اشک‌های دیشب هنوز پشت چشم‌های مانا سنگینی می‌کردند. صبح، گل سفید را برداشت و راهی کافه شد؛ شاید برا

اشک‌های دیشب هنوز پشت چشم‌های مانا سنگینی می‌کردند. صبح، گل سفید را برداشت و راهی کافه شد؛ شاید برای اینکه میان آن همه شلوغی، چیزی کوچک و زنده را با خودش حمل کند. کافه مثل همیشه پر بود. صدای فنجان‌ها، سفارش‌ها و دستگاه قهوه، روی هم می‌ریخت. سامان از پشت…مانا، خیره به سامان بود.چشمانش، مثلِ دو دریایِ متلاطم، فقط سکوت می‌دیدند.سامان، دستش را پیش آورد، اما انگار میانِ آن‌ها، دیواری از یخ وجود داشت.- مانا، خواهش می‌کنم... بیا با هم بریم. این شهر، این شب، دیگه جای امنی نیست. مانا…مانا، سرش را کمی تکان داد. نگاهش از سامان گذشت و به تاریکیِ دوردست خیره شد.- من نمی‌تونم بیام، سامان... من باید برم. باید پیداش کنم.- کی رو؟مانا، تو داری با خودت حرف می‌زنی! اون سایه... اون فقط یه توهمه!مانا، با صدایی که انگار از اعماقِ یک چاهِ تاریک می‌آمد، زمزمه کرد:- تو نمی‌فهمی... اون تنها چیزیه که برام باقی مونده. اگه پیداش نکنم، من... من دیگه نیستم.سامان، با درماندگی، دوباره تلاش کرد:- بذار باهات بیام... اجازه بده سایه‌یِ من، سایه‌یِ تو رو پیدا کنه. مانا، من هستم!مانا، با یک لرزشِ کوتاه، خودش را از او جدا کرد.- نه...من باید تنها برم. من باید سایه رو پیدا کنم... حتی اگه به قیمتِ همه‌چیز باشه.مانا دوید.او در میانِ هیاهویِ بی‌رحمِ شهر، در میانِ آدم‌هایی که فقط سایه‌هایِ عبورکننده بودند، دوید.تا رسید به ایستگاهِ راه آهن.آنجا که ریل‌ها، مثلِ زخم‌هایی عمیق، روی زمینِ خیس کشیده شده بودند.مانا، در میانِ صدایِ تندِ باران، شروع کرد به فریاد زدن.صدایی که نه از گلو، که از تمامِ رگ‌هایش برمی‌آمد.صدایی لبریز از یاس، اما پر از جریانی از غمِ کهن.ـ سایه... کجایی؟... چرا الان که از بغض نمی‌تونم حرف بزنم، نیستی؟!ـ چرا وقتی تنهام و باید کنارم باشی، ساکتی؟!ـ چرا وقتی می‌تونستی خودتو نشون بدی، من رو در این تاریکی تنها گذاشتی؟!اما هیچ جوابی نیامد.فقط صدایِ برخوردِ قطره‌هایِ باران با آهنِ سرد.مانا، در حالی که از شدتِ گریه، نفس‌نفس می‌زد، دستش به کیفِ پولش رسید.آن را باز کرد تا شاید چیزی، حتی یک یادگاری، پیدا کند.اما با باز کردنِ کیف، لغزشِ چیزی را حس کرد.یک کاغذِ کوچک، خیس و لرزان، از میانِ کیف روی زمین افتاد.عکسِ کودکی‌اش بود.آن دخترکِ خندان، در میانِ آن عکس، به مانا نگاه می‌کرد.مانا، در میانِ باران، خشکش زد.او به عکس خیره شد.در آن لحظه، حقیقت، مثلِ تیغه‌ای بر قلبش نشست.او فهمید که هیچ سایه‌ای در این ایستگاه نیست.او فهمید که سایه، کسی نبود که در گوشه‌یِ اتاق یا در پیچِ خیابان منتظر باشد.سایه، همان بخشِ شکسته و آسیب‌دیده‌ی وجودِ خودش بود.سایه‌، تمامِ آن خنده‌هایی بود که در این شهر دفن کرد.سایه‌، تمامِ آن دخترکی بود که برایِ زنده ماندن، مجبور شد از خودش بگذرد.او تمامِ عمر، دنبالِ کسی می‌گشت که در واقع، خودش بود.او خودش را، در میانِ هیاهویِ شهر، گم کرده بود.مانا، در میانِ این کشفِ تلخ، نمی‌دانست چه کرد.او، بی‌هدف، به سمتِ ریل‌ها دوید.او می‌خواست از این حقیقت فرار کند، یا شاید می‌خواست در دلِ آن غرق شود.ناگهان، صدایِ بوقِ بلندِ قطار، سکوتِ شب را درید.صدایی وحشی و لرزان.بوقی که می‌گفت: «بکش کنار! برو کنار!»اما مانا، تکان نخورد.او، به ریل خیره شده بود.او فقط به آن خط‌هایِ موازی و سیاه نگاه می‌کرد که به سویِ هیچ‌کجا می‌رفتند.صدایِ بوق، نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد.نورِ چراغ‌هایِ قطار، از میانِ باران، مثلِ چشمانِ یک هیولایِ بزرگ، به سمتش دوید.اما مانا، انگار در دنیای دیگری بود.او نمی‌توانست برود.او نمی‌خواست برود.او می‌خواست همین‌جا، در میانِ این حقیقت، تمام شود.قطار، نزدیک شد.نور، مانا را در بر گرفت.صدایِ بوق، به یک فریادِ پیوسته تبدیل شد.و مانا... مانا ماند.مانا، مانا شد...بدونِ سایه...بدونِ خود...تنها در میانِ بارانی که هیچ‌وقت تمام نمی‌شد.قطار، با خشم، از میانِ مانا گذشت.در میانِ هیاهویِ آهن و باد، سکوتِ سنگینی حکمفرما شد.فقط باران بود.که با آرامش، روی عکسِ کوچکِ آن دخترک، می‌بارید.عکسِ خیس و لرزان، که در میانِ خون و خاک، سالم مانده بود؛تنها چیزی که از مانا، از این دنیا، باقی ماند…._زهرا حاجی ولی#آن_سوی_نام‌ها🔆@hamkhanclub💯Website | Instagram | Linkedinهمخوان، هم‌دوست، هم‌کتاب