مانا، خیره به سامان بود. چشمانش، مثلِ دو دریایِ متلاطم، فقط سکوت می‌دیدند. سامان، دستش را پیش آورد، اما انگار میانِ آن‌ها، دیواری از یخ وجود داشت. - مانا، خواهش می‌کنم ... بیا با هم بریم. این شهر، این شب، دیگه جای امنی نیست. مانا… مانا، سرش را کمی تکان…📝❗️قسمت آخر «آن‌سوی نام‌ها» منتشر شد...حالا که قصه به پایان رسیده، نویسنده درباره انتخابش برای پایان داستان گفته:«دوست داشتم آخر داستان رو با حقیقت تلخی تموم کنم که همه ما با اون روبه‌رو می‌شیم.با خودم فکر کردم چی بهتر از اینکه مانا در یک روز که حقیقت رو می‌فهمه، همون روز هم فرصتش برای زیستن در این دنیا تموم بشه...و سکانس آخر این باشه؛ چون خیلی وقت‌ها زندگی به ما فرصت دوباره نمی‌ده…»شما درباره پایان داستان چه فکری می‌کنید؟⬅️ارتباط با ما:@hamkhan_admin#آن_سوی_نام‌ها 🔆@hamkhanclub💯Website | Instagram | Linkedinهمخوان، هم‌دوست، هم‌کتاب