از خودگذشتگی فولاد مبارکه برای کمک به حفظ اشتغال صنایع کوچکارزش و عظمت این نقش‌آفرینی زمانی دوچندان نمایان می‌شود که ابعاد نبرد اقتصادی، بحران‌ها و خسارات تحمیلی به خود صنعت فولاد در بوته تحلیل قرار گیرد. حقیقتِ کمترگفته‌شده آن است که فولاد مبارکه در تمامی این دوران، خود در خط مقدم آتش‌بار بحران‌ها ایستاده بود. این غول صنعتی کشور نه تنها از ترکش‌های جنگ نظامی، اقتصادی و تحریم‌های سنگین ارزی و تجهیزاتی مصون نماند، بلکه با آسیب‌ها، تنگناها و هزینه‌های سهمگین حاصل از شرایط جنگی و ناترازی‌های حاد زیرساختی—از قطعی‌های گسترده برق در تابستان تا محدودیت‌های گاز در زمستان و جهش‌های تورمی هزینه نگهداری و تعمیرات—دست‌وپنجه نرم می‌کرد. یک بنگاه محافظه‌کار در چنین شرایطی، معمولاً سریع‌ترین راه نجات را در انقباض عملیاتی، محدود کردن فروش‌های مدت‌دار، مطالبه نقدینگی بی‌قیدوشرط از خریداران و انتقال کامل بار تورم و ریسک به مشتریان پایین‌دستی می‌بیند. اما تراز فولاد مبارکه، تراز مسئولیت‌پذیری ملی است. مدیران و بدنه کارشناسی این مجموعه با وجود آنکه خود آسیب‌های مستقیم و سنگینی را در میدان جنگ اقتصادی متحمل شدند، حاضر نشدند حتی ذره‌ای از این فشار را به پیکره نحیف صنایع پایین‌دست منتقل کنند. فولاد مبارکه سینه خود را سپر کرد، با پذیرش حجم عظیمی از ریسک‌های اعتباری و وصول معوقات، نقدینگی را برای شرکای پایین‌دستی‌اش فراهم ساخت و با ایستادگی در میان تلاطم‌ها، اجازه نداد امواج سهمگین بحران، تولید ملی را به زانو درآورد.ثمره ملموس این تاب‌آوری کم‌نظیر، کنترل هوشمندانه و مهار التهابات ویرانگر در بازار فولاد بود. در اوج دوره‌هایی که هیجانات روانی، فضاسازی‌های رسانه‌ای و تلاطم‌های ارزی ناشی از تنش‌های نظامی و سیاسی می‌توانست نرخ کلاف گرم و در پی آن بهای لوله، قوطی، پروفیل و لوازم ساختمانی را به ارقام نجومی برساند، استمرار عرضه‌های برنامه‌ریزی‌شده و تسهیل خرید از طریق ابزارهای اعتباری فولاد مبارکه، به مثابه سرعت‌گیری کارآمد عمل کرد. هنگامی که کارخانجات تولیدکننده لوله و پروفیل مطمئن بودند که بدون فشار مضاعف نقدینگی می‌توانند از بستر بورس کالا ورق مورد نیاز خود را به صورت اعتباری خریداری کنند، انگیزه احتکار، خرید هیجانی در بازار آزاد و دپوی مواد خام فروکش کرد. این مهار تورمی درون‌زنجیره‌ای، نه‌تنها ثبات قیمتی را در صنایع وابسته و پروژه‌های حیاتی عمران و آبرسانی کشور تضمین کرد، بلکه از رشد سرسام‌آور بهای تمام‌شده مسکن و کالاهای نهایی ساختمانی که مستقیماً معیشت جامعه را متأثر می‌سازد، پیشگیری نمود.تدابیر استراتژیک فولاد مبارکه برای دفاع از اقتصاد کشور در شرایط جنگیدر ورای شاخص‌های پیچیده مالی و نمودارهای اقتصادی، والاترین بعد این تدبیر استراتژیک در عرصه اجتماع و امنیت ملی متجلی شد: «حفظ اشتغال و دفاع از شرافت جامعه کارگری». کارخانجات صنایع تبدیلی و مقاطع فولادی در شهرها و شهرک‌های صنعتی سراسر کشور، مأمن امرار معاش صدها هزار کارگر پرتلاش و متعهد هستند. تعطیلی هر کوره و خاموشی هر خط تولید، می‌توانست به فاجعه‌ای انسانی، گسترش فقر و آسیب‌های حاد اجتماعی منجر شود؛ هدفی که همواره دشمنان و بدخواهان این سرزمین در پی آن بوده‌اند تا از طریق فرسایش اقتصادی، امید را در دل اقشار مولد بخشکانند. فولاد مبارکه با گره‌زدن زنجیره اعتباری خود به تداوم تولید این کارخانجات، عملاً مانع از فروپاشی این سنگرهای اشتغال شد. امروز اگر چرخ صدها کارخانه لوله و پروفیل می‌چرخد و لبخند رضایت بر لبان کارگران این مرزوبوم جاری است، مرهون تصمیمی است که در میانه باران خسارات و جنگ تحمیلی نظامی و اقتصادی اتخاذ شد؛ تصمیمی شجاعانه که اثبات کرد فولاد مبارکه منافع بلندمدت ملت را بر سودآوری زودگذر نقدی ترجیح داده است.علاوه بر پایداری داخلی، این سیاست اعتباری بسترساز تحولی عمیق در موازنه تجاری و صادرات غیرنفتی ایران شد. رهایی صنایع پایین‌دستی از گرداب نقدینگی روزمره به کارآفرینان این حوزه امکان داد که توان مالی و ذهنی خود را صرف توسعه فناوری، بهبود استانداردهای بین‌المللی، ارتقای دقت ماشین‌آلات و بازاریابی در کشورهای منطقه نمایند. ورق گرمی که با تمهیدات اعتباری فولاد مبارکه در اختیار این بنگاه‌ها قرار گرفت، در قالب لوله‌های انتقال نفت و گاز، مقاطع دقیق صنعتی، سازه‌های مهندسی و انواع پروفیل‌های صادراتی به بازارهای منطقه‌ای صادر شد و ارزآوری سرشاری را برای ایران به ارمغان آورد. این فرآیند، تجسم عینی عبور از اقتصاد خام‌فروشی به سوی اقتصاد دانش‌بنیان، ارزش‌افزا و تولیدمحور است؛ چرخه‌ای که از استخراج سنگ‌آهن و پیوند لجستیکی میان فولادسازان آغاز می‌شود، در خطوط فولاد مبارکه تجمیع می‌گردد و در نهایت در دستان کارگران صنایع پایین‌دست به کالای نهایی پرارزش بدل می‌گردد.