برای اینکه بفهمیم غرب در دنیای پساهفت اکتبر چه تفاوتی با گذشته‌اش، دست‌کم با دهه‌های بعد از جنگ سرد، کرده شاید یادآوری ماجرای محمدالدره بد نباشد. در سپتامبر ۲۰۰۰، زمانی که انتفاضه دوم در جریان بود، محمدالدره ۱۲ ساله و پدرش میان تبادل آتش اسراییل و مقاومت گیر می‌کنند و نهایتا پسر با شلیک اسراییل کشته می‌شود. از قضا یک فیلمبردار فرانسوی صحنه را شکار می‌کند و از شبکه فرانسه ۲ پخش می‌شود. شاید یادتان باشد که انتشار این فیلم پنجاه و نه ثانیه‌ای چه غوغایی به پا کرد و چه بحرانی برای آریل شارون ایجاد شد. بهرحال آن روزها بی‌تفاوت بودن در قبال خشونت و کشتار کودکان قدری قباحت داشت و دولتها مراقب بودند برایشان داستان نشود. در این دوسال اما چشم ما به دیدن چنان صحنه‌هایی عادت کرده که هیچ چیزی برایش تازگی ندارد، و این همه نه بحرانی برای نتانیاهو پدید آورده و نه دولتهای غریی را چندان اذیت کرده. من البته با دنیای ترامپ راحت‌ترم تا با دنیای اوباما. ترامپ امریکای بدون روتوش و بزک است، و راه را برای پایان عصر ریاکاری غرب هموار می‌کند.@MehdiHatef