قسمت سی و یکاون سری که شهروزخان نزاشت جذاب بشم اینبار جبران می‌کردم.بعد رفتن مارال لباسم رو برداشتم و بدون اینکه رباب رو خبر کنم رفتم سمت حموم. با وسواس خودم رو شستم و تمیز کردم برگشتم اتاق.همون لباس قبلی رو پوشیدم، داشتم موهامو شونه می‌کردم که رباب برام شام آوردم. با تعجب نگاهم کرد و پرسید:- خانوم حموم بودید؟- آره.با ترديد پرسید:- خانوم ببخشید چرا شهروزخان که نیستن!یکه خوردم ولی به روی خودم نیاوردم سریع گفتم:- برای دل خودم رباب پوسیدم از بس تو این اتاق موندم حالا شاید شهروزخان نباشه...چیزی نگفت ولی معلوم بود فکرش مشغوله.تو این مدت حتی یکبار هم نرفته بودم پایین.یعنی اجازه نداشتم.تنها شانسم این بود مادر شهروزخان اصلا پیگیر من نبود و حتی یک بار هم نخواسته بود منو ببینه.با اینکه حمیرا خواهرزادش بود ولی مسلم بود وارث پسرش مهمتر بود که کاری به کارم نداشت.موهام رو باز ریختم دورم و رفتم یکم شام بخورم بعد با خیال راحت به خودم برسم.ولی ترسیدم شیرزادخان زود بیاد و من کارم تموم نشده باشه برای همین سریع برگشتم جلو آینه و مشغول شدم.از همون عطر قبلی روی خودم زدم و با لذت تو آینه نگاه کردم.اونسری قسمت نشد ولی اینبار جبران می‌کردم واسه دل خودم...نیم ساعت همونجا جلو آینه منتظر نشستم و هی به خودم نگاه کردم تا بلاخره شیرزاد خان اومد.همونطور که فکر می‌کردم مات و مبهوت مونده بود.لبخندی زدم و جلو رفتم.- سلام شیرزادخان....به جای جواب سلام با تحسین نگاهم کرد و لب زد:- چقدر خوبی تو‌‌.... به چشم‌هاش خیره شدم و نزدیکش شدم و گفتم:- مگه نبودم شیرزادخان!؟ نفسش رو حبس کرد و لب زد:..همیشه بودی...قصدت جان منه- نه فقط میخوام ازت تشکر کنم.... مرسی شیرزاد امروز کار بزرگی برام کردی دیدن خواهرم بهترین و مهمترین چیز بود برام.لبخندی زد و گفت:میخوای که منو پریشون کنی؟- شایدم برعکس!؟بدون حرف خیره نگاهم کرد. بخاطر اینکه صدامون نره بیرون همه حرفهامون آروم بود انگار که لب میزنیم.ادامه دارد‌‌...╭❤️╰─► @hamsarane_beheshti