‍ به هوشنگ ابتهاجکه معاصر عشق در دورانِ رنج بود..غبطه می‌خورم به مرگدر لحظهٔ مواجهه با تو ..و در دلت

‍ به هوشنگ ابتهاجکه معاصر عشق در دورانِ رنج بود..غبطه می‌خورم به مرگدر لحظهٔ مواجهه با تو ..و در دلتنگیِ غروب ارغوانی امروز می‌گریم..در تاکسی نشسته‌امو رادیوتصنیف «تو ای پری کجایی» را پخش می‌کندو من دوبارهبه اعجاز کلمات شعر تو ایمان می‌آورم..و به عجز مرگ در برابر شعر می‌اندیشماگرچه عزیمتِ توخط بطلانی است بر جهانی که هنوز«اشاراتِ نظر» را نمی‌فهمد.. اماشعر تو منزه خواهد ماند از آنچه مرگقادر به از میان بردنش است.......راستی..چگونه به دیدارت آمد مرگ..؟مگر می‌شود آخرکه جانِ شعر را گرفت..؟و روحِ تو را از کالبد ادبیات جدا کرد؟می‌دانم.. حتماًدستانش بوی شعر گرفته است، مرگ..که جان توجان شیرینِ شعر بود.. وروحت آکنده از عطر دل‌انگیز شعر.. ....دلت اینجا نماند.. شاعرمثل «مرغِ شب‌خوانِ» تصنیف‌هایت..«تو پی گمشده‌ات» رفتی..که «ارغوانت» آنجا بود..آنجا.. همان سوی پنجره ..و اگرچه «آشیانهٔ _شعر_ خالی» خواهد مانداما با این همهخوشا به سعادتِ مرگ .. کهتو را به «رفتگان بی‌برگشت»، پیوند داد ..و هرچند تو باز نمی‌گردی دیگراما ما «معنی هرگز» را«در این گوشه که از دنیا بیرون است» می‌دانیم ..آری.. ما «آمدن هیچ‌کس را دیگر باور نداریم» ..نه .. شیون نمی‌کنیم از مرگ توکه اگر مرگ را تنها یک هنر باشد، آن است که جمعِ پراکندهٔ دور افتاده از عشق رادوباره در آغوش شعر مرتب کند......غبطه می‌خورم به مرگ..در لحظهٔ ناگزیر رفتن..که رفتنت یتیم شدن دوبارهٔ شعردر دل‌سردی ایامی است کهناامید از عشق و نابلدِ زندگی است..آری..روزگاری باید بگذردتا «چشمِ نگران جهان، مرد ره عشق» ببیند.. تو آخرین بودیآخرین بازماندهاز نسل روشنِ عشق.. در اقلیمِ تنهاییِ این وطن..و اگرچه فرصت نداد عمرتا آن «شکفتنِ شادی» رابر صورت‌های تکیدهٔ مردم به نظاره بنشینیاما با این همهکاش این وطن آنقدر سخاوت داشته باشدکه تو را دوباره در آغوش خویش بگیرد درست زیر سایه‌سار «ارغوان» دلتنگتتا آسمان عشق، همیشه بر سرت باشد .. #حمیدرضا_هندیچهارشنبه، نوزدهم خرداد ۱۴۰۱_تلگرامtelegram.me/hamidreza_hendiاینستاگرامinstagram.com/hamidreza_hendi