دیگر، «شکستِ غیرقابل‌اعلام» شکل می‌گیرد. ممکن است ادامه جنگ برای یک طرف پرهزینه شده باشد، اما آن طرف نتواند توقف جنگ را به‌عنوان عقب‌نشینی یا شکست به افکار عمومی خود ارائه کند.در چنین شرایطی، مسئله اصلی دیگر فقط قدرت نیست؛ قابلیت مدیریت هزینه سیاسی قدرت است.این همان نقطه‌ای است که جنگ وارد مرحله فرسایشی می‌شود.در جنگ فرسایشی، قدرت فقط با توان حمله سنجیده نمی‌شود؛ توان تحمل هزینه، حفظ انسجام سیاسی، کنترل اقتصاد و داشتن مسیر خروج نیز اهمیت پیدا می‌کند.به همین دلیل، یکی از خطرناک‌ترین خطاهای محاسباتی، «توهم ضربه نهایی» است؛ این تصور که یک حمله شدیدتر سرانجام طرف مقابل را وادار به تسلیم خواهد کرد.ممکن است حمله بعدی خسارت بیشتری وارد کند، اما سؤال سیاسی همچنان باقی بماند: بعد از آن چه؟اگر پاسخ روشنی برای «بعد از آن» وجود نداشته باشد، جنگ می‌تواند توانایی جنگیدن را حفظ کند، اما توانایی پیروز شدن را از بین ببرد.اکنون مسئله مهم‌تر از آغاز جنگ، مالکیت پایان جنگ است. هر طرف می‌خواهد پایان جنگ را به‌گونه‌ای تعریف کند که شکست به حساب نیاید. آمریکا نمی‌خواهد توقف جنگ به معنای ناتوانی در تحمیل خواسته‌هایش تعبیر شود. ایران نیز نمی‌خواهد مذاکره پس از جنگ به معنای تسلیم در برابر فشار نظامی معرفی شود.بنابراین، مذاکره در این مرحله الزاماً عقب‌نشینی نیست؛ مدیریت نتیجه جنگ است.اگر واشنگتن بتواند میان فشار و پیشنهاد سیاسی پیوند برقرار کند و تهران نیز بتواند میان مقاومت و مذاکره ارتباط ایجاد کند، امکان شکل‌گیری یک توافق افزایش می‌یابد.اما اگر هر دو طرف همچنان پایان جنگ را فقط در تسلیم طرف مقابل جست‌وجو کنند، بن‌بست ادامه پیدا خواهد کرد.این جنگ اکنون بیش از آنکه به یک «ضربه تعیین‌کننده» نیاز داشته باشد، به یک «فرمول خروج» نیاز دارد.فرمول خروج یعنی توافقی که هیچ‌یک از طرفین مجبور نباشد آن را شکست خود اعلام کند، اما هر دو بتوانند هزینه ادامه جنگ را کاهش دهند.اینجا یک واقعیت سیاسی وجود دارد که نباید نادیده گرفته شود:مذاکره زمانی آغاز نمی‌شود که قدرت نظامی بی‌اهمیت شده باشد؛ زمانی آغاز می‌شود که قدرت نظامی به سقف دستاورد سیاسی خود نزدیک شده باشد.شش ماه جنگ نشان داده است که توان ادامه جنگ با توان پایان‌دادن به جنگ یکی نیست.ممکن است طرفین هنوز بتوانند بجنگند.اما پرسش تعیین‌کننده این است:آیا هنوز می‌توانند از جنگ، نتیجه سیاسی مورد نظر خود را به دست آورند؟اگر پاسخ منفی باشد، مرحله بعدی نه مسابقه برای حمله بیشتر، بلکه رقابت برای تعریف یک پایان قابل‌قبول خواهد بود.و در سیاست بین‌الملل، گاهی دشوارترین تصمیم، تصمیم برای پیروزی نیست؛ تصمیم برای پایان‌دادن به جنگ بدون اعلام شکست است.https://t.me/hamidasefichannel2صفحه یوتیوبhttps://youtube.com/@hamidasefi-mf3jo