قسمت بیست و هفتم نفسم رو با آه بیرون دادم و بغضم رو فرو خوردم.من اهل گریه و زاری نبودم، بلد بودم بجن

قسمت بیست و هفتم نفسم رو با آه بیرون دادم و بغضم رو فرو خوردم.من اهل گریه و زاری نبودم، بلد بودم بجنگم به این زودی وا نمی‌دادم.با سیاست زناانگیم کاری می‌کردم به التماسم بیفته.روی تخت نشستم و فکر کردم چیکار کنم.بیشتر از دلتنگی نگران مارال بودم که تا الان بی‌خبری از من دیوونه‌اش کرده بود.طفلی کسی رو نداشت ازم خبر بگیره.چه بسا چند بار اومده عمارت و راهش ندادن.کلافه بلند شدم از کمد لباس خواب بیرون کشیدم و تن کردم.لباس‌ها رو هم برداشتم انداختم تو رخت‌چرکها رباب بشوره.خسته خزیدم زیر لحاف و چشم‌هامو روی هم گذاشتم. تازه داشت چشم‌هام گرم میشد که صدای در اومد و رباب گفت:- شام آوردم خانوم.عصبی از اینکه خوابم رو پرونده داد زدم:- نمیخورم.صدایی ازش نیومد انگار رفته بود. هنوز تازه سر شب بود ولی انقدر کلافه بودم که دوباره خوابم برد.با صدای درچرخیدم که با شیرزادخان چشم تو چشم شدم. اتاق تاریک بود ولی نه اونقدر که صورتش رو نبینم. به آرومی بیرون آمدم گفت:- لجبازی نکن بخواب.قصد لجبازی نداشتم با اینکه دلم میخواست فریاد بزنم سرش و بگم برای چی منه دهاتی بی اصل و نسب رو عقد کرده ولی میدونستم این حرفها فایده نداره.فقط یکم سرد برخورد کردم و عضلاتم رو سفت کردم. فهمید و کنار گوشم لب زد؛-شاید تونستم کاری کنم خواهرتو ببینی.یکه خوردم یادم رفت برخورد چندساعت پیشش رو خواب آلود برگشتم ببینم درست شنیدم یا نه.لب زدم:- راست میگی!؟دماغم رو فشار داد:- توکه خواب بودی!- بیدارم کردی، واقعا میزاری خواهرمو ببینم.- اگه دختر خوبی باشی یه کاریش میکنم.یکم دلم آروم گرفت فعلا دیدن مارال تنها خواسته من بودسرش رو گذاشت روی بالشت و گفت:- بخواب بعدا راجبش حرف میزنیم.@hamsarane_beheshti