جنگ ترامپ با کانادا به دریاچه رسید؛ «دریاچه آمریکا» چه معنایی دارد؟ می‌خواهد جغرافیای کانادا را هم آ

جنگ ترامپ با کانادا به دریاچه رسید؛ «دریاچه آمریکا» چه معنایی دارد؟ می‌خواهد جغرافیای کانادا را هم آمریکایی کنداقدام دونالد ترامپ در صدور فرمان تغییر نام عوارض جغرافیایی مشترک یا بین‌المللی (نظیر دریاچه انتاریو یا خلیج مکزیک)، فراتر از یک مانور ژورنالیستی، از چند زاویه ساختاری، ژئوپلیتیک و سیاسی قابل تحلیل است:در منطق واقع‌گرایی سیاسی ترامپ، مرزها، توافقات تجاری و حتی نام‌گذاری‌های تاریخی، ابزارهایی برای چانه‌زنی هستند. وقتی روابط تجاری آمریکا و کانادا وارد تنش و تعرفه‌گذاری‌های متقابل می‌شود، ترامپ به جای اکتفا به کانال‌های مرسوم دیپلماتیک، تنش را به حوزه «حاکمیت هویتی و جغرافیایی» می‌کشاند. تغییر نام دریاچه‌ای که مرز مشترک دو کشور است، می‌تواند به‌عنوان پیامی سیاسی به اتاوا تلقی شود که واشنگتن مایل است برتری و وزن ژئوپلیتیک خود را در مناسبات دوجانبه برجسته کند.این‌گونه اقدامات مصرف داخلی آشکاری دارند. شعار «اول آمریکا» نیازمند نمادسازی‌های ملموس و سریع‌الحصول است. تغییر نام یک پهنه آبی هزینه‌ای برای بودجه ندارد، اما می‌تواند به پایگاه رأی ملی‌گرای محافظه‌کار این حس را منتقل کند که دولت در حال بازپس‌گیری اقتدار نمادین آمریکا در برابر همسایگان است.دریاچه انتاریو تحت معاهدات بین‌المللی مرزی میان آمریکا و کانادا، از جمله معاهده آب‌های مرزی ۱۹۰۹، مدیریت می‌شود. با این حال، تغییر نام اداری در داخل آمریکا به‌خودی‌خود نام بین‌المللی یا ترتیبات حقوقی مربوط به یک پهنه مشترک را تغییر نمی‌دهد. نام‌گذاری‌های جغرافیایی در سطح بین‌المللی تابع پذیرش و رویه‌های گسترده‌تری هستند و یک تصمیم یک‌جانبه واشنگتن الزام حقوقی برای کانادا یا سایر کشورها ایجاد نمی‌کند. از این منظر، اقدام یک‌جانبه را می‌توان نشانه‌ای از رویکرد تجدیدنظرطلبانه نسبت به برخی هنجارهای چندجانبه دانست؛ هرچند نباید از آن نتیجه گرفت که یک فرمان داخلی، خودبه‌خود قواعد حقوق بین‌الملل را تغییر داده است.ترامپ همواره از تاکتیک «ایجاد تنش نامتعارف برای کسب امتیاز متعارف» استفاده می‌کند. مطرح کردن تغییر نام دریاچه انتاریو، یا تهدید به نام‌گذاری اقیانوس‌ها، فضا را به سمتی می‌برد که طرف مقابل، کانادا، مجبور به واکنش در چندین جبهه، از رسانه‌ای و حقوقی تا حیثیتی، شود و از موضع تهاجمی در مناقشات اصلی، مانند تعرفه‌ها و نفت و فلزات، به موضع تدافعی عقب‌نشینی کند.اما نکته مهم‌تر این است که قدرت سیاسی فقط در توانایی تغییر واقعیت‌های مادی خلاصه نمی‌شود؛ توانایی تعیین واژگان و چارچوبی که دیگران با آن درباره یک واقعیت سخن می‌گویند نیز بخشی از قدرت است. از این منظر، نام‌گذاری جغرافیایی می‌تواند به ابزار تولید روایت سیاسی تبدیل شود. حتی اگر دیگر کشورها نام جدید را نپذیرند، تکرار آن در اسناد و رسانه‌های داخلی آمریکا می‌تواند برای مخاطب داخلی کارکرد هویتی داشته باشد و هم‌زمان برای طرف مقابل هزینه سیاسی و رسانه‌ای ایجاد کند.جمع‌بندی:این اقدام از نظر حقوقی الزامی برای طرف کانادایی یا مجامع جهانی ایجاد نمی‌کند، اما در قالب «ژئوپلیتیک نمایش و ارعاب نمادین» می‌تواند کارکردی فراتر از یک بازی با واژه‌ها پیدا کند؛ یعنی از طریق تحقیر دیپلماتیک، تولید دوقطبی هویتی و ایجاد فشار روانی و رسانه‌ای، موضع چانه‌زنی آمریکا را در مناقشات اقتصادی و سیاسی تقویت کند.در این معنا، مسئله اصلی فقط این نیست که یک پهنه آبی چه نامی داشته باشد؛ مسئله این است که چه کسی حق دارد نام آن را تعیین کند و دیگران را وادار کند درباره آن با چه واژگانی سخن بگویند.https://t.me/hamidasefichannel2صفحه یوتیوبhttps://youtube.com/@hamidasefi-mf3jo