قسمت بیست و هفتم نفسم رو با آه بیرون دادم و بغضم رو فرو خوردم. من اهل گریه و زاری نبودم، بلد بودم بجنگم به این زودی وا نمی‌دادم. با سیاست زناانگیم کاری می‌کردم به التماسم بیفته. روی تخت نشستم و فکر کردم چیکار کنم. بیشتر از دلتنگی نگران مارال بودم که تا الان…قسمت بیست و هشتمصبح با کرختی از خواب بیدار شدم.شیرزادخان هنوز خواب بود.نگاهی به صورتش کردم ‌حق داشت بگه همه دخترهای خاندانشَ آرزوشون اینه جای من باشه. مثل شهروزخان چشم و ابرو مشکی بود ولی صورتش کاملا شیش تیغ بود برعکس شهروزخان که همیشه ریش و سبیل داشت و ابهتش رو چند برابر میکرد .انگار قصد بیدار شدن نداشت.به آرومی بلند شدم نشستم بالاسرش.میخواستم بیدار بشه ازش بپرسم ببینم واقعا میزاره مارال رو ببینم یا دیشب دروغ گفته بود که منو دلخوش کنه.انقدر نگاهش کردم که بیدار شد و با چشم‌های نیمه‌باز نگاهی به من کرد و گفت:- چیشده؟لبخند به لبم نشست و بی‌توجه به رفتار دیروزش گفتم:- صبح بخیر. پلکهاشو روی هم فشار داد و سر تکون داد.- سحر خیز شدی!چیزی نگفتم که نگاهش افتاد به گوشه لبم که کمی ورم کرده بود.- نمیخواستم اینجوری بشه عصبیم کردی از کوره در رفتم.بازم چیزی نگفتم شاید باید بیشتر مراعات می‌کردم. تمام اجزای صورتم رو از نظر گذروندآرامش عجیبی با اینکارش به سراغم اومد.بعد گفت:- بخواب زوده فعلا...ولی من خوابم نمی‌اومد.یکم ول خوردم آخرشم نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و گفتم:- دیشب راست گفتید میزارید خواهرمو ببینم.لبخندی زد و گفت:- برای همین از سحر نشستی بالای سرم!با خجالت گفتم:- بخدا دل تو دلم نیست، منو مارال فقط همو داریم.پدر و برادرم فقط به فکر خودشونن، میدونم مارال بیشتر از من نگرانه همیشه مثل مادرم نگرانم بود.مخصوصا که مادرشوهرش با نامردی بچه‌اش رو ازش گرفت و بیرونش کرد تنها دلخوشیش من بودم.چیزی نگفت که دوباره با ناز التماس گفتم:- شیرزادخان مرگ من بزارید چند دقیقه ببینمش زود برمیگردم.پوف کلافه‌ای کشید و گفت:- نمیشه مرجان تو اجازه نداری از این عمارت بری بیرون.ادامه دارد....╭❤️╰─► @hamsarane_beheshti