با یه گروه اومدم مسافرت که اصلا اهل چایی نیستنو به تبعش بساط چایی هم جور نیستنه کتری و سماور،نه قوری،نه فلاسک،نه چایی خشک، نه قند!چایی نبود و من حس میکردم هر جور شده باید چایی بخورم!شروع کردم به تهیه وسایل اماهر دفعه اتفاقی میافتاد که بساطش تکمیل نمیشد، اونم با دلایل خیلی سادهبالاخره بعد از کلی تلاش روز سوم؛هم کتری بود، هم قوریهم چایی خشک و هم قند. چایی آماده شد!با ولع خاصی برای خودم چایی ریختمو نوشِ جان شد...فنجون خالی رو گذاشتم رو میزیکی از همسفر هام که در حال رصد کردن لحظه وصال من و چایی بود، با تعجب پرسید:همین؟؟ اون همه هیجان و فقط یه فنجون کوچیک؟ اونم بدون قند؟سوالِ به جایی بوددقیق شدم؛دیدم تنها دلیلش، طَمَعی بود که به واسطهی محرومیت درونم ایجاد شده بودخواستم نتیجه بگیرم که محرومیت چیز خوبی نیستوقتی آدم رو تا این حد حریص میکنه که حتی خودت رو هم نشناسی!که یادت بره تو اصلا چاییت رو با قند نمیخوری!امایاد تک تک لحظه هایی افتادم که همین محرومیت برام شیرینش کرده بود؛ مزه همین چایی، بعد از چند روزیالذت دیدار، بعد از مدتی دوریدیدن نتیجه کار، بعد از ساعت ها تلاشحس تمیزی، بعد از خونه تکونیراحتیِ لباس خونگی، بعد از ساعت ها فعالیت بیرون از خونه با لباس رسمیافطار کردن، بعد از یک روزِ تمام روزه داریبه دست آوردن سلامتی، بعد از یک دوره تحمل دردتوی همه این شرایط، محرومیت، چه کوتاه مدت و چه بلند مدت،تفاوت ایجاد کرده بودو طعم خوشایند و ناخوشایند رو به من چشونده بودبه نتیجه رسیدم؛تا سختی نباشه، آسونی معنایی ندارهتا بد... 🔗 ادامه متن 📝 نویسنده : raha1374🔗 مشاهده مطلب اصلی 🆔 👉 Join #دلنوشته