تو مسیر زندگی هزار و یک لحظه یا صحنه برامون پیش میاد که نیازمند تفکر، تمرکز، حوصله و تماشاست.اما خیل

تو مسیر زندگی هزار و یک لحظه یا صحنه برامون پیش میاد که نیازمند تفکر، تمرکز، حوصله و تماشاست.اما خیلی از ماها تحملِ ماندنِ طولانی روی چیزی رو نداریم.دلیلش شاید عادت نداشتن به خرجِ حوصله و عدم تمرینِ تماشای با توجه باشه،و شاید ترس از مواجه شدن با اونچه که نتیجهی این تمرکز و تفکر خواهد بود.به هر حال خیلیهامون تن به اولین مفهومی میدیم که برامون مقرون به صرفهتر هست و با پذیرفتنش نیازی به ایجاد تغییرهای بزرگ در خودمون نداریم!به زبان ساده تر؛ اونچه که برامون آسونتر، دم دستیتر و کمزحمتتر هست رو انتخاب میکنیمو با عنوان برداشت از یک مسئله، یک . پایانِ این مفهوم میگذاریم و به سرعت ازش عبور میکنیم.و میریم سراغ بعدی...یاد فیلمی افتادم که پسربچه برای اولین بار وارد یه رستوران سلف سرویس شد،عجولانه مقداری از هر چیز رو مزه کرد و آخر سربا بدحالی ناشی از درهم خوری وقتی بلند شد بره سمت سرویسبهداشتیدید بغل دستیش فقط یک نوع غذا رو انتخاب کرده و با آرامش و دقت داره میل میکنه.واقعا اینهمه عجله برای چیِ؟برای مزه کردن مقداری از هر چیز؟که بعدش اصلا ندونیم چه گذشت؟ چگونه گذشت و چه کردیم؟شاید کمی حوصله و توقف،درمانِخیلی از مشکلات انسان امروزی و عصرِمیل به اراده و اجابتِ آنیباشه. 📝 نویسنده : raha1374🔗 مشاهده مطلب اصلی 🆔 👉 Join #دلنوشته