فولاد مبارکه؛ تکیه‌گاه نقدینگی زنجیره تولید و سپر اشتغال صنایع پایین‌دستفولاد مبارکه با توسعه فروش ا

فولاد مبارکه؛ تکیه‌گاه نقدینگی زنجیره تولید و سپر اشتغال صنایع پایین‌دستفولاد مبارکه با توسعه فروش اعتباری و تسهیل تأمین مواد اولیه، نقش مهمی در تأمین سرمایه در گردش صنایع پایین‌دست و تداوم فعالیت واحدهای تولیدی ایفا کرده و با پذیرش ریسک‌های مالی، به حفظ اشتغال و پایداری زنجیره تولید کشور کمک کرده است.به گزارش همشهری پایداری و بالندگی ساختار صنعتی هر کشور پیش از آنکه وابسته به ابزارها و تجهیزات فیزیکی باشد، در گرو سلامت، روانی و امنیت گردش سرمایه در امتداد تمامی حلقه‌های زنجیره ارزش است. تاریخ توسعه صنعتی جهان به‌روشنی اثبات کرده که هرگاه مناسبات میان صنایع بالادست و پایین‌دست به سطح یک رابطه خشک، روزمره و صرفاً معاملاتی تقلیل یابد، نخستین تکانه‌های اقتصادی قادر خواهند بود کل سازه تولید را با چالش‌های ساختاری مواجه سازند.این حقیقت در شرایط ویژه اقتصاد ایران اهمیتی مضاعف و سرنوشت‌ساز پیدا می‌کند؛ اقتصادی که دهه‌هاست در کانون تندبادهای تحریم، ناترازی‌های ساختاری، محدودیت‌های بین‌المللی و فشارهای سهمگین ناشی از نبرد اقتصادی و تلاطم‌های بحران‌زا و ژئوپلیتیک قرار داشته است. در چنین جغرافیای پرتلاطمی، بنگاه‌های مادر و پیشران نمی‌توانند و نباید رسالت خود را صرفاً در ترازنامه‌های مالی محدود و محصور کنند؛ بلکه وظیفه تاریخی آن‌ها حکم می‌کند که در نقش لنگرگاه ثبات ملی، تنظیم‌کننده تعادل زنجیره و سنگرگاه مقاومت تولید قد علم کنند.فولاد مبارکه در طول سالیان پرفرازونشیب گذشته، با درک عمیق از این مسئولیت ملی و با پیاده‌سازی راهبردهای نوآورانه به‌ویژه در عرصه مهندسی مالی و توسعه فروش اعتباری، نه تنها نبض تولید خود را حفظ کرد، بلکه مانع از فروریختن بنیان‌های صنعتی کشور و به‌ویژه کارخانجات وابسته به صنایع تبدیلی و پایین‌دستی شد.کالبدشکافی وضعیت صنایع تکمیلی و پایین‌دستی—به‌ویژه تولیدکنندگان لوله، پروفیل، سازه‌های فلزی، قطعه‌سازان خودرو و صنایع وابسته به ورق‌های فولادی—نشان می‌دهد که این گروه از بنگاه‌ها به سبب ماهیت ذاتی فرآیندهای تولیدی‌شان، به‌شدت در برابر تکانه‌های پولی آسیب‌پذیرند. برای یک واحد صنعتی فعال در حوزه شکل‌دهی و تبدیل ورق، آغاز چرخه عملیاتی نیازمند تخصیص نقدینگی هنگفتی جهت خرید ماده اولیه است؛ حجم عظیمی از سرمایه که باید در قالب صدها و هزاران تن کلاف گرم خریداری شود، از مسیرهای ریلی و جاده‌ای ترخیص گردد، در خطوط برش و نورد به محصول نهایی تبدیل شود و سپس در بازارهای داخلی، انبارها یا پروژه‌های عمرانی طولانی‌مدت به چرخش درآید تا در نهایت، ماه‌ها بعد وجه حاصل از فروش به صندوق کارخانه بازگردد. زمانی که سایه سنگین جنگ نظامی و اقتصادی، سیاست‌های انقباضی پولی، انسداد خطوط تسهیلات بانکی، افزایش نرخ بهره و تله‌های کسری نقدینگی بر پیکره اقتصاد سنگینی می‌کند، پافشاری بر شیوه‌های مرسوم خرید نقدی می‌توانست همانند سمی مهلک عمل کند. در چنین بستری، اگر بنگاه مادر صرفاً منافع آنی خود را در قالب «تسویه نقدی پیش از تحویل» جستجو می‌کرد، نتیجه‌ای جز انجماد کامل سرمایه صنایع تکمیلی، توقف زنجیره‌ای خطوط تولید در سراسر کشور، انباشت بدهی و در نهایت اخراج‌های گسترده کارگری بر جای نمی‌ماند.درست در همین نقطه عطف تاریخی بود که فولاد مبارکه با بازتعریف نقش خود و فراتر رفتن از استانداردهای تجاری معمول، نقشی بی‌بدیل را به عنوان «بانک توسعه‌ای و حامی سرمایه در گردش صنعت» بر عهده گرفت. با بهره‌گیری هوشمندانه از بسترهای شفاف بورس کالای ایران و ابزارهای متنوع اعتباری—نظیر اعتبارات اسنادی داخلی (LC)، انتشار و پذیرش اوراق گام و پذیرش ضمانت‌نامه‌های بانکی معتبر—این امکان برای تولیدکنندگان پایین‌دستی فراهم آمد که بدون نیاز به قفل کردن میلیاردها تومان نقدینگی حیاتی خود، مواد اولیه موردنیاز خطوطشان را تأمین کرده و هزینه آن را پس از تبدیل به محصول و فروش به بازار بازگردانند. این سازوکار اعتباری نه تنها تزریق مستقیم اکسیژن به ریه‌های به شماره افتاده صدها کارخانه کوچک و متوسط بود، بلکه رانت تاریخی حاصل از دسترسی به نقدینگی را نیز ریشه‌کن ساخت. پیش از استقرار فراگیر این رویکرد، دلالان، واسطه‌های مالی و بنگاه‌های برخوردار از ثروت‌های بادآورده تنها کسانی بودند که توان خرید سبدهای کلان نقدی را داشتند و سپس با مکیدن رمق کارگاه‌های واقعی، مواد اولیه را با حاشیه‌های سود گزاف بازفروش می‌کردند؛ اما فولاد مبارکه با اعطای این تسهیلات اعتباری، قدرت را مستقیماً به کف کارگاه‌ها و به دست کارآفرینانی بازگرداند که سرمایه اصلی‌شان، کوره‌های روشن، خطوط در حال چرخش و تعهد به سفره کارگرانشان بود.