پدر و مادرم در خانه نیستندآنان را در جایی از مسیر اهدافشان تنها گذاشته و به خانه بازگشته اماکنون که کیلومتر ها با هم فاصله داریمهمان گونه که همیشه دیده و شنیدهام؛اول صبح پرده ها را کنار میزنمبا شعله کم آشپزی میکنمشبانه حداقل چند صفحه کتاب میخوانمچراغ های اضافی را خاموش میکنمو دست هایم را با لباسِ تنم خشک نمیکنمبرادرم از در وارد میشودبا تعجب میگوید: مامان و بابا هم اومدن؟؟ و میبیند که نه، من تنها هستماما کارهای خانه بی کم و کاست و روی روال همیشه پیش رفته است و رنگی از آنها دارد.من؛ نسخه تربیت شده ی آن دو نفرکاملا به صورت ناخودآگاه، خواسته ها و رفتارهای آنان را، حتی در نبودشان عیناً تکرار میکنم!این واقعیست اما زیبا نیست!با خود میاندیشمپس چه تفاوتی بین نسل هاست؟آیا من محکوم به تکرار آن ها هستم؟و پاسخم یک نه بزرگ استمن، آگاهانه به خودم این اجازه را میدهم که عیناً مثل آن ها نباشم؛باور های درست را ادامه دهمو باور های غلط را تغییر دهمفردا که از خواب برخیزم،ویرایش جدیدی از پدر و مادرم را ارائه خواهم دادممثلا:اولِ صبح پرده ها را کنار خواهم زدبا شعله کم آشپزی خواهم کردشبانه حداقل چند صفحه کتاب خواهم خواندچراغ های اضافی را خاموش خواهم کرداما؛دست هایم را با لباسِ تنم خشک خواهم کرد!چون تا به امروز، هیچ دلیل منطقی برای ترک این کار نیافتهام! 📝 نویسنده : raha1374🔗 مشاهده مطلب اصلی 🆔 👉 Join #دلنوشته